gaming sinds 1997

Syphon Filter: The Omega Strain

Het heeft een verleden op de eerste PlayStation, wordt voorzien van net play, sommige dialogen worden in het Frans gesproken en het is een third person shooter. Wat mij betreft kon de pret niet op, maar na een paar uur zag ik in dat mijn enthousiaste houding voorbarig en ongegrond was.

Rondlopen kan een heuse nachtmerrie zijn. Veronderstel dat je een smal trapje op moet lopen. Dat kan door de slechte camera en onlogische, statische controller indeling een heuse opgave worden, zeker in een donker metrostation. Je stapt dan naast de trap en komt vervolgens gedesoriënteerd vast te zitten tussen een muur en de onderkant van het trappenhuis. Ondertussen vermindert je levenssap elke vijf seconden met een derde en dan blijft de frustratie niet uit, zelfs een Bedoeïen zou daardoor ten oorlog trekken.

Je bent dus gestorven. Nu herbegin je vanaf een zeker punt dat je ooit eens bereikt hebt, wat uiteraard niet meer dan normaal is. Het probleem is dat je nooit zeker kunt zeggen waar je opnieuw wordt neergeplaatst. De omgevingen zijn groot en je moet dan ook goed zoeken om je weg naar het doel opnieuw te vinden. Op zich kan dat ook leuk zijn maar dat is hier niet het geval. De driedimensionale kaarten zijn namelijk zo ongelooflijk verwarrend en onduidelijk dat je veel te lang nodig hebt om die te bestuderen. Het verschil in verdiepingen valt niet te onderscheiden, deuren of trappen worden niet goed aangeduid en je moet alles tien keer omdraaien en roteren vooraleer er klaarheid in de zaak komt. Tijdens dat gesukkel blijft de speltijd echter wel doorlopen, dus als je net te lang blijft plannen en memoriseren, zul je neergeknald worden of teveel kostbare tijd verloren hebben.

Herbeginnen leidt nog tot een ander vrij vervelend punt: alle talrijke vijanden die je hebt vermoord blijken ook terug tot leven gewekt te zijn (beyond re-animator is er niets tegen). Je moet dus iedereen opnieuw beginnen afknallen maar dat vereist kilo’s munitie en die krijg je niet zomaar in de schoot geworpen. De kans dat je het loodje legt terwijl je kogels probeert de verzamelen is dan ook reëel. Ook wanneer de specifieke munitie voor het wapen dat je afvuurt op is, wordt er niet automatisch naar het beste volgende schietijzer overgeschakeld. Op zich natuurlijk realistisch maar het systeem om je een keuze te maken uit je arsenaal is onhandig. Daardoor speel je dan eerst disco met je zaklamp, laat je nog een granaatje aan je voeten vallen en ga je het gewenste afweermiddel voorbij scrollen. Opnieuw gestorven!

Het is nu ondertussen de vijftiende keer dat je opnieuw probeert maar na slechts twee doelen volbracht te hebben steekt die missie toch al dik tegen. Je vooruitgang is echter maar tijdelijk opgeslagen, want wanneer je de console afsluit moet je terug op het begin van die missie beginnen. Denk er echter aan dat elke missie redelijk lang duurt en dus niet snel doorgewandeld kan worden in tien minuutjes. Moet je dus plots naar de tandarts, dan is al dat zwoegen voor niets geweest.

Het verhaal helpt ook niet veel. Je werkt voor een anti-terroristische organisatie die het verspreiden van virussen moet voorkomen en de criminele instanties erachter dient te stoppen. De Engelse dialogen zijn moeilijk te volgen en dat geldt tevens voor de Franse equivalenten. De eerste zijn te stil in vergelijking met het achtergrondgeluid. Bij de Franse loopt de ondertiteling dan weer niet volledig synchroon. Daarbovenop wordt dat alles nog eens verteld in een onoverzichtelijke Da Palma stijl.

Het geluid vind ik ook niet veel soeps maar ik moet toegeven dat sommige effecten op zichzelf vrij goed zouden klinken. Na een paar uur zal je echter onvermijdelijk bezeten worden om je overste de nek om te wringen. Die zit je namelijk voortdurend radioboodschappen te sturen om te zeggen dat je maar beter wat kunt voortmaken of dat je veel te traag bent. Als ze het toch beter kan dat ze het dan zelf komt doen hé! Telkens je sterft wordt het er ook nog eens ingewreven: “Cobra is uitgeschakeld, ik herhaal: Cobra is uitgeschakeld”. Vermits die bazin fictief is, kon ik ze moeilijk achter haar bureau vandaan halen en dus moest mijn controller het uitzweten. Als je me niet gelooft, kan ik altijd een fotootje van mijn controller sturen nadat ik hem terug had gelijmd.

De filmfragmenten buiten beschouwing gelaten, scoort dit spel op grafisch vlak niet slecht. Versplinterend glas, rook uit je loop nadat je een salvo afvuurde, stoom die uit de riolering komt en de bewegingen van je personage vormen de omgevingen om tot realistische en levendige werelden.

Dit spel doet me denken aan gerookte zalm uit de Aldi of de Lidl: bijna even duur als degene die je in de Colruyt of Carrefour koopt en hij is alleen maar eetbaar totdat je de betere proeft. Er is geen gebrek aan third person shooters, met zowel stealth als actie-aspecten, dus ik zie geen enkele reden waarom je genoegen zou nemen met iets minder dan het beste. Dit spel heeft een paar goede punten maar die verdwijnen al snel in de wolk van frustratie en ontevredenheid over de talloze slechte eigenschappen. Dit is het eerste spel in heel mijn leven dat als een opgave aanvoelde om te spelen. Eigenlijk is dit spel uitspelen een echt monnikenwerk!

Onze Score:
6.0
gerelateerd spel: Syphon Filter: The Omega Strain
geplaatst in: PS2, Reviews, Sony Entertainment
tags: , ,


Leave a Reply