gaming sinds 1997

The Godfather

“I’ll make you an offer you cannot refuse.” Die zin staat in de annalen van de filmgeschiedenis bijgeschreven. We herinneren ons allemaal wel nog de eerste keer dat we wijlen Marlon Brando (als Don Vito Corleone) die onsterfelijke woorden hoorden uitspreken. Velen beschouwen The Godfather als de beste film ooit gemaakt. Voor wie het zich afvroeg; ja het is ook de hoogst scorende film op IMDB. Het mag eigenlijk een mirakel heten dat het zo lang duurde eer er van de filmklassieker een game gemaakt werd. Op het einde van 2005, stelde EA eindelijk aan het publiek het langverwachte The Godfather voor, het duurste videospel ooit, met een prijskaartje van meer dan 20 miljoen $. Zeer tegen de zin van het bedrijf, kreeg The Godfather erg gemengde kritieken. Nu, bijna een jaar later, ligt de Xbox 360-versie van het spel in de winkels. Is dit de game die het al in de eerste plaats had moeten zijn?

The Godfather is het tigste free-roaming action game naar het voorbeeld van de Grand Theft Auto-reeks. Hier speel je een onbekende wannabe gangster die omhoog moet klimmen op de sociale ladder van de misdaadfamilie Corleone. In de loop van het verhaal zal je veel bekende gezichten uit de film zien, zoals Don Vito, Santino, Clemenza, Tom Hagen, Fredo en anderen. Velen van de originele cast hebben hun stem en gelijkenis geleend aan het spel, waardoor het spel authentiek aanvoelt. Hoewel je eigenlijk niet de film herspeelt, zal je een rol van belang hebben in vele bekende scènes. Je zult bijvoorbeeld dekking moeten geven aan de man die het paardenhoofd in het bed van de regisseur plaatste, of je zult Sonny’s wagen achtervolgen, net wanneer hij wordt neergeschoten aan het tolhuisje. Als ik net enkele ‘spoilers’ voor je heb verklapt: schaam jezelf voor het feit dat je nog steeds niet een van de allerbeste filmtrilogieën hebt gezien en ga de films vandaag nog kopen/huren. Ketter.

Je begint met het creëren van een eigen personage door gebruik te maken van MobFace, de welluidende nieuwe naam voor EA’s GameFace-technologie die we reeds kennen uit de Tiger Woods-spellen. Later, wanneer je wat geld verdiend hebt, kan je ook de kledij van je maffioso naar hartelust aanpassen. Je eerste taken zijn nog vermomde tutorials, maar daarna ben je vrij om te doen en laten wat je wil. Het spel draait rond het vergaren van respect. Naarmate je iemand wordt om mee rekening te houden, zal je ook in level stijgen (met 50 als limiet). Bij elk nieuw niveau kan je een van de vijf statistieken van je personage verbeteren (schieten, health, snelheid, vechten en sluwheid). In het begin van het spel zal je snel levelen, maar eens je level 20 bereikt zal het zo snel niet meer gaan.

Er zijn veel manieren om respect (en dus ervaring) te verdienen, maar de belangrijkste zijn de missies spelen die het verhaal voorstuwen en het overnemen van winkels en illegale zaakjes . Er zijn meer dan 50 locaties die je kan bezitten. Je kan kiezen om de eigenaar om te kopen, om hem te “overtuigen” om zijn zaak aan de Corleones af te staan of om hem een gunst te bewijzen (een drugsverslaafde wegpesten, een pyromaan omleggen…). Hoe meer zaken je bezit, hoe sneller het geld binnenkomt (en hoe meer achievements je zult vrijspelen). Om respect en geld te verdienen kan je verder ook een huurmoord plagen, een bank overvallen, vrachtwagens kapen, geldkluizen opblazen enz. Toegegeven, er is veel te doen (als je alles wilt doen en verzamelen zal het spel je meer dan 40 uur bezig houden), maar de Grand Theft Auto-games bieden meer, betere en gevarieerdere nevenopdrachten.

Hetzelfde geldt voor de storyline-opdrachten. Ja, die kunnen heel plezierig zijn soms, maar je krijgt even vaak het gevoel van ‘been there, done that’. Bijna altijd moet je een kerel uitschakelen, een of ander gebouw inpalmen of een willekeurig voorwerp terugbrengen. Het goeie eraan is dat ze verdeeld zijn in meerdere checkpoints, wat een gigantisch pluspunt is in vergelijking met GTA, waar je hele missies moet herspelen als je sterft. Jammer genoeg lig je in The Godfather ook vrij snel onder de zoden, zelfs met zwaar verbeterde stats. Hoewel er quasi geen gevolgen zijn aan sterven (je mag bijvoorbeeld al je wapens houden), kan het erg frustrerend zijn om neergeknald te worden door een maffialid die klaarblijkelijk uit het niets gespawnd is. Vooral vijanden met shotguns kunnen je in een mum van tijd omleggen, dus het is best om vijandelijke posities met de nodige voorzichtigheid te benaderen.

Om van vijandelijke families af te raken heb je een half dozijn vuurwapens en explosieven. Dat is niet zo ontstellend veel, maar wapen kan je twee maal upgraden door een wapenhandelaar op een bezoekje te vereren en hem een stapeltje dollars toe te schuiven. Maar je hoeft niet altijd gebruik te maken van geweren en tommyguns om de klus te klaren. The Godfather bevat eveneens een uitgebreid melee-vechtsysteem. Je kan opponenten vastpakken en verstikken, enkele snelle slagen uitdelen of hen doorheen het interieur van een gebouw te gooien. Afhankelijk van hoe je iemand om het leven brengt, krijg je ‘execution styles’, waarvan er zo’n 40 zijn. Als je ze allemaal kan verzamelen, krijg je er weer wat gamerpoints bij. Het is alvast positief dat de controls heel soepel reageren en de knoppen prima gekozen zijn.

New York is zeer mooi en waarheidsgetrouw nagebouwd en monumenten als de Brooklyn Bridge zal je direct herkennen. De game slaagt er pirma in om de sfeer van de jaren ’50 op te wekken. Juist daarom is het teleurstellend dat EA zich niet de moeite heeft getroost om de graphics op next-gen niveau te brengen. Hoewel de modellen van personages en voertuigen (enkel auto’s, tussen haakjes) er best degelijk uitzien, heeft The Godfather toch wel te lijden onder zaagtandjes en wazige omgevingen. Het vuur en de explosies, daarentegen, behoren tot het beste we al gezien hebben op gelijk welk platform. Toch blinkt het spel vooral uit met zijn geluid. De geluidseffecten en het achtergrondlawaai zijn voorbeeldig uitgewerkt. Afgezien van Al Pacino (Michael Corleone), heeft de voltallige cast zijn medewerking verleend aan EA. Iedereen leest perfect zijn lijntjes voor (zelfs Al Pacino’s vervanger is degelijk, maar hij haalt het uiteraard niet van het origineel). Zelfs de grote Marlon Brando heeft zijn stem geschonken aan de virtuele Don Vito, slechts enkele maanden voor zijn dood. Last but not least is er de magistrale filmscore die er perfect in slaagt om die typische The Godfather-sfeer op te roepen. Toch worden, naar mijn bescheiden mening, de gekende noten ietsje te veel herhaald.

Voor wie geïnteresseerd was in The Godfather, is de Xbox 360-versie van The Godfather zonder twijfel de aangewezen keuze. Met zijn verbeterde graphics (die naar huidige normen toch niet uitblinken), onbestaande laadtijden en die vermaledijde, verslavende achievements, is het gewoon de beste versie van de game. Toch is het nog steeds geen must-have. Het spel is vermakelijk, maar kan het niet opnemen tegen andere titels in het genre, in het bijzonder de GTA-reeks en de recente releases Just Cause en Saints Row. Laat dat je echter niet tegenhouden om de game eens te proberen.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Godfather, The
geplaatst in: Electronic Arts, Reviews, X360
tags: , ,


Leave a Reply