gaming sinds 1997

Super Smash Bros. Brawl

Super Smash Bros. Brawl laat zich het best omschrijven als een onverantwoord hectische, supersonisch snelle en bijzonder goed verteerbare les in Nintendo-geschiedenis, geserveerd in een kleurrijke orgie van geweld. Als dat geen glimlach op je gezicht tovert…

… dan vond je waarschijnlijk de vorige delen uit de serie ook al niks. Want, eerlijk, ook deze Smash Bros. game verschilt niet bijster veel van zijn voorgangers. Het basisprincipe van de game is nog steeds hetzelfde: probeer je tegenstander(s) zoveel mogelijk uit beeld te meppen en hoe meer je iemand toetakelt, hoe makkelijker dat gaat. Vond je daar voorheen al geen ruk aan, dan zal ook Brawl je niet van mening doen veranderen. Al de rest, en in het bijzonder Nintendo-fans, zullen wel weer zwichten voor de ongecompliceerde actie die de titel biedt.

Waar de magische aantrekkingskracht van Brawl precies vandaan komt is moeilijk te zeggen. Zijn het de vele herkenbare decors en muziekjes, de aanvankelijk simpele maar gaandeweg uitgebreide gameplay of is het misschien de grote honger na het lange wachten (zeven jaar na Super Smash Bros. Melee)? Ik denk dat het gewoon hartverwarmend is om de talrijke Nintendo-iconen nog eens bikkelhard met elkaar op de vuist te zien gaan. Misschien is het dat wel. Wordt het onderhand ook niet eens tijd dat Mario die achterlijke glimlach van Prinsess Peach loeihard van haar bakkes peert? Als bedankje voor bewezen diensten. Idem voor Link trouwens.

Het knokken blijft in deze partyfighter trouwens niet beperkt tot de Nintendo-familie. Zo zijn ditmaal ook buitenbeentjes Sonic en Solid Snake van de partij. In totaal kan je kiezen uit maar liefst 37 vechtersbazen, met elk een eigen arsenaal aan karakteristieke en vaak grappige moves. Zo kan Wario bijvoorbeeld zijn tegenstander omverrijden met een uit de kluiten gewassen ’chopper’. Vervolgens kan hij het kleinood in de hand nemen en zijn tegenstander er een ferme tik mee verkopen. Wanneer de brommer dan uiteindelijk uit elkaar valt, zijn er nog altijd de brokstukken om enkele rake klappen mee uit te delen.

De game zit boordevol met dit soort fratsen en ook de decors dragen hun steentje bij. De levels zijn niet alleen vernuftig opgebouwd maar ze zien er ook nog eens vreselijk tof uit. Neem nu bijvoorbeeld het Ice Climbers level. Het strijdtoneel is hier een vredige ijsberg die aanvankelijk rustig op zee dobbert. Na een halve minuut komt de berg echter in een soort stroomversnelling terecht waardoor het hele zooitje een kwartslag draait. Uiteindelijk komt de blok ijs weer bruusk tot stilstand om even later uit het water op te stijgen en zich boven het wolkendek in de nevelen van het prachtige noorderlicht te hullen. Mooi, toch?

Of neem het bizarre PictoChat level. Dit steriel witte decor is aanvankelijk doods en herbergt geen enkel platform. Tijdens het gevecht worden er echter simplistische tekeningen aangebracht op de achtergrond waarvan je vervolgens gebruik kan maken. Er zit overigens behoorlijk wat variatie in deze schetsen. De ene keer zijn het schadelijke raketten of vlammetjes, de andere keer weer bomen of wenkbrauwen waar je op kan springen. Leuk bedacht en het voor DS-bezitters bekende “now entering” icoontje dat verschijnt aan de start van een batspartij, maakt het helemaal af. Wie denkt dat hij het zelf nog allemaal wat beter kan, moet zich zeker ook eens storten op de ‘Stage Builder’. In dit onderdeel laat je je creativiteit de vrije loop en bouw je heel simpel de meest krankzinnige arena’s.

Dat het dan niet allemaal haarscherp is, kan me eigenlijk geen bal schelen. Ik ben dat gezeik over de matige Wii-graphics trouwens grondig beu. We weten intussen allemaal dat de console wat minder paarden onder de kap heeft dan de concurrentie. Maar als je ziet wat voor fraais games als Mario Galaxy, Metroid en nu ook in iets mindere mate Smash Bros. Brawl uit het witte doosje kunnen persen, dan moet je toch besluiten dat mooie games ook op de Wii mogelijk zijn. Al zijn het er –eerlijk is eerlijk- nog steeds veel te weinig.

De arena’s worden ook overladen met allerhande items. Guns, lichtzwaarden, hamers, voetballen, kratten, knuppels, bokszakken, bananenschillen, vuurbloemen, toverstafjes, pokéballen, bommen, pikante pepers, enzovoort. De meeste van deze voorwerpen zijn bedoeld om klappen mee uit te delen, maar sommigen hebben ook een defensieve waarde en doen je schademeter teruglopen. Tevens zijn er de zogenaamde “assist trophies”, waarbij niet speelbare personages verschijnen, zoals bijvoorbeeld Tingle, die je zullen helpen dan wel hinderen. Een mooi voorbeeld hiervan is de schattige labradorpup uit Nintendogs die plots de binnenkant van je tv-scherm aflikt en zo voor iedereen het zicht belemmert.

Van al deze hulpmiddeltjes is de zogenaamde Smash Ball zonder twijfel de meest gegeerde. Het kapot slaan van dit zwevende balletje leidt dan ook tot een brute special attack, verschillend van personage tot personage. Zo zal Luigi zijn tegenstander hypnotiseren om vervolgens ongestoord op hem in te hakken. Fox roept een gigantische tank tot leven en Pit krijgt de hulp van een leger bloeddorstige engeltjes. Deze aanvallen kunnen echt het verschil maken. Daardoor is het dikwijls hilarisch om te zien hoe spelers er alles aan doen om als eerste de smash ball aan gort te kloppen.

De audio die dit alles begeleidt is ook werkelijk om van te snoepen. De trommelvliezen worden meesterlijk bespeeld door een mix van originele en herwerkte oerdeuntjes die we kennen uit de vele klassiekers. Denk maar aan poppy Mario Bros. deuntjes, oude Zelda-riedels of het mistroostige viooltje uit het Metal Gear Solid-level. Nog een leuk detail zijn de kreetjes die uit de luidsprekers van de Wiimote schallen wanneer je een vechter selecteert. Kies je bijvoorbeeld voor Samus Aran, dan krijg je heel even het kriegelige gekrijs van een Metroid te horen. Bij Wario is het dan weer zijn typisch spottende lach. Nice!

De mogelijkheid om nu ook online tegenstanders uit beeld te meppen is uiteraard een absolute meerwaarde. De gevechten in cyberspace lopen (meestal) als een zongebruinde tiet en vergroten aanzienlijk de levensduur van de game. Toch is en blijft de spelervaring pas echt optimaal wanneer je met een paar vrienden thuis op de bank zit. Noem me gerust ouderwets maar er is toch niets beter dan in real life de frustratie en ontgoocheling van je tegenstanders te aanschouwen.

Voor een game die zich vooral toespitst op multiplayerfun, is er in de singleplayerstand trouwens ook genoeg te beleven. Het belangrijkste onderdeel is de adventure mode, met een dure naam “The Subspace Emissary” genoemd, waarbij platform- en puzzelelementen gecombineerd worden met het nodige geknok. Niet meteen iets waarvoor je het spel moet aanschaffen, maar amusant genoeg om je enkele uren mee zoet te houden. Ook de andere onderdelen zijn zeker de moeite waard om eens te proberen, zeker als je een van de ontelbare items wil vrijspelen.

Super Smash Bros. Brawl is een game die blijft hangen. Waar je aanvankelijk al heel wat plezier beleeft aan een potje willekeurig knoppen rammen, is het pas later dat de ware diepgang van de game zich toont. Je raakt vertrouwd met de sterke en zwakke punten van de vele personages, je leert items maximaal te benutten en misschien ontdek je zelfs de kunst van het verdedigen. Uiteindelijk groei je uit tot een echte Brawlbikkel die potjes wint op basis van kunde en niet door toeval. En dan begint het eigenlijk pas…

Super Smash Bros. Brawl is een chaotisch en bijzonder vermakelijk knokfestijn geworden met alle toeters en bellen die je van een triple A-titel van Nintendo mag verwachten. Hoog tijd dus om je vriendin subtiel van haar balance board te vegen en haar warm te maken voor de enige Wii-game die je op dit moment in huis moet halen.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Super Smash Bros. Brawl
geplaatst in: Nintendo, Reviews, Wii
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>