gaming sinds 1997

Super Mario Galaxy

Wat zou een console waard zijn zonder boegbeeld? Juist, ik heb het over de Wii. Met slechts een handvol aan degelijke games en het immer uitblijven van goed geïntegreerde online multiplayermogelijkheden, heeft de console na een jaar menig hart gebroken. Vele ontwikkelaars hebben in die tijd geprobeerd om de besturing te porten naar hun zoveelste kopij. De één was al wat succesvoller dan de ander, maar nog geen enkel spel is er in geslaagd om iets “perfects” uit de controller te halen. Nintendo zelf was opnieuw aan zet. Zouden ze er ditmaal in geslaagd zijn? En o ja, vergeet dat boegbeeld niet…

Zonder al te veel over het verhaal te verklappen, kan ik vertellen dat prinses Peach eens níét uit haar kasteel is ontvoerd. Maar om haar tóch te redden, moet Mario de begane grond laten voor wat die is en in plaats daarvan de interplanetaire ruimtewegen van Bowsers gespuis verlossen. Super Mario Galaxy pakt uit met het feit het eerste Mario-spel in de ruimte te zijn. Een beetje fan weet echter wel dat Super Mario Land 2 op de GameBoy een ruimtewereld had en dat ook het recentelijk aan de familie toegetreden Super Paper Mario zich gedeeltelijk in de ruimte afspeelt. Echter, de uitvoering is –waar de bovenstaande twee titels nog grotendeels overeen kwamen– hier enorm vernieuwend. Niet enkel inzake besturing, maar ook op het gebied van gameplay, werd een stevig concept uitgedokterd.

Het spel lijkt op het eerste zicht sterk op Super Mario 64, waarbij telkens een bepaald aantal sterren moeten verzameld worden om verder te mogen. Die sterren liggen verspreid over een veertigtal werelden, waarvan ongeveer de helft als “groot” kan worden beschouwd; de rest zijn bonuslevels en bossfights. Elk van die grote levels is in zes of zeven varianten speelbaar, waarbij er iedere keer een andere ster te bemachtigen valt. Soms is de spelwereld identiek en heb je enkel een ander doel, maar meestal kom je toch in een totaal verschillende omgeving terecht. Drie van de sterren kunnen op typische wijze worden verzameld, terwijl de andere het gevolg zijn van mysterieuze kometen, vraatzuchtige sterren en zelfs een heel speciale guest star (pun intended).

Een level bestaat gewoonlijk uit een aantal rondzwevende miniplaneten die rond een bepaald thema gebouwd zijn. Een tropisch pinguïnparadijs, een ruimtestort of een speelgoedfabriek zijn slechts enkele voorbeelden. Het vliegwerk tussen de verschillende planeetjes gebeurt door Mario te laten rondspinnen in een warp star, die hem een boost in de ruimte bezorgt. De omgevingen zien er niet alleen heel kleurrijk uit, ook hun vorm is vaak erg origineel. De opdrachten zijn ook sterk verschillend van wereld tot wereld. De ene keer zijn het puzzels die inspelen op de variërende zwaartekracht, terwijl SMG een andere keer eerder op een standaard platformer lijkt.

Het feit dat de werelden er bij het opnieuw spelen veelal anders uitzien, is wel positief. Het reizen van brokstuk naar brokstuk is immers wel leuk op zich, je moet er wel wat vrijheid voor inboeten. Wat mij als kind aansprak in Mario 64, waren de uitgestrekte gebieden. Oké, ze waren misschien niet zo leuk gedecoreerd als hier, maar je kon er tenminste een uur in ronddwalen, op zoek naar die zesde rode munt. In Super Mario Galaxy vlieg je constant van her naar der en worden de levels te lineair doorlopen. Wanneer voldoende sterren zijn verzameld, kunnen er nieuwe werelden worden geünlockt. Per vijf werelden is er nu ook een bossfight, waarbij Mario het tegen Bowser of één van zijn kids moet opnemen. Die zijn niet zo spectaculair, aangezien eigenlijk steeds dezelfde tactiek moet worden toegepast, al kunnen ze eventueel wel voor moeilijkheden zorgen voor de minder ervaren game(ste)rs.

Op het gebied van gameplay heeft Mario niks te vrezen. De functie van de controller werd tweeledig uitgevoerd. Enerzijds is er het bewegen van onze held, dat zoals verwacht met de nunchuck gebeurt; de A-knop op de remote dient om te springen. Eén van beide apparaten een goeie snok geven doet Mario rondjes draaien, zijn enige aanval in het spel. Het andere gedeelte van de besturing bestaat uit het verzamelen van ‘star bits’, lekkere sterrensnoepjes die je kan gebruiken om vijanden te bekogelen en sterren te voederen. Een zeer leuk gegeven is dat die vorm van besturing toelaat om het spel met twee spelers tegelijk te spelen. Wanneer een tweede afstandsbediening wordt geactiveerd, krijgt die speler de controle over een extra wijzer. Zo kan er met een vriend of vriendin worden afgesproken om de taken te verdelen: de één focust zich op het lopen en springen, terwijl de ander letterlijk vijanden kan bevriezen en ze bekogelen met de verzamelde star bits. Erg geslaagd!

Wat zou een Mario-game zijn zonder transformaties? Onze held kan door middel van power-ups in het bezit komen van superkrachten. Die kunnen onderverdeeld worden in twee soorten: vaste en tijdelijke. Er werd heel wat reclame gemaakt rond ‘Bee Mario’ en ‘Ghost Mario’, die trouwens beide van de eerste soort zijn, maar het zijn niet de enige die in het spel zitten verwerkt. Zo is er onder andere de grote terugkeer van de vuurbloem (hoera!) en de onthulling van zijn tegenhanger, de ijsbloem, waarmee over het water kan worden geschaatst. Ook de klassieke superpaddenstoel, onoverwinnelijkheidster en 1Up zijn weer van de partij. Overigens moet ik zeggen dat er van die laatste misschien té veel in het spel zijn verwerkt en hun functie belange niet meer zo groot is. Telkens bij het herstarten van het spel wordt het aantal beschikbare levens tot vijf gereduceerd. Een game over heeft dus weinig tot geen invloed op het verdere verloop.

In het algemeen moet Super Mario Galaxy het niet hebben van grafische hoogstandjes, want het spel zier er nu eenmaal niet verbluffend uit. Wat wel een grote rol speelt, zijn de speelstijl en sfeer die het voortbrengt. SMG biedt een verfrissende besturing in kleurrijke en gevarieerde levels, op opgefriste deuntjes uit Super Mario Bros. 3. Ook het nieuwe geluidsmateriaal is van zeer hoge kwaliteit, maar helaas nog steeds niet symfonisch. Wel heb ik me een bult verschoten toen er gesproken werd in het spel. Mijn jolijt was echter van korte duur, want meer dan tien woorden zal je in het ganse spel niet horen. Een leuke extra is de interactie die het spel biedt via het Wii-kanalenscherm: de mailtoad komt er soms een berichtje plaatsen en het is mogelijk om een screenshot van je statistieken naar het prikbord te kopiëren.

Super Mario Galaxy is zonder twijfel het beste spel op de Wii dit jaar. Het dompelt je onder in een fantasiewereld die telkens opnieuw een glimlach op je gezicht plaatst. Grootste tegenvaller aan dit spel is zijn moeilijkheidsgraad, die ook een invloed heeft op de lengte, en de ietwat knoeierige besturing op zeer kleine planeetjes.

Onze Score:
10.0
gerelateerd spel: Super Mario Galaxy
geplaatst in: Nintendo, Reviews, Wii
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>