gaming sinds 1997

The Dictator

Supreme Leader Admiral General Aladeen is de leider van de Republiek Wadiya, een klein prutslandje dat op de een of andere manier toch maar erin geslaagd is om een nucleair programma op te starten. Het is echter dit programma dat de interesse gewekt heeft van de VN en Aladeen wordt dan ook uitgenodigd om bij de VN uitleg te komen verschaffen over wat zijn plannen zijn hiermee. Echter, eens in Amerika wordt Aladeen gekidnapt en vervangen door een dubbelganger. Eens ontsnapt, alleen, zonder geld, macht en – schok! – zijn baard, vindt hij werk in een natuurwinkel en begint hij samen met het voormalig hoofd van zijn wapensprogramma de samenzwering tegen zijn persoon te onderzoeken.

Sasha Baron Cohen heeft zijn naam gemaakt met Borat en Brüno, twee films die het zeer veel moesten hebben van zijn mogelijkheid om een totaal absurd personage te spelen en de reacties te tonen van gewone mensen op zijn gedrag. In The Dictator speelt Cohen wederom een compleet gestoord personage maar deze keer is alles gescript en slaagt de film er niet in om echt tot leven te komen. De grappen in het begin zijn nog wel redelijk en beloven plezier, maar eens in de VS vervalt de film in de meer traditionele lijnen van dit gewone komedies en dat werkt gewoon niet. Er valt weinig te lachen, de grappen zijn te flauw of duren te lang, en halverwege de film zat ik in de zetel me af te vragen of er nog wel wat te lachen zou vallen.

Komedie is een van de moeilijkste dingen om te doen, dat weten we, maar The Dictator slaagt er totaal niet in om de verwachtingen in te lossen en volgt teveel de traditionele lijnen die we al zovele malen gezien hebben in andere “grappige” films. Ondanks een toch wel bekende cast is er niets dat echt overtuigend werkt en Cohen zelf kan de film niet op een hoger niveau brengen. Al bij al nogal teleurstellend.

Het beeld heeft geen last van storende compressiefouten maar lijkt een beetje afwiseslend. In donkere scenes is er wat noise aanwezig, sommige scenes missen diepte en tonen een beetje soft, en de opzettelijke kleurzetting met een voorliefde voor geel en oranje zorgt ervoor dat de huidstinten niet natuurlijk overkomen. Het is allemaal niet echt slecht, maar we hebben al veel beter gezien.

Zoals met de meeste komedies is het geluid deftig maar door het genre niets speciaals. Qua extra’s krijgen we ook al geen overdaad: een muziekvideo, verwijderde en verlengde scenes, en een uitgebreidere versie van het Larry King interview dat in de film voorbij komt.

Onze Score:
5.0

geplaatst in: BLU, Paramount, Reviews
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>