gaming sinds 1997

Super Paper Mario

It’s-ah me, Mario! Zijn tweede avontuur op de Wii staat voor de deur. Helaas nog steeds geen Galaxy, maar toch al ietsje kenmerkender dan Mario Strikers: Charged. Benieuwd of onze gesnorde funghi-liefhebber hét nog steeds in zich heeft…

Super Paper Mario is al het derde avontuur in de reeks, waarin typisch de ganse omgeving uit papier is opgebouwd. Op het eerste zicht verschilt dit spel niet van een andere Mario-platformer op de SNES, maar de papieren eigenaardigheden worden duidelijk wanneer de plezante loodgieter zich omdraait: hij ziet er namelijk een beetje dunnetjes uit. De achtergrond wordt bij momenten ook getekend en ingekleurd alsof er met de verfkwast wordt overgegaan. Het draagt bij aan die originele 8- en 16-bit feeling, die we helaas al een decennium moeten missen.

Wat echter de Paper Mario-reeks differentieert met de andere titels in de franchise, is het feit dat het role-playing games zijn. Vaak moet dus een puzzel worden opgelost om het einde van een level te bereiken. Toch blijft men de typische levelstructuur met werelden met sublevels handhaven. Doelstellingen moeten echter altijd binnen het sublevel zelf worden opgelost, waardoor het in principe een zeer oppervlakkige RPG blijft. Oppervlakkig en een beetje kiddy, want de personages zijn op een karikaturistische wijze getekend en ook de dialogen zijn vooral bedoeld om jongeren aan te spreken, k? Maar geen erg, het is Mario en we hebben er lang genoeg moeten op wachten.

Van al dat wachten, daar werden Mario en Luigi toch zooo moooeeee van. Ze zijn nog maar net tot die conclusie gekomen (tjah, waar die Italianen tegenwoordig al over discussiëren) of Toad komt aangesneld met het rampzalige nieuws dat prinses Peach weer maar eens is ontvoerd. Maar wie oh wie zou de dader kunnen zijn? Aangekomen op het kasteel van Bowser weet de antiheld echter van niks. Pech Mario! Deze keer is graaf Bleck met de bruidsschat gaan lopen. Zijn enige doel is om alle dimensies te vernietigen zoals het in het boek Dark Prognosticus is voorspeld.

Uitgeput na het gevecht tegen Bleck wordt Mario door het vlindertje Tippi naar Flipside getransporteerd, een mysterieuze stad dat te midden alle dimensies verborgen ligt. Daar wordt onze held geconfronteerd met een Merlijn-lookalike die in het bezit is van de Light Prognosticus. Dat boek werd geschreven als antwoord op de Dark Prognosticus en spreekt van een held in een rode outfit met een zwarte snor die het opneemt tegen het kwaad. Echter, vooraleer de confrontatie aan te gaan, moet de held acht pure harten verzamelen die het effect van het kwaad kunnen uitbalanceren. Natuurlijk is Mario uitermate geschikt voor de rol als held.

Gelukkig staat hij er niet alleen voor. Doorheen de verschillende werelden komt Mario in contact met Pixls, die net zoals Tippi over speciale gaven beschikken of – om preciezer te zijn – deze gaven doorgeven aan personen in hun omgeving. Zo kan Mario bijvoorbeeld vijanden grijpen, bommen leggen of stekelvarken spelen, afhankelijk van welke Pixl actief is. Mensen die vertrouwd zijn met Kirby weten vast wel hoe het principe werkt. Naarmate het verhaal vordert, krijg je ook de kans om andere personages te besturen en snel te wisselen van figuurtje wanneer het nodig is. Op zijn eerste reis krijgt onze held verder een nieuwe kracht: namelijk de mogelijkheid om de derde dimensie te verkennen.

Het kortstondig vertoeven in 3D vraagt echter veel energie en zo word je als speler gedwongen om de beschikbare tijd wijs te benutten, alvorens je levenspunten begint te verliezen. Deze techniek werd wel leuk in het spel geïmplementeerd, want veelal maakt de achtergrond (in 2D) deel uit van de spelwereld (in 3D). Zo ontdek je verborgen doorgangen, power-ups, maar soms ook broodnodige hints om een sublevel af te werken. Niet dat ze zo moeilijk te vinden zijn, maar enkele keren zijn ze zo verborgen, dat je je hoofd wel tegen de muur kunt slaan omdat je er tien keer was voorbijgekomen zonder iets te merken.

Om het RPG-gehalte van dit spel toch nog wat hoog te houden, zijn er verscheidene zaken die je kan verzamelen. Met Catch Cards kun je proberen de ziel van vijanden te vangen om die op een kaartje op te slaan, een beetje zoals Pokémon, maar dan op z’n Beyblades. Natuurlijk word je dan ook aangeraden om ze allemaal te sparen, precies als in een Panini-stickerboek. Ook recepten, die je kan bereiden uit verschillende combinaties van powerups, vallen te verzamelen.

Zoals gezegd ziet het spel er redelijk retro uit. Dit wordt des te meer duidelijk wanneer Mario in het bezit komt van een ster. Waar je in de oude spellen nog tijdelijk onsterfelijk werd, groeit het actieve personage nu tot een reuzengrote 8-bit uitvoering ervan. Herinner je je nog Super Mario Bros. 1? Wel, een kanjer van een retro-Mario die plots over je scherm huppelt. Subliem! Ook de levels doen, net als de muziek, hier en daar terugdenken aan het origineel en ook de dialogen zijn met verwijzingen doorspekt. Het spel besturen gebeurt tevens op de klassieke (horizontale) wijze, maar af en toe moet je de controller toch naar het scherm richten. De nunchuck wordt niet gebruikt.

Super Paper Mario is in mijn ogen een geslaagde adaptatie van de klassieke platformer. Het maakt op een inventieve wijze gebruik van de 2D-3D-conversie van de spelwereld en kiest resoluut voor een retro-feel. Het spel is echter niet overdreven moeilijk (in het begin misschien zelfs iets te eenvoudig) en biedt, voor een RPG zijnde, amper 15 à 20 uur speelplezier.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Super Paper Mario
geplaatst in: Nintendo, Reviews, Wii
tags: ,


Leave a Reply