gaming sinds 1997

Super-Bikes: Riding Challenge

Hoewel er reeds veel motorracesimulaties de revue gepasseerd zijn, ben ik er nog maar weinig tegengekomen die mij echt konden boeien. Het probleem bij de games is meestal of een overdreven realisme, of gewoon totaal geen realisme. Door het feit dat ik dus al meerdere games in de trand van Super Bikes: Riding Challenge ben tegengekomen die mij eerder teleurstelden, bekeek ik het al meteen met een scheef oog. Natuurlijk mag je niet iedere game over dezelfde kam scheren en dus gaf ik dit spel de kans om te beginnen met een schone lei.

Blijkbaar was dat niet nodig… Het spel stond mij al niet meer aan vanaf het moment dat het op mijn harde schijf stond. Hoe dat komt? Wel, ik was klaar met het installeren en vol ongeduld startte ik het op, toch enigszins nieuwsgierig of deze relatief onbekende titel mijn visie op motorracers kon doen omslaan. Het spel verscheen op mijn scherm met een tergend lage resolutie. Natuurlijk ga je dan meteen op zoek naar de opties in het spel om die resolutie omhoog te knallen. Het spijtige aan de zaak was dat die er helemaal niet waren. Je kon wel wat details aanpassen, maar wat ben je bijvoorbeeld met anti-aliasing als je resolutie op 640×480 ingesteld staat? Inderdaad, bitter weinig want je ziet ieder blokje op je scherm staan. Angstig ging ik opzoek naar een settings-programmaatje in mijn Windows Start-menu en jawel, via een splashscreen kon ik de instellingen aanpassen. Redelijk geïrriteerd paste ik de resolutie en andere zaken aan. Goed, na 5 minuten verloren te hebben aan het instellen van de resolutie kan ik dan toch nog aan de slag.

Er zijn verschillende singleplayer modes, waaronder een gewone ‘free ride’ waarin, zoals de naam al zegt, een beetje rond touren op de circuits met je motor zonder de “druk” van het racen, de ‘career’ modus waar je jezelf moet uitbouwen tot de beste motoracer en alles in het spel kan vrijspelen, gaande van moto’s tot kleren en circuits om op te racen. Als laatste is er dan ook nog de ‘riding school’ waar je enkele korte filmpjes te zien krijgt en testjes kan doen om het spel onder de knie te krijgen. Daarnaast is er ook nog een ruime keuze aan moto’s en aangepaste kledij (zoals de volledige catalogus van het merk Dainese, één van de grootste fabrikanten van beschermende kledij voor de motofanaat).

Daarnaast is er ook nog de multiplayermogelijkheid, maar dan wel multiplayer in zijn kleinst mogelijke vorm. Je kan namelijk alleen met twee mensen spelen en niet via internet… Inderdaad, good old-fashioned splitscreen all the way baby! Er zijn ook niet meer multiplayer-modi dan gewoon racen, tracks rijden tot vervelens toe. Dit vraagt natuurlijk niet meer tuileg, het voelt aan als “het zit er bij omdat je toch een multiplayer moet hebben zeker”.

Het rijden zelf aan de andere kant is ook geen haar beter uitgewerkt dan het voorgaande. Je kan wel gaan liggen om hogere snelheden te behalen of rechtzitten om wat sneller af te remmen, maar verder dan dat gaat de besturing ook niet. Het bochtenwerk is ronduit slecht, ten eerste heb je nagenoeg helemaal geen gevoel met je motorfiets. Het ding draait eerder in hoekjes dan in bogen, zo’n beetje als racegames van goed 5 jaar geleden (zelfs die waren eigenlijk beter op dit vlak). Ten tweede kan je gewoon beginnen remmen in de bochten, of al remmend de bochten in gaan, zonder dat je ook maar een beetje begint te slippen (ik heb het ook over de achterrem). Waar het dan weer wel goed zit bij de bochten en het realisme is het uit de bocht komen, als je op dat moment iets te veel gas geeft kan je wel eens het asfalt kussen.

Het is dus niet allemaal “slecht” wat de klok slaat in Super-Bikes: Riding Challenge. Er is namelijk een nieuwe gameplay element geïntroduceerd in het genre, niet enorm inoverend, maar toch leuk om te ervaren. Je kan namelijk je tegenstander intimideren en op die manier hem aanzetten tot het maken van stuurfouten. Zo kan je dus een tijdje achter een voorligger gaan hangen en hem dwingen een slechte bocht te nemen waardoor jij hem kan inhalen. Natuurlijk werkt dit ook in de andere richting. Je kan met andere woorden zelf ook geïntimideerd worden. Het effect hier is dan dat je wat moeilijker gaat draaien en makkelijker tegen de grond gaat met je dure tweewieler.

Op grafisch gebied kunnen we ook niet spreken van een tekort, eerder een laag gemiddelde. Je zal misschien geen spectaculaire effecten zien of hoog gedetailleerde omgevingen, maar zeker ook geen oerlelijke dingen zoals een zeshoekig wiel dat bestaat uit enkele uitgerokken vierkantjes. Zoals ik al zei, een matige speler in de grafische wereld.

Als we het over het geluid hebben gaat alles echter weer bergaf. Laat me het zo stellen, als mijn motor zo zou klinken zou ik er zelfs niet meer op DURVEN rijden, met andere woorden schrale geluidseffecten. Dit in combinatie met een slechte kwaliteit (je hoort regelmatig storingen in de audiotracks) vormt bij wijze van spreken de grootste oorzaak van hoofdpijn binnen de ruimte waarin het spel gespeeld wordt.

En jawel, alweer een motorrace simulator die flopt! Hoewel er die ruime keuze is op het gebied van uitrusting en voertuigen kan dit echter de rest van het spel niet doen vergeten. De voornaamste gebreken zijn het ontbreken van een serieuze multiplayer en de bar slechte besturing van de motoren. Het lijkt me dus sterk aan te raden dat je deze “Super-Bikes: Riding Challenge” links laat liggen en wacht op een goed alternatief.

Onze Score:
6.0
gerelateerd spel: Super-Bikes Riding Challenge
geplaatst in: PC, Reviews
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>