gaming sinds 1997

The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring

Vooraleer ik begin aan deze review, moet ik eerlijk bekennen dat ik tot nu toe noch een film, noch een boek van “the Lord Of The Rings” heb aangeraakt. Maar tegenwoordig kan niemand nog ontsnappen aan de LOTR gekte aangezien de fans echt overal zitten. Daarom onderwierp ik mij aan de heerschappij van de ring en besloot om eerst en vooral de PlayStation 2 titel The Fellowship of the Ring aan de tand te voelen. Of deze titel al dan niet geschikt was om mij de LOTR microbe te bezorgen lees je in deze review.

Het verhaal zoals het in de boekjes staat:
In The Fellowship of the Ring start je het verhaal in de schoenen van Frodo en is het jouw taak om de ring terug te brengen naar de plaats waar hij gemaakt werd, namelijk Mordor. Eenmaal aangekomen op plaats van bestemming moet je de ring vernietigen in hetzelfde vuur waarin hij destijds gesmeed werd (een vuur dat zolang aanblijft, zoiets kan alleen in de boekjes). Surreal Software wist voor The Fellowship of the Ring de licentie van het boek te bemachtigen, terwijl het eerder gereviewde The Two Towers met de filmlicentie aan de haal ging. De verhaallijn in The Fellowship wijkt soms een beetje af van het verhaal zoals Tolkien het schreef, maar dit deed men enkel indien het de sfeer bevorderde.

Saaie en eentonige gameplay:
De leercurve van de gameplay is erg klein en dit komt vooral door de rechtlijnigheid ervan. Elk personage beschikt over twee aanvalstechnieken, een primaire en een secundaire. Frodo heeft als primaire aanvalsoptie een soort zwaard/wandelstok waarmee hij de vijanden te lijf kan gaan, als secundaire de mogelijkheid om zijn vijanden te bekogelen met stenen. Eens je verderraakt, kruip je in de huid van Aragorn, die zowel een groot slagzwaard als pijl en boog bezit. Nog iets verder in het spel kom je in de schoenen van het laatste character terecht en dat is niemand minder dan Gandalf. Als Gandalf krijg je een toverstokje en een zwaard. Om dit alles nog een beetje aan te vullen voegden de ontwikkelaars nog enkele speciale bewegingen toe die de veldslagen iets aangenamer moeten maken. Toch kon de gameplay al bij al me niet echt bekoren, ze komt saai over en brengt geen meerwaarde met zich mee… integendeel.

Schandalig korte speelduur:
Wat een echte doorn in het oog vormt in dit spel is de speelduur, in amper 5 uur kan je het tot een goed einde brengen zonder ook maar één conversatie of confrontatie uit de weg te gaan. Na het succesvol volbrengen van alle submissies kwam ik tot de conclusie dat deze hoogstens een uurtje aan de speeltijd toevoegen. Dat zoiets in een budgetgame gebeurt kan er nog net in, maar dit in een spel waarvoor je €60 op tafel moet leggen is schandalig en getuigt van een gebrek aan respect voor gamers en een verafgoding van de centen die met een Lord of the Rings licentie te verdienen vallen.

Je grootste vijand… de camera:
De camera doet zodanig zijn best om alle actie in beeld te brengen, waardoor hij op sommige momenten de bal totaal misslaat. In de meeste buitenlocaties is er geen probleem maar eens je onderdak gevonden hebt, wordt je zicht van de éne muur naar de andere gekatapulteerd waardoor je op goed gevoel de vijand moet afslachten. Vooral in de mijnen van Moria had ik last van de cameraperikelen: bijna elke keer wanneer je de strijd met een horde Orcs aanvat, besluit de camera om je nogmaals op de afgrijselijke textures van zowel grond, plafond als muren te wijzen. Dit leidt vaak tot een totaal verlies van oriëntatie en chaotische gevechten.

Slecht geheel in een mooi jasje:
Grafisch valt er over The Fellowship of the Ring niet veel negatiefs te zeggen, enkele textures zijn verschrikkelijk onafgewerkt, maar deze vind je slechts enkele zeldzame keren. De dieren die in de weiden rondom je lopen te grazen, mogen we op zijn minst mooi noemen alsook hun manier van bewegen die erg natuurlijk overkomt. Zowel in de hoofdpersonages als in de vijanden zit véél detail, maar dit gaat spijtig genoeg teniet bij de vijanden omwille van de weinige weerstand die ze bieden. De AI is op zich niet slecht, maar is te eenvoudig gehouden. Nooit zul je een vijand zomaar tegen de muur zien lopen, maar door gewoonweg in het wilde weg met je wapens te zwaaien zal je ze één voor één kunnen vellen.

Sfeervolle sound:
De zelfgemaakte soundtrack verdient een dikke pluim, deze werd geregisseerd door Brad Spear dewelke duidelijk tijd noch moeite spaarde om deze tot in de puntjes uit te werken. Ook de voice-overs zijn van een degelijk niveau, ze zijn duidelijk en komen geloofwaardig over omdat ze perfect bij het personage in kwestie passen. Zo hebben de Hobbits een Iers accent, Gimli een Schots en de mensen spreken met een Brits-Engelse toon. Lopen op verschillende ondergronden zal je duidelijk horen alsook het stromende water, brandende vuurtjes en nog véél meer dat prachtig uitgewerkt is.

LOTR: The Fellowship of the Ring is een typisch voorbeeld van een snel ineengestoken spel dat hoge verkoopcijfers moet halen dankzij de licentie. Ik ben er dan ook zeker van dat The Fellowship onterecht erg goed zal verkopen, maar het zal de kopers erg teleurstellen. De gameplay is saai, het camerawerk is rampzalig en de levensduur is erbarmelijk kort. De sound en graphics weten dit alles wel een beetje recht te trekken, maar toch blijft The Fellowship een gemiste kans. Wie toch een LOTR game wil, kan beter voor het uiterst genietbare The Two Towers opteren.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring
geplaatst in: PS2, Reviews
tags: , , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>