gaming sinds 1997

Tak: The Great Juju Challenge

In mijn kinderjaren had ik een vet strak spel, het enige dat ik ook had kunnen kopen. Wat was dat een dijk van een game joh. Elke dag werd het spannender, het ging nooit vervelen en ik bleef maar nieuwe dingen ontdekken. De protagonist werd een held, doch geen onfeilbare -zoals is gebleken. Het fenomeen held is echter niet meer wat het geweest is. Vandaag de dag worden die, net zoals hun merchandising, kunstmatig in het leven geroepen met slechts één rechtlijnig doel voor ogen: winst. Uiteraard is die trend universeel, neem nu Idool bijvoorbeeld. Gooi een hoop mensen samen, laat het publiek kiezen wie hun idool kan worden en maak van het hele spektakel al onmiddellijk een show, zodat de sterren reeds renderen voor ze daadwerkelijk zijn gemaakt. Als filmsterren en muziekidolen al zo openlijk artificieel worden gefabriceerd, dan zie ik de toekomst van de mensheid somber in. Ik kan er niets aan doen, maar jij wel! Zeg neen tegen gehypete rommel en spring niet zoals elk ander schaap van Panurge blindelings het water in. Ah, je denkt dat ik overdrijf hé? Wacht dan tot jij Tak 3 gespeeld hebt.

Het begint al bij de tussenfilmpjes. Volgens mij zijn die niet prerendered en dat is een slechte zaak want de grafische motor kan zelfs het in-game gedeelte niet deftig draaiende houden. Bovendien wordt je aandacht er ook constant op gevestigd. Het verhaal wordt namelijk zo slecht verteld dat je na tien seconden reeds kunt raden wat volgen zal, maar toch wordt elke scène nog onnodig lang gerokken. Alsof dat alles nog niet genoeg was, verknoeien ze tevens elke climax, waardoor je jezelf toch wel als een naïeve lul begint te voelen. Wat stopt je immers om op de x-toets te rammen? Nee, de filmpjes zijn gewoon luizige, slechte, goedkope, amateuristische, slappe aftreksels van het sublieme Jak & Daxter. Daardoor deden ze me denken aan een gepensioneerde Elvis-imitator die wil dat men hem als de King aanziet, maar die zijn sjaaltje van 5€ terug gaat vragen aan het publiek. (Elvis Presley gooide er dikwijls tientallen weg en de kostprijs daarvan liep op tot in de duizenden euro’s.) Pff, wie denken ze hier in het ootje te nemen, bende onnozele klungelaars dedju!

Nadat je veel te lang naar Tak & Jok, de protagonisten, hebt getuurd terwijl ze over een groen laadscherm huppelen, kan je eindelijk beginnen spelen. De laadtijden zijn echter absurd lang. Ik zweer het je: als ik het debiele duo niet continue over het laadscherm had zien dartelen, had ik gezworen dat ze elkaar snel nog snel afrukten tussen twee levels in. Of misschien dat de ontwikkelaars met een afgedankt team Russische, nucleaire onderzoekers werd opgescheept. Die bouwden meer veiligheidsprocedures in het spel dan concrete inhoud. Ook die mogelijkheid moet ik echter noodgedwongen uitsluiten, aangezien het spel nog vol zit met bugs. Verdere speculatie naar mogelijke oorzaken draagt niet bij tot een vergroting van het inzicht in de marginale kwaliteit van het hier besproken spel, daarom houd ik het bij deze twee.

Soms begin ik me toch werkelijk af te vragen hoe zulke games nog worden uitgebracht. Sterker nog: wie kan het zich nog veroorloven om geld en tijd te investeren in dergelijke rommel? Het concept is volledig gerecycleerd, de uitwerking slaat nergens op en het gameplaymechanisme is even stabiel als een jelly-pie (gelatinepudding -red.) in de rugzak van een mountainbiker. Oké de eerste vijf minuten danst die nog buigzaam mee van links naar rechts, maar daarna wordt hij herleid tot een smaak- en vormloze massa.

Tak: The Great Juju Challenge gaat uit van het klassieke platformconcept dat de PS2 groot maakte. Jammer genoeg doet het dat concept beschamend veel schande aan. Je krijgt bijna medelijden met je console want wanneer je zo’n trouwe vriend zo vernedert, dan moet ieders geweten toch gaan tegensputteren. Concreet: de slechte graphics kunnen niet tippen aan die van Jak & Daxter. Hetzelfde geldt voor de saaie, belachelijke en oerdomme tussenfilmpjes. De onafgewerkte, stramme gameplay die immer en altijd tegensputtert is de enige, weliswaar frustrerende, uitdaging die dit spel te bieden heeft. Het geluid kan er wel mee door, maar dat maakt geen fluit meer uit. Tof geluid kan een platformer een zeker niveau doen overstijgen, maar het kan het spel nooit tot op het te overstijgen niveau brengen. Zelfs in de begindagen der PS2 waren er meer dan genoeg alternatieven, degelijk gamevoer om uit te kiezen. Pff, dit spel maakt mij kotsmisselijk en dat zal bij jou niet anders zijn!

Onze Score:
5.0
gerelateerd spel: Tak: The Great Juju Challenge
geplaatst in: PS2, Reviews, THQ
tags: ,


Leave a Reply