gaming sinds 1997

Tales of Symphonia

Console RPG’s hebben meestal weinig verrassends te bieden. Men neme een jongensachtige tiener met blond en puntig haar, een oversized zwaard en een vrouwelijk personage om hem te helpen. Grote ogen, veel magie en een verhaal over het einde van de wereld maken het plaatje compleet. Tales of Symphonia doet net hetzelfde, maar gelukkig wel op een fantastische manier, mét enkele originele elementen en door de broodnodige diepgang aan het recept toe te voegen. De Gamecube heeft er naast Paper Mario 2 zonder twijfel weer een geslaagde RPG bij!

ToS is de nieuwste aflevering in de reeks ‘Tales of’, een RPG-serie die hier bij de mainstream gamer heel wat minder fans heeft dan pakweg Final Fantasy maar vooral in Japan (waar anders) heel wat bekendheid geniet. Een probleem vormen doet dit niet aangezien het verhaal zonder voorkennis makkelijk te volgen is.

Echt verrassend zijn die avonturen niet. We spelen als Lloyd maar volgen eigenlijk de weg van Colette, een lieveling van de Godin Martell, die een eeuwenoude voorspelling moet laten uitkomen door een aantal zegels te openen, waardoor de wereld weer helemaal de oude zal worden. Door de steeds kleinere voorraad van Mana, nodig voor magie en het leven zelf, vervalt de wereld immers langzaam in een dodelijke spiraal. Dat laatste wordt nog eens versneld door de Desians, de slechteriken van dienst, die de inwoners van Sylvarant naar de verdoemenis willen helpen. Het spreekt voor zich dat je de hulp krijgt van je klasgenootjes, huurlingen en een hoopje magiegebruikers.

Het verhaal wordt verteld door tussenfilmpjes die gebruik maken van de engine of door in-game dialogen die kunnen doorgeklikt worden en van passende voice-acting werden voorzien. Ook kan je regelmatig extra conversaties tussen de verschillende personages volgen als je dat wil. Een icoontje duidt de aanwezigheid van een dergelijke dialoog aan en via de Z-button is deze dan te activeren. Jammer dat deze erg statisch uitvallen en niet kunnen doorgeklikt worden, zodat ik ze al snel links liet liggen om wat sneller te kunnen vorderen.

Wat onmiddellijk opvalt in positieve zin, is de wereld die de Gamecube op een overtuigende manier op je scherm tovert: lieflijke omgevingen, prachtige huisjes, sfeer, veek kleuren en een gedetailleerde afwerking van de bloemen tot de personages. Die laatste werden tot stand gebracht via een cell-shading techniek waardoor ze er uitzien als figuurtjes uit een manga. Vaak wordt een dergelijk procédé te pas en te onpas gebruikt, maar deze maal zijn de graphics het spel op het lijf geschreven. Buiten nu en dan wat vreemde effecten door de ‘blurring-techniek’ kan je niet anders dan gecharmeerd zijn door het visuele aspect van dit game.

Een RPG is vanzelfsprekend niet compleet zonder uitgebreide ondergrondse kerkers en een wereldmap. Beide kan je erg makkelijk doorkruisen en wat voor mij eerst vreemd aanvoelde, maar uiteindelijk erg handig bleek, is dat je vijandelijke ontmoetingen kan vermijden als je dat wil. Groepjes schurken en ander ongedierte worden immers voorgesteld door figuurtjes (bijvoorbeeld een worm) die zich over het scherm bewegen. Als je dat verkiest loop je er in een grote boog omheen, zo het gevecht omzeilend en wat tijd winnend. Je verliest echter daarmee ook de kans om ervaring op te doen en te levelen, iets wat je dan weer nodig zal hebben om de onvermijdelijke bossfights en sleutelscènes te overleven. Desalniettemin zijn de keuzemogelijkheden daaromtrent een erg goed idee.

Een ander fris idee is de ‘long-range’-mode waarbij je gemakkelijk en snel grote afstanden kan afleggen, zonder dat je tijd verliest met gevechten die enkel dienen om de tijd te vullen. Vooral in ToS is dit handig, aangezien de wereld van bij het begin quasi volledig kan worden verkend, ook al kan je op sommige plaatsen nog niks uitrichten bij de start van het spel. Erg realistisch maar soms wel frustrerend omdat je zo wel eens met je onvervaren teampje in een kerker vol vervaarlijke monsters kan belanden. Ik hoef je er niet bij te vertellen dat dit soms pijnlijk afloopt.

Het voeren van de gevechten verloopt in de typische 2D-stijl van de reeks. De confrontaties zijn altijd leuk, erg snel en actierijk voor het genre en tegelijk makkelijk om te leren en diep genoeg om te blijven boeien. Je hebt rechtstreeks de controle over (meestal) Lloyd terwijl de andere leden van je groep zelfstandig van jetje geven. De A.I. van je collega’s is echt goed en je kan ook al het nodige instellen zodat ze precies doen wat je van ze verwacht: melee aanvallen, achteraan blijven, automatisch healen, jouw vijand aanvallen of zich net concentreren op diegene waarmee je zelf niet bezig bent, enzovoort. Om het onderste uit de kan te halen zal je deze instellingen ook regelmatig moeten aanpassen naargelang de tegenstander die je wil onderuit halen.

Zelf kan je vooruit en achteruit bewegen ten opzichte van je tegenstander en tegelijk kan je aanvallen met je A-knop (standaardaanval) en blokkeren met de belangrijke X-knop. Voor de afwisseling en de spektakelwaarde (en natuurlijk veel damage-points) is er de B-knop die de ‘Special Tech’-attacks bedient. In combinatie met de thumbstick kan je hiermee kiezen welke uit de vooraf bepaalde speciale aanvallen je wil uitvoeren. Je zal je aanvallen en verdediging goed moeten balanceren tijdens de hectische gevechten wil je de soms gigantisch krachtige bosses onder de graszoden stoppen.

Zoals aangegeven blijft het niet bij deze basismoves, je hebt immers nog bijkomende mogelijkheden zoals de ‘unison attacks’ waarbij elke party-member tegelijk een speciale aanval uitvoert als je erin slaagt om binnen een bepaalde tijd de juiste knoppencombinatie tot een goed einde te brengen. Je moet echter eerst een ‘meter’ vullen voor je deze kan gebruiken tijdens het vechten. Daarnaast kan je de ook de hulp inroepen van spirits, als je ze tenminste hebt zien te vinden en tot vriend hebt kunnen maken. Dit alles zou moeten voldoende uitleg zijn om aan te geven dat je je zeker niet zal vervelen wanneer je weer eens het zwaard dient boven te halen.

Naast het vele wapengekletter, het verkennen van kerkers en het reizen door het land van Sylvarant zal je ook nu en dan een puzzel moeten oplossen, vaak met behulp van een bijzondere ring die veranderende eigenschappen krijgt naargelang de op te lossen situatie. Een aangename afwisseling die nooit frustrerend moeilijk wordt en het geheel evenwichtig houdt. Andere RPG-elementen zijn onder andere de kunst van het koken, waarbij je zelf met allerlei ingrediënten en recepten leuke hapjes kan klaarmaken. Ook kan je je wapens individualiseren. Dat laatste kan je niet zelf doen: je taak is beperkt tot het verzamelen van de nodige grondstoffen, dewelke je dan moet doorspelen aan een NPC die de rest doet.

Naast de vele potions en items is het aangenaam om te zien dat dit consolespel ook zijn best heeft gedaan om de broodnodige diepgang te verschaffen aan de gameplay. Verwacht je ook weer niet aan het meest ingewikkelde en gedetailleerde game ooit, want dat is zeker niet de ambitie van de makers, toegankelijk entertainment bieden is dat des te meer.

Tales of Symphonia van Namco is een toegankelijke console-RPG met charmante graphics, geslaagd geluid en aantrekkelijke gameplay, vanwege de nodige diepgang in de gevechten en de klassieke role-playing elementen. Naast het standaardverhaal met de obligate plotwendingen en leuke personages zijn er voldoende frisse ideeën om het geheel boeiend te houden tot het einde. Dat is nodig omdat dit spel een stevige brok spelplezier biedt: de twee schijfjes zullen je meer dan 60 uur entertainment bezorgen vooraleer de credits over de TV rollen. Als je een fan bent van het genre en je hebt een Gamecube, dan mag je dit niet laten liggen. Beschik je nog niet over de console maar ben je op zoek naar een leuke RPG dan kan dit game samen met Paper Mario 2 wel eens genoeg reden zijn om er je eentje aan te schaffen.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Tales of Symphonia
geplaatst in: GC, NamcoBandai, Reviews
tags: ,


Leave a Reply