gaming sinds 1997

The Legend of Zelda: Twilight Princess

Sommige spellen zijn magisch. Het zijn geen gewone spellen. Het zijn grote en grootse avonturen. Die beleef je op een speciale manier. Van simpelweg spelen is al lang geen sprake meer. Ze slorpen je op, beïnvloeden je denken en je sociaal leven. Als het avontuur eenmaal stopt blijf je wezenloos achter, voldaan, en toch met een dubbel gevoel. Het is als afscheid nemen van een goede vriend. Maar je weet dat die vriend binnen enkele jaren weer opduikt. The Legend of Zelda is zo’n serie. En The Legend of Zelda: Twilight Princess is zo’n spel.

Vergeet The Wind Waker. Vergeet de guitige jongen met zijn aparte stijl. Nintendo kiest voor een volwassen Link. Hoewel ik viel voor de vrolijkheid van The Wind Waker juich ik deze keuze toe. Link is zijn kindertijd ontgroeid. De serie kon dus moeilijk achterblijven. Nintendo voegt een duistere, grimmige sfeer toe aan het aloude gevecht tussen goed en kwaad. Twilight Princess heeft zonder twijfel een intrigerend verhaal. Na een tijdje leef je helemaal mee met de personages uit Hyrule. Verwacht geen overdadigheid aan geweld het blijft natuurlijk wel een gezellig spel voor iedereen. Er zit echter wel een scherp kantje aan.

Je start het spel ook deze keer als een eenvoudige jongen. Je bent je helemaal niet bewust van het gevaar uit de buitenwereld. Het gevaar is al vaak ontweken door jonge helden in een ver verleden; het zijn gebeurtenissen, enkel doorgegeven in mythische verhalen. Weet jij veel dat je later het hoofdpersonage bent uit deze verhalen. Je zal er snel genoeg achter komen. Het universele kwaad blijft altijd bestaan. Meer wil ik niet kwijt over het verhaal, je moet het zelf ontdekken. Ik was alleszins aangenaam verrast door de plot.

Misschien moet ik toch nog wat zeggen over het verhaal. De proloog van het spel gaat gepaard met enkele vreemde gebeurtenissen. Al snel verander je in een wolf en kom je in contact met Midna. Veel weet je niet over dit mysterieus wezen. Je merkt dat je gedaanteverwisseling veel voordelen biedt. Samen met Midna kun je op plaatsen geraken die eerst onbereikbaar waren.

De dialogen zijn ook nu niet ingesproken. Een gemiste kans volgens sommigen. Daar ben ik het niet mee eens. Wat is er mis met geschreven dialogen? Er is een dosis fantasie voor nodig en dat weet Nintendo. Liever goed geschreven dan slecht gesproken, zeg maar. De echte fans zweren trouwens nog altijd bij de grappige kreetjes en het occasioneel gebrabbel van personages. Ik kan moeilijk ontkennen dat ik ook een fan ben.

Artistieke realisaties in games. Zoveel ken ik er niet. Ico kan je kunst noemen. Okami zal ook best kunstzinnig zijn. Met veel goede wil is Killer 7 ook een kunstwerk. Een compleet van de pot gerukt kunstwerk, maar daar gaat het niet over. Twilight Princess krijgt van mij plechtig de titel meesterwerk der kunstzinnige realisatie in games. The Wind Waker blonk uit in grafische stijl. Twilight Princess blinkt uit in vormgeving. Een gigantische wereld staat op je te wachten. Hyrule zag er nog nooit zo sprookjesachtig mooi uit. Ik zag uitgestrekte velden en onmetelijk diepe meren. Ik reed te paard over bruggen van wel honderd meter lang. Je staat vanzelf even stil bij de torenhoge stadspoorten en dit allemaal zonder laadtijden of enige hapering! Het is allemaal prachtig vormgegeven met oog voor detail.

De dungeons zijn ook nu imposant. Je ziet dat Nintendo goed naar Ocarina of Time heeft gekeken qua setting en stijl. Ze zijn omvangrijk, zonder onoverzichtelijk te worden. Er zijn er ook meer kerkers dan ooit tevoren. Ik telde er negen. Elke kerker gaat gepaard met een origineel gevecht met een eindbaas. Het lijkt ook alsof die eindbazen per kerker groter worden. Zeer spectaculair is de eindbaas in de tempel van Lakebed. Eigenlijk zijn ze allemaal spectaculair op hun eigen manier; je vervelen zal je zeker niet doen.

De wereld van Hyrule is reusachtig. Nieuwsgierige gamers zijn makkelijk 70 uur onderweg. Gamers die zich louter op het verhaal concentreren zien na 45 uur het einde. Een spel dat al die uren blijft boeien is een geniaal spel. Tegenwoordig duren bepaalde spellen net geen tien uur. Twilight Princess begint pas na tien uur. Ik zeg niet dat andere ontwikkelaars lui zijn. Het verschil is echter wel schrijnend. Er valt veel te beleven. Heel veel. En reken maar dat je zin krijgt om de minder belangrijke opdrachten ook te volbrengen. Je wilt gewoon niet dat het spel ooit eindigt.

De Wii-mote is een geniale uitvinding. Dat zie je en als je Twilight Princess speelt weet je het ook. Dit is een goudmijn. Een vat vol mogelijkheden, want al die mogelijkheden zijn nog lang niet uitgewerkt. Vergeet niet dat dit spel oorspronkelijk exclusief voor de GameCube verscheen. Je krijgt wel een beeld van wat we over twee à drie jaar mogen verwachten. Dan verschijnt hopelijk een nieuw deel. Vandaag merk je al hoe vanzelfsprekend de besturing is. Je past je meteen aan. Het is simpel, verbazingwekkend simpel.

De eerste vijanden geef ik al snel een fikse tik met mijn zwaard. Daarvoor moet je gewoon je Wii-mote op en neer bewegen. Het klinkt een beetje vermoeiend, maar dat is het toch niet. Een kleine zwiep is voldoende. Ik haal mijn schild boven met een druk op de knop en met een voorwaartse beweging met de Nunchuck deel ik een klap uit.

Naar mikken met pijl en boog of katapult keek ik al een hele tijd uit. Wat een super gevoel is dat toch telkens weer. In de verte komen een stel monsters toegelopen. Jammer, want ze zijn net buiten bereik van mijn zwaard. Ik haal mijn pijlen boven. De afstandsbediening maakt het geluid van een boog die zich opspant. Ik wacht het juiste moment af. Nog eventjes wachten. Het is nu of nooit. Met een snel geluid schiet de pijl naar zijn prooi. Raak! Ja, gamen kan soms mooi zijn.

Ook op je paard kan je de nodige capriolen uithalen. Hoe cool is het toch om vanop je paard een paar vijandige vogels neer te schieten? Heel cool, mijnheer! En wat dacht je van een zwaardzwengel tegen de kanis van zo’n monster. De zaligheid!

Genoeg van al die avonturen? Dan kun je beter wat gaan vissen. Huur een bootje, zet je neer aan de oever van een vijver. Het maakt niet uit, zolang je maar een vishengel hebt. Beetje aas aan je hengel doen en vissen maar! Voor je het weet ben je weer een uur verder. Je vist zoals je het had voorgesteld. Je hengel in het water gooien met je Wii-mote en vis ophalen met je Nunchuck. Later kun je alle gevangen vissen bekijken in een aquarium en dat heeft wel iets.

Dat zijn leuke momenten. Leuke momenten die je mist met een Gamecube. Puur objectief gezien is de GameCube-versie natuurlijk beter. Grafisch zijn er geen verschillen. De besturing is ook hier perfect uitgewerkt. Misschien zelfs beter dan voor de Wii. Dat is ook niet moeilijk. The Wind Waker heeft de besturing van dit soort spellen geperfectioneerd. De zwanenzang van mijn geliefde kubus kon niet mooier. The Legend of Zelda: Twilight Princess is het beste spel ooit verschenen voor de GameCube. Twilight Princess hoort sowieso thuis bij het mooiste dat deze generatie te bieden heeft. Kent u nog meer superlatieven? Laat ze gerust weten.

Heb je beide consoles? Dan is de keuze toch snel gemaakt. De Wii-versie biedt net dat beetje meer. Heb je de Nintendo Wii gekocht zonder Twilight Princess? Schaam je diep en ga hem wel nu meteen halen, anders zwaait er wat!

Onze Score:
10.0
gerelateerd spel: Legend of Zelda: Twilight Princess, The
geplaatst in: Nintendo, Reviews, Wii
tags: ,


Leave a Reply