gaming sinds 1997

Tekken 5

Jaren geleden heb ik mijn eerste PlayStation (achteraf ook bekend als PSOne) gekocht. Terwijl veel mensen verscheidene redenen hebben om een console te kopen had ik er maar 1: Tekken 3. Als dit spel nooit bestaan had zou ik waarschijnlijk nooit een console aangeschaft hebben. Nu zijn we jaren later, de PlayStation 2 is op zijn laatste beentjes aan het lopen en Tekken 5 is in mijn brievenbus gedonderd. Na de teleurstellingen van Tekken Tag Tournament en Tekken 4 hoopte ik dat Namco nieuw leven in de Tekken-serie zou kunnen blazen om zo de status terug te verkrijgen die ze destijds had

Een ding kan onmiddellijk gezegd worden: Tekken 5 levert veel waar voor zijn geld. Zelfs tijdens het laden van het spel krijg je geen saai laadscherm, maar in de plaats daarvan kan je Starblade spelen, een space fighting spel dat fantastisch was in de arcadehallen van 1991. Ok, de graphics zijn afschuwelijk en je zal waarschijnlijk iets denken in de trend van “What the fuck? Heb ik de verkeerde disc in mijn PS2 gestoken ?” maar het is wel degelijk een leuk initiatief en brengt nostalgische gevoelens boven. Als je Starblade beu bent kan je het overslaan door op de startknop te drukken en over te gaan naar de echte intro van Tekken 5.

Deze intro toont veelbelovende graphics. Een stevig gevecht dat leidt tot de dood van Heihachi Mishima zorgt ervoor dat je onmiddellijk wil beginnen. Een goed begin dus! Indien je echter nog even wacht om het vervolg te zien, zal de opgebouwde adrenaline smelten als sneeuw voor de zon, aangezien je een overzicht krijgt van de personages in korte en allesbehalve spannende scenes. Tip voor Namco: een intro moet ervoor zorgen dat je wil spelen. Werk naar een climax toe en laat daar de intro eindigen.

Het redelijk simpele, maar efficiënte menu laat je onmiddellijk merken dat Tekken 5 meer is dan een standaard vechtspel. Zoals het navigatiemenu van IGN.com krijg je een lijst te zien met verschillende modes en opties dus zonder al teveel tijd te verkwanselen zullen we je een overzichtje geven:

Story Battle: hier ga je verder waar de intro gestopt is. Op zich stelt het verhaal niet veel voor maar zoals gewoonlijk trekken we ons daar niet veel van aan bij een vechtspel. Een voor een moet je alle tegenstanders verslaan tot je bij de grote baas komt (nee, ik ga je niet vertellen wie dat is), en eens je die bont en blauw geslagen hebt krijg je een kort eindfilmpje te zien. Ook worden er enkele zaken unlocked.

Theater: Elke karakter heeft enkele filmpjes en in het Theater menu kan je ze nog eens bekijken na de “story battle” tot een goed einde gebracht te hebben. Ook enkele Tekken trailers en filmpjes zijn te bezichtigen -inclusief de intro van de arcade versie van Tekken 5- en als je de muziek echt fantastisch vindt zal je je hartje kunnen ophalen want de volledige soundtrack kan hier ook beluisterd worden.

Arcade Battle: Dit is de versie van Tekken 5 die je in de arcadehallen kon spelen. Persoonlijk vind ik dit niet echt een toevoeging tot het eigenlijke spel.

Arcade History: Om je een idee te geven van de evolutie van de Tekken serie kan je de arcadeversies van Tekken, Tekken 2 en Tekken 3 spelen. Op zich denk je misschien dat dit een fantastische extra is, maar eens je deze prehistorische versies bekeken hebt, zal je ze snel wegleggen om nooit meer opnieuw op te starten, aangezien ze een ware nachtmerrie zijn om te spelen. De graphics van Tekken 3 zijn nog aanvaardbaar, maar vallen in het niet in vergelijking met wat we tegenwoordig gewoon zijn. Ik heb mijn Tekken 3 versie van de PSOne niet terug nagekeken maar ik had wel het gevoel dat deze “arcade” versie NOG slechtere graphics had.

In Team Battle kan je nu tot 8 personages selecteren waarmee je tegen een even groot team kan vechten.

Tekken: Devil Within is een klein spel, waarbij je als Jin door de Mishima-complexen loopt en een hoop tegenstanders in elkaar moet slaan. Deze mode zorgt ervoor dat ik me afvroeg waarom Namco in hemelsnaam ooit Death by Degrees heeft uitgebracht als apart spel. Als ze dit gewoon als extra hadden aangeboden in Tekken 5 waren we waarschijnlijk allemaal blij geweest, terwijl DBD nu verguisd is geworden door de pers (Zwan gaf het 57% -red.). Devil Within kan gezien worden als een veel simpelere versie van DBD maar dan met Jin als hoofdkarakter en met een camera die zijn werk naar behoren doet.

Survival, Practice, Time Attack en “Versus” zijn allemaal al een tijdje vaste waarden in de Tekken serie en de titels van deze modes spreken nogal voor zichzelf.

Last but not least is er de “customise” optie, waar je het geld dat je verdient hebt in de andere spelmodes kan uitgeven door spullen te kopen voor je favoriete personage(s). Eigenlijk is het zelfs meer dan dat want er zijn zeer veel opties mogelijk (meer dan in Virtua Fighter 4) en voordat je alles naar je keuze aangepast hebt, zal je toch al veel tijd gespendeerd hebben met vechten en geld verdienen.

Zoals je al wel zal doorhebben is Tekken 5 niet echt 1 spel, het is een bundel van titels met verschillende gameplay elementen en moet dan ook als dusdanig bekeken worden.

Het hoofdspel bevat al de basic elementen die we van een vechtspel verwachten. Spijtig genoeg echter is daarmee ook alles gezegd. Waar Virtua Fighter 4 zich concentreert op tactische gevechten, Dead or Alive zeer dynamische omgevingen heeft, Soul Calibur subliem gebruik maakt van wapens en Mortal Kombat hopen bloed en gore bevat, is er niets dat Tekken 5 speciaal maakt. Er is geen extreem geweld, muren kunnen soms aan diggelen geslaan worden, maar niet zoals bij DoA en het vechten is nog steeds zo rechtdoorzee als we het al jaren kennen.

De arcade history spelletjes zijn een leuke extra als je het nostalgisch bekijkt, maar om te spelen zijn ze pure horror. De graphics zijn afschuwelijk en wanneer we kijken naar de gameplay is deze ook hopeloos verouderd. Dit herinnert je aan tijden waarbij special moves niet bestonden en arcadekasten een stick en 2 knoppen hadden. Niet echt iets dat je meer dan 10 minuten zal willen spelen.

The Devil Inside bonus game is redelijk leuk voor een tijdje. Het gebruik van de camera is goed, iets wat we van Death by Degrees niet kunnen zeggen, en alhoewel de graphics aan de simpele kant zijn, wordt dit redelijk gecompenseerd door special moves en muren die kapotgeslaan kunnen worden wel. Een gevoel van herhaling komt echter redelijk snel en na een korte tijd zal je dan ook het “ik heb het wel gezien”-gevoel krijgen, waarna je gewoon stopt met spelen.

Al bij al is Tekken 5 wel een degelijk spel met enkele leuke opties, maar net zoals Tekken 4 levert het niets dat we nog niet gezien hebben, laat staan dat de bekende zaken verbeterd zijn tot op het niveau van de concurrentie.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Tekken 5
geplaatst in: NamcoBandai, PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply