gaming sinds 1997

Supreme Commander 2

Toen Supreme Commander werd uitgebracht veroverde het de RTS-community al snel met zijn grootschalige gevechten en reusachtige eenheden. We zijn nu enkele jaren verder en Supreme Commander 2 probeert het succes van zijn voorganger over te doen. Slaagt het hierin of had Gas Powered Games het beter bij één gigantische RTS gehouden?

Het verhaal gaat verder waar de expansie van Supreme Commander, Forged Alliances, eindigde. Na een twintigtal jaar van vrede tussen de drie grote fracties besluiten bepaalde extremisten dat vrede toch maar een saaie boel is en men liever nog eens een paar massavernietigingswapens wil gebruiken. Het verhaal is opgedeeld in een campagne voor elk van de drie zijdes en volgen elkaar op. Je start met de UEF (United Earth Federation), gevolgd door de Aeon Illuminate om tenslotte af te sluiten met de Cybran Nation.

Een verschil met de voorganger is dat je deze keer geen onbekende commandant bent, maar een naam en stem krijgt. Zo speel je eerst met Dominic Maddox, een UEF commandant die gelooft in vrede en zelf als vrouw een Illuminate heeft. Bij de andere zijdes vinden we Thalia Kael, een afstammeling van de verrader Evaluator Kael uit Forged Alliances en Ivan Brackman, zoon van de leider van de Cybran Nation.

Vanaf het begin zal het je al snel opvallen dat de mappen waarop je speelt er helemaal anders uitzien dan degene uit de vorige game. Zo zal je regelmatig op verhoogde plateaus spelen, wat er eigenlijk voor zorgt dat je minder strategie kunt toepassen. Je moet constant via een bepaalde route gaan om bij de vijandige basis te geraken omdat de natuurlijke hindernissen andere routes onmogelijk maken. De omgevingen voelen daardoor erg klein aan; al te vaak vind je je objectief op loopafstand van je eigen kamp.

Dit is niet de enige grote verandering in het spel: ook het verkrijgen van eenheden is onder handen genomen. In het origineel moest je gewoon je fabrieken upgraden om nieuwe eenheden vrij te spelen, maar deze keer moet je punten spenderen in een boomstructuur van upgrades. De punten verkrijg je automatisch tijdens het spelen, maar kan je versnellen door onderzoeksgebouwen neer te planten. Deze structuur heeft als invloed dat je niet langer vier verschillende niveaus hebt onder je eenheden, maar dat de eenheden die je vrijspeelt zich meer toespitsen op bepaalde specialisaties. Spijtig genoeg hebben alle eenheden te kampen met het slecht uitstippelen van routes. Zo zal je ze regelmatig moeten bijsturen om ze op een bestemming te krijgen, doordat ze anders ergens halfweg doelloos blijven staan omdat ze niet snugger genoeg zijn om drie bochten te maken op een map.

Naast de normale eenheden zijn er ook nog de Experimentals. Wie herinnert er zich niet de eerste beelden van Supreme commander, waar enkele experimentals (Monkey Lords) van de Cybran Nation een heel UEF leger naar de schroothoop stuurden? Wel, deze gedachten mag je nu opbergen. Vroeger kon je met één of twee Experimentals een volledige vijandelijke basis uitroeien. Die eenheden waren natuurlijk supersterk, maar het kostte de speler dan ook een hele tijd om ze te bouwen. Nu komen ze aan de lopende band uit de fabrieken gerold maar even snel met de grond gelijk gemaakt als je geen ondersteunende troepen meestuurt. De Experimentals waren een icoon van Supreme Commander, maar zijn nu gereduceerd naar niets anders dan veredelde eenheden.

Ook de manier waarop je je basis dient uit te bouwen is compleet aangepakt. Terwijl je in de voorganger je engineers een hele planning kon geven van je basis ongeacht de totale kost van Mass en Energy, moet je nu telkens genoeg grondstoffen hebben voor je aan de bouw begint. Dit is gewoon frustrerend. Niets was leuker dan een hele verdediging mooi te plannen ook al waren er niet genoeg grondstoffen op dat moment. De voldoening om later met een prachtige en goed verdedigde basis te eindigen was één van de leukste aspecten.

Nu zal je om de vijf à tien seconden telkens ACU/engineers moeten controleren om te zien of ze een nieuwe opdracht kunnen uitvoeren, wat veel te omslachtig is. Alsof de vernieuwde methode van grondstoffen bij gebouwen nog niet genoeg is, heeft men dit ook toegepast bij het bouwen van eenheden. Geef je een fabriek de opdracht om onbeperkt eenheden te produceren, dan zal de fabriek gewoon stilvallen als je niet genoeg grondstoffen hebt. Het frustrerende is dat de productie niet hervat nadat je terug de grondstoffen ervoor hebt weten te verzamelen.

Dit komt vooral hard aan in multiplayer wedstrijdjes, waar een stroom van nieuwe eenheden cruciaal is bij het aanvallen van de tegenstander. Indien je dan niet onmiddellijk door hebt dat je fabrieken zijn stilgevallen, kan een bijna-overwinning veranderen in een totale nederlaag. Vooral omdat de mappen waarop je speelt vrij klein zijn en voor je het weet staat de vijand in je basis. Dit heeft als gevolg dat lange multiplayergames vrij zeldzaam zijn en je meestal al na enkele minuten weet wie er gaat winnen.

Voor de graphics van het spel maakt men gebruik van de Demigod engine, die zelf gebaseerd is op de grafische engine van de eerste Supreme Commander. Het voordeel hiervan is dat de systeemeisen minder hoog liggen in vergelijking met het eerste deel, dankzij de talloze optimalisaties. Toch zijn de graphics minder dan wat we in deze tijd gewoon zijn. De eenheden zien er na een tijdje vrij saai en inspiratieloos uit. Gelukkig blijven de omgevingen er meestal wel deftig uit zien dankzij frisse watervallen en diepe ravijnen op de achtergrond. Toch blijft het gevoel van Micro Machines hangen als je naar je scherm staart. De tussenfilmpjes echter zijn een tegenvaller: de kwaliteit is van een zeer pover niveau en de modellen van de personages lijken uit games van zes jaar geleden te stammen.

Het geluid valt ook mee, maar echt veel valt er niet over te zeggen. De stemmen zijn redelijk en hetzelfde kan gezegd worden van de overige geluidseffecten. Het blijft leuk om de honderden verschillende effectjes te horen, gaande van artillerievuur tot een heleboel lasers.

Verwacht je een Supreme Commander 2 die je dezelfde complexiteit biedt als zijn voorganger, bereid je dan maar voor op een teleurstelling. Supreme Commander 2 is eigenlijk Supreme Commander Light, eentje die meer gericht is op console met onder meer kleinere mappen en minder opties. Leuk voor de casual speler, maar het zijn de hardcore spelers die de community dragen en deze zullen grotendeels het spel na enkele maanden in de steek laten.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Supreme Commander 2
geplaatst in: PC, Reviews, Square Enix
tags: , ,


Leave a Reply