gaming sinds 1997

The BIGS

It’s time for some epic arcade baseball action! Waarschijnlijk de saaiste teamsport die onze Amerikaanse neven hebben bedacht, krijgt ook zijn digitale evenknie. Zoals bij elke sport waarbij een knuppel cruciaal is, kan je wat unieke extra’s verwachten voor de Wii-versie. Ik moet wel even iets vooraf zeggen: mijn kennis van baseball is al bij al beperkt en tijdens het beoefenen was ik ook al het kneusje van de klas. Dus wat voor plezier kon zo’n baseballspel mij gunnen? Ik ben tot de conclusie gekomen dat het daarover niet gaat. Een betere vraag is wat voor plezier deze game kan gunnen aan fans van de sport? Let’s get to it!

Laten we beginnen met het belangrijkste: de controls. The BIGS voor Wii maakt geen gebruik van timed button presses, of wat had je gedacht? Het draait wel om goed getimede armbewegingen, liefst zo hard mogelijk. Er is echter een probleem op dat vlak. Je moet namelijk de nunchuk hebben insteken om deze game te kunnen spelen. Zoals je kon raden, is het niet zo handig om gelijktijdig met je virtuele knuppel rond te zwaaien, dus wordt dat ook niet van je verwacht.

De game verwacht alleen dat je op tijd ergens naartoe zwaait en hij doet de rest. Lekker artificieel, dus. Wii Sports heeft dan ook betere slagcontrols dan deze game. Het pitchen gebeurt ook op zo’n lekker kunstmatige manier: je drukt eerst op een knop om een meter te doen vollopen en vervolgens gooi je de bal met een neerwaartse beweging van de Wii-mote. De snelheid van je beweging bepaalt de snelheid van de bal, maar je moet de Wii-mote praktisch naar beneden gooien voordat de game je een perfecte pitch laat doen. Wel een leuke twist is dat je andere ballen gooit als je de Wii-mote tegen of met de klok me draait en tegelijkertijd je de A- of B-knop of beide ingedrukt houdt. Een gamma van zo’n zeven verschillende worpen staan voor je klaar.

Tot zover zijn er geen problemen, maar de problemen beginnen na een gelukte slag. Hier geen Wii Sports-toestanden waar alles automatisch gebeurt. Jij moet de renners en de balvangers controleren. De renners besturen valt nog mee: je hoeft maar simpelweg de richting aan te wijzen met de analoge stick en de snelheid opdrijven door fanatiek met de Wii-mote te schudden. Het is die bal vangen dat echt problematisch wordt. Nu kan je je mannetje doen springen; alleen bestaat die sprong eruit dat je A indrukt, dan een beweging maakt met de Wii-mote om te bepalen waarheen je speler springt, en dan A loslaat, waarna hij pas de sprongbeweging. Behalve wanneer je de reflexen hebt van een kat werkt dat dus voor geen meter. Die laatste stap mochten ze eruit hebben gelaten voor mijn part. Stel dat je de bal dan toch gevangen hebt, dan moet je die nog gooien naar de correcte teammaat. Daarvoor gebuik je geen knoppen, maar zwaai je met de Wii-mote in de juiste richting. Dat werkt, als de game tenminste correct de worp registreert. Het is verre van plezierig om constant naar links te zwaaien, om je speler dan vooruit te zien gooien.

De controls zijn dus een misser en een homerun tegelijk. Ik raad aan om de game op easy te spelen tot je ze volledig onder de knie hebt en dan pas op medium proberen. De AI is goed, echt goed, zelfs op het laagste niveau.

Je mag geen fout maken tijdens je pitch of je krijgt een homerun om de oren. Een foute timing bij jouw slag en je bent out voordat je met je ogen hebt geknipperd. Wil je dus leuk singleplayeren en ben je een diehard baseballfan? Dan is dit je game. Voor de partygamers, een belangrijk deel van de mensen die sportspellen kopen, is er nog de leuke arcadefeel van de game.

Hoewel er een goeie dosis realisme in de game zit, hebben de makers er ook allerlei arcadeprullen ingestoken. Zo heb je een boostmeter die stijgt bij elke gelukte actie en daalt bij elke mislukte actie. Eenmaal vol kun je tijdelijk jezelf boosten als een superpitcher of superbatter : gein verzekerd! Het is ook altijd leuk om met vier man te staan zwaaien met Wii-motes, zeker na het ledigen van enkele flesjes goudgeel vocht….

Op technisch vlak zijn er kleine missers, maar ook puike dingen. De soundtrack is zeer gevarieerd en zeer sfeervol; je zou bijna de game kopen voor de soundtrack alleen. Ook de commentator is zeer levendig en varieert zeer goed.

Grafisch is de game wat minder: het is een redelijk opgepoetste PS2-game met levensloze poppetjes. De stadions hebben het ergst te verduren van de PS2-heid en het aartslelijke 3D-publiek zit constant debiel in hun handen te klappen. Mario Strikers Charged behoudt dus de kroon qua actief publiek. Afgezien daarvan is de interface wel zeer netjes en wordt er vuurwerk losgelaten bij het slaan van een homerun. Ook worden allerlei LSD-achtige effecten op het scherm getoverd als je je power gebruikt.

De Wii kan op termijn de console worden voor de liefhebbers van sportspellen, als de makers wat moeite willen doen natuurlijk. The BIGS is een degelijke poging, maar kan wat bijschaving gebruiken. Qua sfeer zit de game zeker goed, maar de uitdaging is misschien ietsje overdreven. Qua multiplayer is The BIGS potentieel een feest van jewelste, als baseball je interesseert natuurlijk.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: BIGS, The
geplaatst in: 2K Games, Reviews, Wii
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>