gaming sinds 1997

The Club

De makers van Project Gotham Racing hadden er even genoeg van. Genoeg van auto’s en smeltend asfalt, genoeg van bombastische shooters vol Nazi’s en ander sci-fi-gespuis, genoeg van opgeblazen FPS-verhaaltjes over buitenaardse invasies en ellenlang rondjes draaien. Daarom maakten ze The Club, een spel dat een shooter maakt van een racegame, en een racegame van de shooter.

Zoals jullie wellicht weten, draait alles in PGR4 en zijn voorgangers rond punten scoren. Zowel in de career als in de online multiplayer moet je twee dingen doen: de scherpste tijd neerzetten en de hoogste ‘kudos’ scoren, en dat op enkele tracks die flexibel kunnen worden aangepast. Dat concept heeft Bizarre Creations nu netjes in een FPS-vorm gegoten en het resultaat is een flink stuk frisser en verslavender dan je zou denken.

Je zal dan ook helemaal anders tewerk gaan na enkele opwarmingsrondes: niet langer hoef je dekking te zoeken of voorzichtig de hoek om te kijken. De bedoeling is immers om je combometer gaande te houden, door vijanden te doden of combobordjes (zogenaamde ‘skullshots’) te versplinteren, en, als het even kan, dat zo spectaculair mogelijk te doen. Een headshot na een koprol levert heel wat meer punten op dan een voorzichtige kogel in een romp en het draait nu eenmaal om punten in The Club. Goed op je munitie letten (je gezondheid kan je al snel bitter weinig schelen) en je vijanden gebruiken wanneer ze nodig zijn om je combo niet te laten doodbloeden; het zijn allemaal zaken die je normaal niet bezighouden in een FPS en dat is net de grote verdienste van dit game.

Waar je dit spel niet voor moet in huis halen zijn de graphics, de originaliteit van de wapens, de singleplayer of de AI. Respectievelijk te omschrijven als degelijk, onbestaande, kort en dom, doen die -vaak zeer belanrgijke- elementen deze keer echter weinig ter zake. De graphics zijn mooi afgewerkt en scherp genoeg om je mee te slepen, maar ze zijn ook een beetje saai. Maar bovenal zijn ze perfect afgesteld om je te laten concentreren op je run of recordpoging. De levelopbouw zal je niet verrassen, maar de speelgebieden zijn knap bewegwijzerd en voorzien van overduidelijke icoontjes en structuren, wat je toelaat om er bliksemsnel en ongehinderd doorheen te rennen, mits wat skill: precies wat we willen!

Zoals in een autorace is de kennis van het parcours of de map van levensbelang. Hoe leg je zo snel mogelijk het level af, waar zitten de vijanden, waar staan de combobordjes, de munitie of de verborgen locaties? Dat alles zal je uit je hoofd moeten leren, wil je een toppositie innemen op één van de ontelbare Xbox Live-leaderboards (er zijn er voor alle levels, opdrachten en moeilijkheidsgraden). Wie dus ook maar een beetje gevoelig is aan “om ter meest punten”-wedstrijdjes zal hier een vette kluif aan hebben. Er zijn overigens voldoende verschillende mappen, elk met hun eigen unieke look & feel, maar de afwisseling haal je vooral uit de soorten opdrachten.

Die laatste zijn best gevarieerd: van het zo snel mogelijk bereiken van de uitgang met een zo hoog mogelijke score tot ‘time attacks’, waarbij je enkel op tijd de finish bereikt door seconden te sprokkelen met kills, ‘time skullshots’ te voorzien van een kogelgaatje of gewoon seconden op te rapen van de grond. Een andere groep opdrachten vereisen dat je binnen een bepaald gebied blijft (afgebakend door kegels), terwijl tegenstanders als een zwerm geile bijen op je afstormen. Overleven is de boodschap en ik kan je verzekeren dat je dan de adrenaline zal voelen stromen en je spontaan wat dichter bij het scherm zal gaan zitten! Speel dit online met andere mensen en je weet onmiddellijk dat je je mag verwachten aan klamme handjes.

Het is dan ook jammer dat er ook heel wat minpunten kunnen worden aangehaald. Het schieten, lopen en richten gaat net iets te sloom (je kan inzoomen met de trigger zoals bij Call of Duty), springen is er niet bij en hardcore gamers zullen wellicht net iets te weinig mogelijkheden en vrijheden ontdekken om hun überskills ten volle tentoon te spreiden.

Dat The Club nooit de verkoopscijfers zal halen van Call of Duty 4 of Halo 3 weten we wel zeker. Desalniettemin is deze poging van Bizarre geslaagd, ondanks de ietwat saaie graphics en een feel die net iets sneller en strakker mocht. Wat je ervoor terugkrijgt is oldskool knallen, een ongewone drang om levels opnieuw en opnieuw te spelen om toch maar hoger te staan op die scoreborden, en het gevoel van een fris windje doorheen je stoffige shootercollectie. Deze club verdient een proefabonnement!

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Club, The
geplaatst in: Reviews, Sega, X360
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>