gaming sinds 1997

The Dukes of Hazzard: Return of General Lee

“The Dukes Of Hazard” is één van de vele televisieproducties die bijdroeg aan het creëren van de legende rond de Dodge Charger. Wel, bijdragen is misschien veel gezegd maar het maakte de wagen toch nog bekender dan hij al was. Ik ben gefascineerd door deze robuuste, krachtige, Amerikaanse slee en greep dus mijn kans om het virtuele alter ego ervan uit te proberen. Bovendien kunnen spelletjes gebaseerd op een licentie mij gewoonlijk toch bekoren, die combinatie leek mij dus ideaal.

Potentieel genoeg, maar er zijn echter een paar storende elementen die het geheel compleet verzieken. Over een virtueel alter ego van de oldtimer is er immers nauwelijks sprake, al zou dat in dit spel wel degelijk vrij essentieel moeten zijn. De krachtigste Charger gaat van nul tot honderd in 6,4 seconden, dat wordt mogelijk gemaakt door de krachtige V8 motor die tot vijfhonderd pk kan produceren. Van die kracht is in het spel zelf bitter weinig te merken: je gaat wel makkelijk vooruit, maar het snelheidsgevoel ontbreekt. Ook de besturing van de wagen is alles behalve realistisch want dit reusachtige monster, dat gemaakt is om op verlaten, open Amerikaanse snelwegen te razen, manoeuvreert nu eenmaal niet comfortabel. In tegenstelling tot de spelvariant; die zwiept namelijk van de ene kant naar de andere door nog maar naar je controller te kijken. Om bijvoorbeeld donuts te doen, hoef je alleen gas te geven en te draaien! Zoals gezegd zit de Charger in een mum van tijd aan honderd km/h maar van honderd km/h terug naar nul is een ander paar mouwen. Deze eigenschap is dan wel weer levensecht geïmplementeerd.

Jammer genoeg maakt dat de dingen alleen maar erger, want in combinatie met de irritante camera, beperkt tot bumper of trailing standpunt, en het te korte vergezicht is het leuke van rondtoeren er snel af. De mode waarin je vrij kan cruisen heeft dan ook geen enkel nut.

De ontworpen stad, Hazzard city, vraagt echter ook niet om verkend te worden. Deze is namelijk vrij klein al duurt het wel immens lang om ergens te geraken. Na een mijl denk je een lichtjaar te hebben afgelegd en net zoals in het heelal ben je dan nog nergens. De wegen en omgevingen lijken erg op elkaar, tenminste als ze eens goed gegenereerd worden en tijdig voor de groene “muren” worden geplaatst. Van anti-aliasing had men vast nog nooit gehoord en dat is na twintig minuutjes ook voelbaar, als je begrijpt wat ik bedoel.

Niet alles is superslecht aan dit spel want de Dukes’ sfeer druip van de menu’s. De wagen ziet er uit als een Charger en hij klinkt bovendien ook als de rasechte benzinezuiper. De geweldige pure mechaniek van de motor en het ouderwetse gegier van de banden doen me dan ook terugdenken aan de tijd die ik eigenlijk nooit beleefd heb! Ook wat de country muziek betreft niets dan lof want dat is de enige, al is het dan een magere, troost die je hebt tijdens het rijden.

Als er dan al iets subliem is in dit spel dan is dat ongetwijfeld het verhaal en de filmpjes waarin het verteld wordt. Dat men professionele hulp heeft gezocht in het televisiewereldje is te merken en het voelt dan ook daadwerkelijk aan alsof je zelf in een episode meespeelt. Ja, dat is iets positiefs voor de mensen die een spel kopen, gebaseerd op de licentie van deze serie! Nu, je koopt wel een spel en geen DVD box maar aangezien jouw input tussen de scènes redelijk beperkt en vrij saai is, lijkt me dat misschien nog een betere keuze. Of je nu een sleutel moet ophalen of ergens binnen bepaalde tijd moet zijn, het komt er telkens op neer om je van punt A naar punt B (een met sterretjes gemarkeerde zone) te begeven zonder je prachtig stukje techniek al te veel te beschadigen. Een schademeter is echter onbestaand en buiten wat krasjes op de motorkap ondervind je er ook weinig last van, noch visueel noch qua controle, totdat plots ‘missie gefaald’ op je scherm tevoorschijn komt.

Soms wordt je reis *ahum* bemoeilijkt door een achtervolgende politiepatrouille, die nog dommer is dan het stereotype agentje in de serie. A.I. is dan ook een ongekend begrip in dit spel, soms moet je een politiewagen zelfs rammen eer hij je terug begint te achtervolgen. Als je dacht dat hij door de hoge snelheid van de achtervolging in een sloot was gereden, heb je het mis want hoge snelheden zijn hen onbekend. De ordehandhaver rijdt zichzelf klem tegen een hek, naast een metersbrede weg en manoeuvreert alsof hij in het centrum van New York parkeren moet. Compleet debiele artificiële intelligentie dus. Pas op, dan heb ik het nog maar alleen over het achtervolgen, dat ze je klemrijden of rammen en dergelijke, daar is al helemaal geen sprake van. Alhoewel jij je bolide kan resetten, blijkt de computer dat niet eens te kunnen. Zelfs gelijkaardige spelletjes van vijf jaar terug hadden beter uitgewerkte tegenstanders.

Blijkbaar hebben vele van de games die ik test hetzelfde probleem: zeer leuke en originele ideeën, die dan technisch heel slecht uitgewerkt worden. Ook deze zoveelste poging om Dukes Of Hazzard naar een consolespel te converteren faalt, want de gameplay en graphics zuigen harder dan vijftig geile dames van lichte zeden (hoeren) samen.

Je kan het spel echter kopen voor het goede verhaal, de amusante filmpjes en het bonusmateriaal dat je kan unlocken. Realiseer je echter dat het spelen van de missies snel zal vervelen. Na ongeveer twintig procent voelt het aan alsof je kostbare tijd verspeelt en tien procent later denk je dat alleen werklozen zo ver zullen gaan om dit spel helemaal uit te spelen.

Aan de andere kant, krijg je wel relatief veel voor een spel dat ongeveer dertig euro kost maar als je geen speciale behoefte hebt aan een verband met de serie koop je beter een platinum titel zoals Stuntman, even duur maar degelijke en vergelijkbare gameplay.

Onze Score:
6.0
gerelateerd spel: Dukes of Hazzard: Return of General Lee, The
geplaatst in: PS2, Reviews, Ubisoft
tags: ,


Leave a Reply