gaming sinds 1997

The Last Story

Als ik m’n lijst met kapotgespeelde games eens overloop, zie ik dat er niet al te veel (J)RPG’s in voorkomen, behalve de gouwe ouwe Final Fantasy X op PlayStation 2 dan. Het was meteen ook de enige game uit de reeks van Hironobu Sakaguchi en uit het hele JRPG-genre tout court waar ik ongelooflijk lang aan gekluisterd zat. Begrijp me niet verkeerd, ik heb niets tegen het genre, maar ik werd altijd meer aangesproken door sport-, sandbox- of actiegames. Of ik uiteindelijk toch overtuigd werd door Sakaguchi en zijn laatste verhaal lees je hier!

The Last Story vertelt zowat het meest clichématige JRPG-verhaal in de geschiedenis van clichématige JRPG-verhalen: doodgewone jongen wordt superheld, heeft blond piekhaar, draagt een zwaard dat qua grootte z’n eigen lichaamslengte moeiteloos overstijgt, wordt verliefd en moet uiteindelijk de wereld gaan redden. Dezelfde oude mal die al zo vaak opnieuw gebruikt werd, maar gelukkig genoeg wel op een manier dat het niet voor een continu ‘déjà vu’-gevoel zorgt. De blonde protagonist van dienst luistert ditmaal naar de naam Zael. Hij vormt samen met een hoopje anderen – het gros daarvan zou wel eens een tienbeurtenkaart bij de psychiater kunnen gebruiken – een huurlingenbende.

Samen met zijn kompanen trekt Zael richting Lazulis City waar hij hoop te kunnen uitgroeien tot een nobele ridder. Na het zakken van het tempo dat in de eerste uren gehanteerd wordt, worden ook langzaamaan Zaels beweegredenen duidelijk. The Last Story speelt immers ook met de nodige tempowisselingen zodat je heen en weer schippert tussen actie en bezinning, een mooie balans die er voor zorgt dat je helemaal ondergedompeld wordt in de geschiedenis en de motieven van deze toch wel prettig gestoorde bende. De clash tussen Count Arganan (de good guy) en Gurak (de slechterik) zorgt dan weer voor de nodige actie en adrenaline in het verhaal.

In Lazulis City zie mooi de publieke opinie veranderen naargelang jouw acties. Daar waar iedereen in het begin nog afkerig staat tegenover huurlingen, zien ze je al iets liever passeren naarmate je Arganan wat meer helpt in zijn strijd tegen het kwade. Vijanden in de pan hakken in real-time gevechten is dus de boodschap, en daartoe verwerft Zael in het begin van het spel de wel heel speciale ‘Gathering’-eigenschap. Hiermee trekt hij de aandacht van vijanden naar zich toe, waardoor zijn kompanen meer tijd krijgen om een aanval voor te bereiden.

Het valt nog het best te vergelijken met de Aggro uit de Army of Two-reeks, maar dan wel het soort waarbij één druk op de knop volstaat om deze eigenschap te (de)activeren. Terwijl je Gathering geactiveerd is, kan je ook makkelijk je collega-huurlingen reanimeren, waardoor de moeilijkheidsgraad niet meteen hoog ligt. Ook Zaels uitstekende opmerkingsvermogen (wanneer er een ‘Z’ op je scherm flikkert, kan je door op die knop te drukken zoeken naar interessante elementen in je omgeving) helpt je een eindje op weg. Op die manier kan je zowel zeldzame items als zwakke plekken in de verdediging van je vijand ontdekken.

Net doordat je je kameraden makkelijk terug tot leven kan wekken én ze bovendien nog eens over een degelijk stel artificiële hersenen beschikken, voelen de gevechten soms wat té makkelijk aan. Enkele grotere bossfights buiten beschouwing gelaten zullen de meeste schermutselingen vrij eenvoudig in jouw voordeel afgerond worden. Gathering gebruiken om de rest van je team genadeloos te laten toeslaan of zelf vanuit cover met de verwoestende Slash-aanval uithalen is meestal al ruimschoots voldoende om het pleit in jouw voordeel te beslechten. Ook het inhakken op je vijanden is kinderspel, want gewoon naar ze toelopen is al meer dan genoeg. Het ‘motion control’-gedeelte van de Wii in deze titel wordt hierdoor simpelweg overgeslagen.

Het levelen en het managen van je items wordt ook al quasi volledig automatisch aangepakt, waardoor je je dus ten volle kan concentreren op het verhaal en de omgevingen zelf. Dat een Wii geen grafische pareltjes zal ophoesten weten we al lang. Desalniettemin doet The Last Story een meer dan verdienstelijke poging om toch in de buurt te komen. De gebieden waarin je vrij kan rondlopen zijn meteen groot genoeg om je eventjes zoet te houden met een buurtwandeling, al is de wereld toch meer lineair dan de makers op het eerste zicht willen doen uitschijnen. Gelukkig werkt dit niet al te storend, want in feite wil je gewoon één ding: Zael helpen en meer te weten komen over zijn huurlingenbende.

The Last Story gaat hierdoor wel degelijk aan je plakken. Sakaguchi is een meester in het opbouwen van meeslepende verhalen die meer in je kleren gaan hangen dan je eigenlijk zelf beseft (Oh, hoe ik bij Final Fantasy X kippenvel kreeg toen Tidus Yuna in de armen nam!) en met deze titel zet hij deze reputatie nog meer in de verf. Na een uurtje of twintig komt dit Wii-epos aan zijn einde. Vrij kort maar vooral door de afwezigheid van sidequests en andere vulling. Niet de korte speelduur zelf zal je het meest dwarszitten, maar wel het feit dat je dan al afscheid moet nemen van Zael en zijn kompanen, en van de schitterende grote steden waarin je kan ronddwalen.

Ook de schitterende soundtrack (Nobue Uematsu staat altijd wel garant voor enkele muzikale pareltjes) maakt indruk en blijft je bij. De online multiplayer van The Last Story – waarin je samen met een team menselijk gestuurde personages heftige bossfights uitvecht – is een fijne extra voor mensen die er maar geen genoeg van krijgen.

(J)RPG-fan of niet, The Last Story slaagt er in een meeslepend verhaal op te bouwen en je aan het scherm gekluisterd te houden met een unieke sfeer. Ondanks het vat vol clichés dat over deze game werd uitgekieperd slaagt het er toch in zijn originaliteit te behouden en niet als afgezaagd aan te voelen. Sterker nog: je vergéét soms zelfs bijna dat het om een JRPG gaat. Het combatsysteem mocht misschien iets moeilijker en er vallen zeker en vast wel wat schoonheidsfoutjes te vermelden, maar Sakaguchi levert hier een knappe prestatie af. De geestelijke vader van de Final Fantasy-reeks bewijst eens te meer dat wanneer hij zijn schouders ergens onder zet, er maar weinigen aan hem kunnen tippen.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Last Story, The
geplaatst in: Nintendo, Reviews, Wii
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>