gaming sinds 1997

The Golden Compass

Bij de release van elke grote film komt er logischerwijs ook een gerelateerde game uit. The Golden Compass is daar geen uitzondering op; het verschijnt bovendien op zowat elk platform. Op films gebaseerde games hebben een kwalijke reputatie, maar misschien is dit spel de spreekwoordelijke uitzondering op de regel?

Voor de mensen die de film nog niet gezien zouden hebben, volgt hier een korte inleiding: jij speelt als Lyra Belacqua die, vergezeld van haar twee bondgenoten, de demoon Pantalaimon (of Pan) en een grote ijsbeer genaamd Lorek, op zoek gaat achter haar vriend Roger, die ontvoerd is door een groep Gobblers. Naast dat alles draag je ook een gouden kompas, dat als een kleine waarzegger dient. Het bedrijf dat voor een prachtig spel moest zorgen was Shiny Entertainment, de ontwikkelaar van prachtige games zoals MDK en Sacrifice. Spijtig genoeg zijn ze ook de ontwikkelaars van games zoals Enter the Matrix en Path of Neo. Jammer genoeg treedt The Golden Compass in de voetsporen van die laatste twee.

Als eerste negatief punt is er het verhaal. Het wordt zo chaotisch verteld dat de ontwikkelaar blijkbaar verwacht dat alle spelers het boek of de film hebben gelezen of gezien. Ikzelf heb de film nog niet gezien en snapte dan ook niets van het heen en weer gespring van het plot.

De gameplay van het spel is ook niet al te denderend. In plaats van één specifieke weg te bewandelen op gameplaygebied, probeerde Shiny gewoon een zo gevarieerd spel te maken. Dat klinkt prachtig in theorie, maar in de praktijk zorgt het voor verscheidene elementen die amper zijn uitgewerkt. Als eerste is er de exploratie. Je moet in bepaalde delen van het spel met Lyra kritische informatie gaan verzamelen of bepaalde taken uitvoeren. Wat dacht je van een sneeuwballengevecht of het dek boenen van je vliegend schip? Ja, dat zijn écht de dingen die je moet doen als het lot van een hele beschaving op het spel staat!

Een ander element is het platformgedeelte. Het positieve eraan is je demon Pantalaimon. Die kan zichzelf veranderen in vier dierenvormen. Zo kun je met Lyra door de lucht zweven als hij zich heeft omgevormd in een havik, of van boom tot boom slingeren als hij er als een aap uitziet. Vechten met Lyra gebeurt niet vaak, want -zoals vermeld in de vorige alinea- ze doet veel zaken die niets met combat te zien hebben.

Vechten doe je vooral met Lorek, de gepantserde ijsbeer. Waarom is ook dat gedeelte slecht? Als eerste negatieve punt is er de camera. Je kan die niet controleren, waardoor je zult vloeken wanneer er weer eens een object in de weg staat en je de vijand niet kunt zien. Het tweede negatieve punt is het vechten zelf. Je hebt drie acties, namelijk slaan, afweren en grijpen. Als “ultieme” skill kun je met een volle ‘rage meter’ een schokgolf door de grond zenden.

Ten slotte hebben we ook nog ons magisch gouden kompas. Het zou nogal erg geweest zijn mocht het kleine speeltje geen belangrijke rol gespeeld hebben in de game. Als het kompas geopend is, staan er allemaal symbolen op die je moet ontcijferen. Je vindt al de nodige informatie doorheen het spel en met de woorden die deze symbolen voorstellen, vorm je zinnen die je verder helpen in het verhaal. Echt moeilijk is dat niet, want wanneer je verschillende keren verkeerd gokt, krijg je gewoon het antwoord om verder te gaan. Zo wordt een leuke toepassing andermaal om zeep geholpen…

Grafisch is het spel ook al geen hoogvlieger. Je zou toch verwachten dat men het uiterste zou kunnen halen uit een console die nu toch al acht jaar op de markt is? Niet dus. De omgevingen zijn vrij wazig en kaal en ook de karakters zijn niet echt netjes afgewerkt. Het is een ware schande dat PS2-games die twee à drie jaar ouder zijn er beter uitzien dan dit spel.

Het geluid is een klein lichtpunt. De soundtrack die in het spel zit is die van de film, dus heb je op verscheidene momenten prachtige achtergrondmuziek. Minder goed zijn de voice-overs. Slechts twee acteurs hebben hun stem geleend aan het spel, namelijk die de stemmen van Lyra en Pan voor hun rekening nemen. Het nadeel is dus dat al de andere personages geforceerde stemmen hebben, die amper lijken op die van de film. De geluidseffecten in het spel zijn dan wel weer degelijk.

Shiny Entertainment moet dringend in een woordenboek op zoek gaan naar het woord ‘kwaliteit’. Terwijl we vroeger prachtige games van hen kregen, moeten we het nu doen met derderangstitels die nog niet eens aan de budgetstandaard voldoen. Voor de lezers die het nog niet door hadden: ontwijk The Golden Compass ten stelligste!

Onze Score:
4.0
gerelateerd spel: Golden Compass, The
geplaatst in: PS2, Reviews, Sega
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>