gaming sinds 1997

The Darkness

Zomerreces. Als er nu één entertainmenttak last van heeft, dan moet het wel de videogame-industrie zijn. De meeste games die worden uitgebracht zijn gebaseerd op de grote zomerblockbusters (dit jaar hebben we al *koude rilling* Spider-Man 3, Fantastic 4: Rise of the Silver Surfer en Transformers moeten verdragen). Gelukkig krijgen de PS3-eigenaars ook wat toppers voorgeschoteld, waarvan Tom Clancy’s Rainbow Six: Vegas, Ninja Gaiden Sigma en The Darkness zeker de voornaamste zijn. Toegegeven, de eerste is een port en de tweede een remake, maar die laatste is het begin van een prachtige nieuwe franchise.

The Darkness is een first-person shooter van ontwikkelaar Starbreeze, dezelfde mannen die ons al het prachtige Chronicles of Riddick: Escape from Butcher Bay gaven. Net zoals met hun vorige game, zijn ze er met The Darkness in geslaagd om wat nieuw leven te blazen in een reeds platgereden genre.

Jij speelt met Jackie Estacado, een straatboef uit New York die een zak met geld moet ophalen voor zijn baas, Uncle Paulie. Zoals je kon verwachten, gaat de klus helemaal verkeerd. Jackie wordt achtervolgd door de politie en leden van andere maffiafamilies.

Hij overleeft ternauwernood een auto-ongeval en probeert terug thuis te raken, maar dat gaat niet zonder complicaties. Vandaag wordt Jackie’s 21 jaar en hij ondekt al vlug dat hij dodelijke speciale krachten bezit, die hem verleend worden door The Darkness, een mysterieuze entiteit, die zichzelf manifesteert door slangen die uit Jackie’s rug komen. De zoektocht naar antwoorden (wat, hoe, waarom?) kan beginnen. Het verhaal is een van de sterkste punten van het spel. Het gaat expliciet geweld en schokkende plotwendingen niet uit de weg en brengt ze bovendien op een volwassen manier.

De dialogen zijn uitstekend, met dank aan het goed geschreven script en het verbluffend acteerwerk van Kirk Acevedo (Oz), Dwight ‘Howling Mad Murdock’ Schultz (The A-Team) en Lauren Ambrose (Six Feet Under).

Maar de échte ster is uiteraard Mike Patton, die The Darkness speelt (hij is tevens de zanger van prima muziekgroepen als Peeping Tom, Fantômas en Faith No More). Het geluid ondersteunt de sfeerschepping in de game, met harde, stomende rockmuziek bij grootschalige vuurgevechten, over een rustige achtergrondtrack tijdens de stillere momenten tot volledige stilte die je stuipen op het lijf jaagt, omdat je dan weet dat er je iets te wachten staat.

Maar met een goed verhaal alleen redt je het niet, natuurlijk. Gelukkig levert Starbreeze hier weer een opwindende shooter af. Het schieten kan zeker op zichzelf staan, hoewel je speciale krachten de game zeker interessanter maken (maar meer daarover binnen enkele ogenblikken).

Je begint met akimbo pistols, maar al snel kan je beschikken over een shotgun en dubbele machinegeweren. Later komen daar nog M4 en AK-47 assault rifles en een Jackhammer bij. Zes verschillende wapens lijkt niet veel, maar dat maken ze goed met hun grote vuurkracht. Zelfs de dubbele pistolen delen heel wat schade uit, waardoor ze nuttig blijven tot op het einde. Wanneer je tegenstanders neerknalt, vallen ze neer met realistische ragdoll physics en aan de gapende kogelgaten in hun lijf kan je zelfs waar je ze geraakt hebt!

De lijken verdwijnen ook niet, wat handig is, gezien je hun hart kan opvreten! Harten opeten is de manier waarop The Darkness ervaring krijgt. Naarmate je Darkness-niveau omhoog gaat (er zijn er 5 in totaal), kan je meer duisternis opnemen en langer in Darkness mode vertoeven.

Maar harten uit iemands borstkas rukken en ze vervolgens smakelijk degusteren is niet het enige gruwelijke in The Darkness. Als je een wapen vanop korte afstand afvuurt, krijg je een verdomd coole executiemove te zien (een shotgun in iemands mond afvuren, een kogel doorheen elk van beide slapen vuren,…). Pijnlijk en wreed, jawel, maar ó zo effectief… en leuk, op een sadistische manier. Zoals je waarschijnlijk kan afleiden uit de gegeven voorbeelden, is het spel duidelijk niet bedoeld voor jongere gamertjes. Er is ook niet alleen het grafische geweld, er wordt ook duchtig gevloekt in The Darkness. Maar als we eerlijk zijn, hadden we ook niets anders verwacht van New Yorkse criminelen.

Het spel verschilt van andere donkere shooters door Jackie’s vier Darkness-krachten. Wanneer je in Darkness mode rondloopt (L1), verschijnen twee slangachtige tentakels op het scherm die veranderen van kleur, afhankelijk van welke kracht je hebt geselecteerd.

De eerste die je ontvangt is ‘creeping dark’, in feite een slang die je kan controleren. Je kan ermee gebieden verkennen, door nauwe ruimten kruipen en plaatsten bereiken waar je normaal nooit kan komen. Je kan er ook kills mee uitvoeren om je pad te effenen. De tweede kracht is ‘demon arm’, een dodelijke tentakel waar je vijanden mee kan spiesen. Maar hij heeft nog andere mogelijkheden; je kan er voorwerpen mee vastnemen, verplaatsen en weggooien (nog een prima staaltje van de physics engine) of lichtbronnen mee stukslaan (bespaart je wat kogels -niet dat je ooit zonder zult raken, maar soit-). Volgende in de rij zijn de ‘Darkness guns’, zoals de naam doet vermoeden twee pistolen die geen munitie verbruiken, maar enkel darkness. Het linkerwapen is een krachtige, traag vurende shotgun, terwijl het rechtse een snelvuurpistool is.

Eerlijk gezegd missen de Darkness guns wel wat punch, zeker in vergelijking met je gewone arsenaal. De vierde en laatste kracht die je leert is ‘black hole’. Wanneer je die activeert, doe je een zwart gat ontstaan dat alle nabije voorwerpen en personen naar binnen zuigt, wat hen -uiteraard- doodt. Het is wat jammer dat je black hole pas relatief laat in het spel krijgt, aangezien je er heel wat lol mee kunt hebben.

Duisternis creëren (lampen kapotschieten dus) is de hoofdvereiste als je wil overleven. Wanneer je in het licht stapt terwijl je in Darkness mode verkeert, zal je voorraad duisternis heel snel slinken. Wanneer die volledig uitgeput is, zullen de tentakels zich terugtrekken en keer je terug naar je menselijke gedaante. Let wel op, want net dan ben je het kwetsbaarst; enkele kogels incasseren en je ligt tegen de grond.

In Darkness mode beschermen de twee slangen je tegen kogels (het kost echter wel darkness). Maar als je je in donkere plaats bevindt, zuigen ze automatisch duisternis op, wat je voorraad bijvult. Het komt eigenlijk hier op neer: als je in het donker blijft, zal je het wel overleven, maar in het licht ben je er snel geweest. Hoe leuk de gevechten ook zijn, het voortdurende “eerst lichten doven, daarna vechten”-principe gaat op het einde wat vervelen.

Jackie’s andere hoofdeigenschap is het oproepen van Darklings, kleine goblin-achtige wezentjes die sterven wanneer ze blootgesteld worden aan licht. Er zijn vier verschillende types Darklings die je aan je zijde kan krijgen (berserker, gunner, lightkiller en kamikaze). Je kan wel maar één van elk type tegelijk summonen.

Berserkers zijn gewapend met messen en bijlen en houden ervan om slechteriken te fileren, terwijl gunners hun zware minigun gebruiken om wat vuursteun te geven. Lightkillers zijn een uitstekende support-eenheid, aangezien ze eigenhandig lampen zullen doven, wat het voor jou uiteraard wat makkelijker maakt. Kamikazes ten slotte kunnen blokkades opruimen door zichzelf op te blazen, maar je kan ze ook op vijanden afsturen. Hoewel Darklings meestal nuttig zijn, vertoont hun AI soms nare trekjes. Soms schieten lightkillers geen lichten kapot (en lopen ze er zelfs onder, wat hen doodt) en ik heb gunners al meermaals op muren zien schieten. Meestal luisteren de Darklings wel naar je bevelen.

Het grootste minpunt van The Darkness is de lage moeilijkheidsgraad. Je zal maar zelden sterven (en dan nog vooral in het begin, wanneer je nog moet wennen aan de besturing en je Darkness-niveau nog laag is), gezien je wonden genezen wanneer je achter een muurtje schuilt (denk aan Call of Duty 2 & 3). De vijandelijke AI is over het algemeen degelijk. Slechteriken komen altijd in groep op je af en zullen elkaar dekkingsvuur geven.

Ze zullen ook dekking zoeken wanneer ze kunnen. Maar hoe degelijk de AI ook is, jij bent gewoon te krachtig. Het is bijvoorbeeld mogelijk om een gebied vooraf te verkennen met creeping dark en die te gebruiken om alle mogelijke gevaren uit de weg te ruimen, zodat Jackie erna veilig zijn weg kan verderzetten. Black hole maakt je bovendien zowat onstopbaar. Hoewel het al je duisternis ineens verbruikt (wat je dus erg kwetsbaar maakt voor enkele seconden), is het gewoon zo krachtig dat je er hele groepen vijanden in een klap mee kunt wegvagen. De game was nog leuker geweest mits wat meer uitdaging, maar dat neemt niet weg dat The Darkness gewoon erg veel plezier verschaft.

The Darkness heeft een redelijk lange story mode, zeker wanneer je de tijd neemt om alle 100 ‘collectables’ te zoeken en alle zijopdrachten te vervullen. Collectables ontgrendelen leuke zaken als artwork, renders, filmpjes en zelfs enkele stripverhalen.

De game is ook aardig herspeelbaar, dankzij zijn 50 accomplishments (de PS3-variant van de X360-achievements). The Darkness bezit ook een multiplayer mode, die echter aanvoelt als iets dat later werd toegevoegd. Er zijn slechts vier redelijk standaard modi (deathmatch, team deathmatch, CTF en survivor) die spelen zoals in vrijwel elke andere MP-shooter. Het enige originele eraan is dat je soms als Darkling kan spelen, in plaats van als mens. Darklings zijn veel sneller en kunnen muren oplopen, maar ze moeten een beroep doen op hun klauwen om iemand te doden en ze zijn bovendien erg kwetsbaar. Ik wens je ook veel geluk om spelers te vinden, want op meerdere gelegenheden was er werkelijk níemand online te vinden, welke room ik ook probeerde.

De engine produceert realistische graphics en geeft een erg geloofwaardige impressie van New York. De belichting in de game is van de bovenste plank, maar dat was ook een vereiste om de op licht gebaseerde gameplay te doen werken.

De karakteranimaties (en vooral hun lipbewegingen en uitdrukkingen) zijn op zijn zachtst gezegd indrukwekkend, wat je inlevingsvermogen in The Darkness nog wat vergroot. Ook de levels in de “hel” (ergens voorbij halfweg) zijn zeer sfeervol en creepy, met hun WOI-getinte slagvelden en verwoeste dorpjes. De framerate is vlot doorheen het hele spel, maar de laadtijden zijn lang en frequent, niettegenstaande dat de maps in The Darkness helemaal niet zo groot zijn. Ik ben ook ernstige texturecorruptie tegengekomen, die duidelijk het gevolg was van een bug. Gelukkig kon het probleem opgelost worden door een nieuw level binnen te wandelen of de PS3 te resetten.

The Darkness is een van de weinige games die er niet voor terugschrikken om iets nieuws te introduceren in het FPS-genre. De game heeft een fantastisch verhaal, een prima audiovisuele presentatie, leuke wapens en heel wat bloederige scènes als kers op de taart. Jammer genoeg is de multiplayer zo ongeïnspireerd, maar wie weet kan een The Darkness 2 dat oplossen. Laten we hopen dat 2K Games snel de aankondiging doet

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Darkness, The
geplaatst in: 2K Games, PS3, Reviews, X360
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>