gaming sinds 1997

Syndicate

De nieuwe Syndicate is geen onverdeeld succes geworden. Gelukkig hebben de makers een FPS neergezet die enkele kwaliteiten heeft waar we erg over te spreken zijn. Jammer genoeg – zeker voor veteranen van de originele game zoals ondergetekende – is deze game al bij al ver verwijderd van de eerste Syndicate en zal deze zeker geen klassieker worden.

In 1993 was Syndicate een revolutie, niet alleen omwille van de originele gameplay, maar vooral door de futuristische sci-fi sfeer, de grimmige en explosieve actie en de memorabele wapens. Die setting is natuurlijk grotendeels bewaard gebleven en vormt één van de sterkste punten van het spel. De sfeer wordt gevormd door de knappe graphics met veel aandacht voor detail (van de head-up display tot hoe neonlichten reflecteren op de futuristische gebouwen), de geloofwaardige animaties, maar ook doordat Starbreeze de tijd neemt om je onder te dompelen in deze wereld.

Je naam is Miles Kilo, een agent bij EuroCorp die een zogenaamde ‘Augmentation’ chip ingeplant heeft die je bijzondere mogelijkheden en skills geeft. Dat komt handig van pas, want andere grote conglomeraten (syndicates in het spel), en dus concurrenten van EuroCorps, vechten allemaal om de macht en doen dat niet op een vriendelijke manier. Wat tegenvalt is dat de makers het verhaal op een subtiele manier willen vertellen maar daardoor eigenlijk te terughoudend zijn en het werk aan jou overlaten. Je moet zelf teksten op computers en in files gaan zoeken en lezen om echt te weten wat er aan de hand is. Deze manier van vertellen is best okee als je wat dieper wil gaan of meer details wil meegeven, maar niet als men niet duidelijk maakt in het hoofdspel wat er aan de hand is.

Het resultaat was alvast bij mij dat ik me concentreerde op de gameplay en me van het verhaal weinig heb aangetrokken. Een gemiste kans, want het zou de sfeer alleen maar ten goede gekomen zijn en het vele knallen een doel gegeven hebben naast het neerleggen van wat in je vizier opduikt. Gelukkig is dat laatste meer dan genietbaar. Een originele feature is dat je meer kan doen dan knallen. Dankzij augmentaties kan je bijvoorbeeld een tegenstander brainwashen en zijn eigen team laten aanvallen tot ie een kogel door zijn hoofd jaagt. Zelfmoord is kennelijk een handige app in de toekomst want je kan vijanden ook overhalen om een granaat vast te houden terwijl het pinnetje er al even uit is.

Als dit te gemakkelijk klinkt, vrees niet. Je moet je vijanden vaak eerst mentaal binnendringen, iets wat de nodige tijd vraagt. En die tijd is vaak erg kostbaar met zoveel hectische actie waardoor je zal teruggrijpen naar je tactische modus waarin de seconden net iets trager verlopen. De actie plaatst je bovendien echt in het spel, het shootergevoel zit immers snor vooral dankzij een realistische snelheid (je krijgt nooit het gevoel dat je rondzweeft) en de artificiële intelligentie zorgt ervoor dat het meer is dan bukken, kijken en neerleggen. Vijanden gaan echt wel op zoek naar je zodat je geen moment op je lauweren kan rusten of kan blijven zitten in een veilig plaatsje. Genieten voor shooterfans die van een uitdaging houden, vooral naar het einde van het spel toe.

Jammer genoeg wil men wat afwisseling brengen door er nu en dan een puzzel tussen te gooien en je moet zoals gezegd echt wel wat geduld hebben voor de game helemaal op gang komt. Het eerste en vooral het middengedeelte van het spel valt daardoor wat tegen.

Niet getreurd voor wie vrienden heeft zou ik zeggen want zoals jullie wellicht al gehoord hebben is dat de co-op (tot met vier spelers) een stuk succesvoller is dan de vrijblijvende campagne. De reden is dat de gameplay en de combinatie tussen het wapenarsenaal en de abilities hier pas echt tot hun recht komen. Er komt ook een stukje tactiek bij kijken wanneer je je abilities kiest en een snuifje RPG omdat je bijvoorbeeld slots, wapens en je apps kan upgraden en nieuwe kan vrijspelen. Bovendien moet je echt wel samenwerken wil je de uitdagende en slim ontworpen levels tot een goed einde brengen en de kogelregens overleven terwijl je de gevarieerde objectieven tracht te vervullen. Zoals zo vaak met multiplayer zal je hier je beste avonturen beleven, dankzij een strakke balans tussen de sterke vijanden en de mogelijkheden van je team, zoals het genezen en terug op de been kunnen helpen van gevallen kameraden.

Syndicate is een spel met heel wat goeie, maar ook tegenvallende punten. De singleplayer campagne wordt rechtgehouden door de shooterkwaliteiten – maar dan vooral naar het einde toe – terwijl het verhaal echt tegenvalt en teleurstelt gezien de kwaliteit van de klassieke voorganger. Origineel en uitdagend is de co-op in elk geval wel, maar dan blijft de vraag of het de moeite is om het spel hiervoor aan te schaffen. Hou er ook rekening mee dat je dan altijd met vier moet zijn. Enkel voor shooterfans met vrienden dus, of voor wie ergens een koopje kan doen.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Syndicate
geplaatst in: Electronic Arts, Reviews, X360
tags: , ,


Leave a Reply