gaming sinds 1997

The Bard’s Tale

The Bard’s Tale bestaat in feite al 20 jaar. Het was namelijk een van de eerste RPG-games verscheen destijds op PC en enkele oude, oude consoles. Nu heeft de oorspronkelijke producer, Brian Fargo, een moderne versie uitgebracht op PC, PS2 en Xbox. Ik ramde de PS2 versie in mijn console en keek of de bard geen valse noten uitstootte.

The Bard’s Tale is vrij standaard opgebouwd. Eerst krijg je een paar kleine quests voorgeschoteld om je wat in te leiden in het spel en daarna volgt ‘de grote queeste’. Jij, een eenzame bard die zijn dagen slijt met het versieren van barmeiden, moet een opgesloten prinses redden en zo de wereld behoeden van het kwaad. Onderweg kom je hier en daar nog eens een kleine opdracht tegen, maar die duren nooit erg lang en zijn ook niet altijd verplicht. Het spel is bijgevolg eerder lineair en eens doorlopen is er weinig reden om het nog eens helemaal over te doen.

Wel heeft The Bard’s Tale 3 mogelijke eindes. Die zijn echter niet afhankelijk van wat je ministreel tijdens zijn tocht allemaal uithaalt. Op het eind zul je gewoon een keuze moeten maken. Gelukkig, want zo kun je alle aflopen eens meemaken zonder heel het spel te hoeven herspelen.

Ook de gameplay is niet echt bijzonder, zelfs vrij eentonig. Het draait er gewoon om horde na horde vijanden om te brengen met zwaard of boog. Gelukkig sta je er niet alleen voor. Als bard heb je namelijk de mogelijkheid om met je instrument helpers op te roepen. Naarmate het spel vordert, leer je nieuwe melodieën en krijg je zo nieuwe of sterkere bondgenoten, zestien in totaal. Wanneer pakweg je boogschutter, healer of elektrische spin het loodje legt, hoef je ze gewoon opnieuw op te roepen. Dit vereist echter wel mana. In het begin kan je maar één actief wezen bezitten, maar wanneer je wat betere instrumenten vergaart, loopt dit op tot vier bondgenoten die je tegelijk volgen.

De A.I. van deze bondgenoten is vrij goed. Ze blijven bijna nooit achter muurtjes steken en kiezen steeds voluit de aanval. Je kunt ze wel enkele basiscommando’s geven (volg, blijf hier, val aan), maar die zul je maar zelden gebruiken.

Naast fysieke helpers kun je ook nog vier geesten oproepen, die je met magie helpen. De geest van prinses Caleigh kan je healen, een ander houdt de vijanden vast, nog een tovert zwaarden rondom je en de laatste zorgt voor een wervelwind die je volgt. Om deze op te roepen heb je adderstones nodig, waarvan je er gelukkig meer dan genoeg vindt. Een nadeel is wel dat, wanneer er één van deze vier aanwezig is, je geen andere kan activeren. Dat is heel vervelend wanneer je dringend nood hebt aan healing, maar dat het niet mogelijk is door die wervelwind achter je.

Wanneer de bard sneuvelt, is het liedje uit en moet je terug laden naar je laatste savepunt. Saven gebeurt op vaste save points – wat had je gedacht? Gelukkig zijn ze vrij talrijk aanwezig en vormen ze geen knelpunt.

De RPG-elementen zijn erg minimaal gehouden. De bard krijgt ervaringspunten wanneer hij vijanden verslaat of opdrachten voltooit en na een tijdje kan hij dan zichzelf verbeteren in zes mogelijke eigenschappen: strength, vitality, dexterity, charisma, luck en rhytm. Alleen de laatste twee zijn vrij origineel; luck heeft naar eigen zeggen een invloed bij bepaalde gebeurtenissen en met rhytm worden de wezens die je oproept sterker. Om de twee levels kan de bard ook een nieuwe techniek leren. Deze kan variëren van een krachtige zwaarduithaal tot het leren vechten met twee wapens of het trainen van je trouw volgende viervoeter.

Grafisch is het spel best ok. Alles ziet er aardig uit en er zijn, zelfs met een heleboel vijanden op het scherm, geen framedrops merkbaar. Het enige nadeel vond ik het vaste top down view. Niet alleen is het wat achterhaald, je kan ook niet ver rondom je kijken. Wanneer ik met pijl en boog schoot, kon ik vaak zelfs niet zien wat ik precies raakte. Gelukkig is er nog een minimap waarop nabije vijanden te zien zijn. Een lichte hellingshoek in de camera of meer uitzoommogelijkheden waren toch handig geweest.

Qua sound valt er niet erg veel te beleven. De muziekjes die de bard brengt en de achtergrondmuziek stellen niet veel voor, de one-liners van de personages lijken steeds op elkaar en de sound effects zijn gewoon standaard. Wél leuk is dat hier en daar in het spel een liedje gespeeld wordt, waarbij je de tekst karaoke-gewijs kunt meevolgen. De nummers klinken best goed en de tekst is vaak ook heel geestig, net als de dansjes van de personages.

Tot nu toe denk je misschien dat The Bard’s Tale een standaard spel is. Er is niks echt fout aan, maar tegelijk biedt het niets dat we nog niet gezien hebben. En dat is het spel ook, ware het niet dat er één ding is waarin het uitblinkt: The Bard’s Tale is hilárisch ! Je belandt in knotsgekke situaties en alle clichés uit het genre komen aan bod. Een korte bloemlezing.

In feite is de bard niet geïnteresseerd in het redden van de wereld, al wat hij wil is ‘coins and cleavage': geld en vrouwen (letterlijk vertaald: munten en decolletés -red.), wat zorgt voor dialogen waarbij je gegarandeerd platgaat. De verteller lacht de bard constant uit en soms beginnen ze zelfs tegen elkaar te discussiëren. Wanneer je in een stadje een zekere ‘Bodb’ moet zoeken, blijken er vier mensen zo te heten. En overal komt de bard jongens tegen die beweren ‘The Chosen One’ te zijn die de prinses moet redden, maar ze komen steeds domweg aan hun einde.

Zoals gezegd is The Bard’s Tale allesbehalve een die-hard RPG. Het is in feite een doorsnee actie-avontuur met een aantal RPG-elementen. Hoewel het wat eentonig is, is het spel wel leuk om te spelen, maar wat deze game zo aardig maakt, is de humor. Fans van het genre die eens zin hebben in een wat lichter spel zijn hier dus aan het juiste adres. Het houdt je, als je alle quests voltooit, een goeie 15 uur zoet, waarna de eindcredits verschijnen. Niet erg lang dus, maar zelfs met die matige levensduur is er niet erg veel variatie.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Bard’s Tale, The
geplaatst in: PS2, Reviews, Ubisoft
tags: ,


Leave a Reply