gaming sinds 1997

The Chronicles of Riddick: Escape from Butcher Bay

Games gebaseerd op films zijn slecht… dat is een van de vooroordelen waar ik wel eens last van heb, maar zoals met veel clichés is ook deze gebaseerd op feiten. Het was dan ook met enige reserve dat ik het schijfje in mijn Xbox schoof. Al snel echter moest ik mijn vooroordelen omtrent de kwaliteit van dit spel opzijschuiven en toegeven dat dit Vin Diesel vehikel echt wel de moeite loont.

Zoals iedereen wel weet maakt Chronicles of Riddick deel uit van de verhaallijn waar de kaskrakers Pitch Black en The Chronicles of Riddick ook toe behoren. In deze sci-fi prenten volgen we de avonturen van Richard B. Riddick, een keiharde crimineel, en de Xbox-exclusive voegt een stukje verhaal toe dat zich afspeelt vóór de gebeurtenissen uit Pitch Black (een echte aanrader trouwens). Je opdracht is eigenlijk erg eenvoudig: ontsnap uit de gevangenis van Butcher’s Bay! Dit zal je overigens 3 maal moeten doen en telkens zal de beveiliging sterker worden, wat natuurlijk ook de moeilijkheidsgraad zal doen stijgen. Ook erg leuk is dat je in dit spel te weten komt hoe Riddick precies aan zijn night-vision is geraakt. Voor fans van de films is dat al reden genoeg om het te kopen.

Daarenboven is dit simpelweg een fantastisch spel. De kwaliteit is overal uitstekend en het niveau van het verhaal, de gameplay en de graphics is erg hoog. Dankzij de afwisseling en de afwerking zal je je op geen enkel moment vervelen, ook al dankzij het feit dat het game op geen enkel moment repetitief wordt. Het spelplezier dat je uit je zuurverdiende centjes haalt is dan ook navenant. Hou er wel rekening mee dat zowel de sfeer, de opdrachten als de graphics dikwijls een volwassen karakter hebben die de jongste spelers onder ons wel eens zouden kunnen verontrusten.

Chronicles of Riddick biedt een prachtige mix van allerlei gameplay elementen. De game valt het best te beschrijven als combinatie van een FPS en een actie-adventure gamen waarbij hand-to-hand gevechten prachtig overgaan in shoot-outs. Zo begin je het spel zonder wapens en moet je van leer trekken met enkel je vuisten. Blijkt al snel dat Riddick zich goed van die knuisten kan bedienen en dat de close-combat gevechten die eruit resulteren erg goed zijn uitgewerkt, zonder al te complex te worden. Zo kan je tijdens vuistgevechten links en rechts kloppen, verdedigen en afweren en enkele combo’s uitvoeren. Ook krijg je al snel wat boksbeugels e.d. ter beschikking, die je toelaten nog dodelijker uit de hoek te komen.

Een van de meest indrukwekkende moves die ik de laatste tijd te zien kreeg is de beweging waar je Riddick d.m.v. een combo het geweer van iemand kan laten controleren (terwijl deze het nog vasthoudt) en hem zo een kogel door het hoofd kan jagen. Een instant (en bloederige) kill is je beloning als je alles goed timet! Dit dodelijk arsenaal aan attacks zal je nodig hebben om je mannetje te staan tussen de andere cell mates en om de diverse opdrachten tot een goed einde te brengen. Terwijl de hoofdopdracht ontsnappen is, zal je natuurlijk eerst kleinere taken moeten vervullen voor je in je uiteindelijke doel kan slagen. Deze submissies variëren van het halen van een pakje sigaretten voor iemand, het ombrengen van de lokale gevangenistiran en het winnen van een reeks georganiseerde vuistgevechten tot diep doordringen in het bewakerscomplex.

De opdrachten worden mooi bijgehouden in een dagboek met wat uitleg (een beetje zoals in een RPG), zodat je op elk moment perfect weet wat je te doen staat. De gameplay is uiteindelijk lineair, maar je hebt steeds de vrijheid om bepaalde opdrachten al dan niet uit te voeren of in een andere volgorde te doen. Zo krijg je nooit het gevoel dat je in een keurslijf steekt. Vanaf het moment dat je beschikt over je bijzondere gaven om te zien in het donker stijgt het game nog een graadje meer op de cool-o-meter, die dankzij het personage van Riddick en de sfeer al erg hoog stond. Dadelijk meer daarover.

Leuk, maar niet meer, is het feit dat je ‘smokes’ kan verzamelen door side-quests te volbrengen of door verborgen ruimtes te ontdekken. Per pakje krijg je dan wat extra content zoals design-pics, art, een deel van het film-script etc. Voor de die-hard fans leuk, maar dit is niet voldoende om de replayability te verhogen. Dat is toch 1 van de weinige minpuntjes: eens uitgespeeld valt er nog weinig te beleven (er is geen multiplayer-optie) en dat is jammer! Desalniettemin is de single-player campaign, die een ervaren gamer toch een dikke 10 à 15 uur zal entertainen, zo goed dat niemand hierover zal vallen.

In de campagne is een snuifje stealth aanwezig en de feel ervan houdt goed het midden tussen Manhunt en Splinter Cell: je kan vijanden besluipen en ze in de rug verrassen, hun nek breken en ze netjes in een donker hoekje deponeren. Sluipen doe je door je te bukken, waarna een blauwe gloed aanduidt dat je onzichtbaar bent voor de tegenstanders. Dit effect voelt heel natuurlijk aan en ziet er cool uit. Verwacht je, naarmate het spel vordert, echter ook aan vuurgevechten, aangezien je al snel het klassieke wapenarsenaal tot je beschikking krijgt om keet mee te schoppen.

En ook dit shooter-gedeelte is goed uitgewerkt, want het is de eerste keer dat ik op een console geen heimwee kreeg naar mijn muis-keyboard combinatie voor het aimen op de hoofdjes van guards, robots en monstertjes. Deze laatsten zijn bovendien voorzien van een best lovenswaardige AI en ze zullen het nodige weerwerk bieden door goed gebruik van dekking (zoals kisten) of hun zaklampen om je te zoeken in het donker. De controls zijn voor alle gedeeltes van het spel overigens erg goed en ook de HUD draagt bij tot sfeer. Deze is immers erg miniem en het health-systeem draagt er op een Halo-achtige manier toe bij dat je tactisch te werk gaat. Het navigeren door de diverse locaties valt goed mee, met weliswaar de klassieke ‘open de deur’, ‘beklim een paar kisten’ of ‘zoek de ingang’-patronen. Deze zijn echter heel goed gebalanceerd en gaan hierdoor nooit tegensteken of frustreren. Bovendien zijn de omgevingen (alhoewel nooit erg uitgestrekt) afwisselend en erg aantrekkelijk.

Daarmee zijn we dan ook aanbeland bij de graphics, die nog maar eens bewijzen tot wat de Xbox in staat is. Glimmende harnassen, uitstekende lichteffecten, het wegspattend en achterblijvend bloed, gedetailleerde textures en levensecht afgewerkte en geanimeerde modellen verwennen je ogen. Je zal dan ook dikwijls verbaasd staan over de visuele pracht. Vooral de lichteffecten stelen de show (de zaklamp op je gun, de verschillende grafische effecten tijdens het sluipen en bij het activeren van night-vision) en deden me soms heel even denken aan Doom3.

Vermeldenswaardig is ook dat alle NPC’s die je ontmoet uniek zijn en dat je dus nooit tweemaal hetzelfde gezicht te zien zal krijgen! Dat draagt ongelooflijk bij tot de soms claustrofobische en grimmige sfeer van de realistisch aanvoelende spelwereld. Ook het feit dat Riddick daadwerkelijk gelijkt op Vin Diesel draagt daaraan bij, vooral tijdens de tussenfilmpjes die het verhaal vooruit stuwen.

Het kon dan ook niet anders of de stem van het personage van Riddick werd ingesproken door onze krachtpatser in kwestie. En dat is op een schitterende manier gebeurd; als je zijn donkere stem een one-liner hoort grommen zoals: ‘It’s not the fall that’ ll get ya, it’s the landing’ dan versterkt dat echt het coole, donkere en volwassen kantje van het spel, een aspect dat je maar erg zelden kan ervaren in een computergame! Klinkt vreemd maar de voice-acting, die van een erg hoog niveau is doorheen het spel, sleurt je echt in het game en geeft het geheel een nóg sterker filmisch karakter. De achtergrondmuziek, het geschreeuw van gemartelde gevangenen, de soundeffects van de wapens etc., teveel om op te noemen maar alles klinkt uitstekend. Ook geef ik nog even mee dat het automatisch savegame-systeem goed is uitgewerkt en dat de laadtijden soms wat frequent zijn, maar je nooit teveel uit de perfect gebalanceerde flow van het spel halen.

De conclusie is simpel: dit is een topper! De afwisselende en verfrissende gameplay, de verhaallijn, versterkt door de aanwezigheid van Vin Diesel, en het feit dat het zich afspeelt in de uitgebreide setting van de films, evenals de uitstekende afwerking wat betreft graphics en geluid, maken van dit shooter-actie game een must-have voor iedereen die een Xbox bezit. De weinige minpuntjes zoals de lage replay-waarde en het ontbreken van een mp-optie worden in de schaduw gesteld door de sfeer en pure fun van de single-player campaign. Het mag duidelijk zijn dat dit spel met veel liefde werd gemaakt door mensen met ervaring en toewijding. Het geheel haalde bovendien veel voordeel uit de link met Hollywood… Kortom: Vin Diesel rules, Chronicles of Riddick rules!

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Chronicles of Riddick: Escape From Butcher Bay
geplaatst in: Reviews, Xbox
tags: , , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>