gaming sinds 1997

The Lord of the Rings: The Return of the King

One ring to rule them all and two games to amuse them all?

EA wist ons vorig jaar behoorlijk te verassen met hun kijk op The Two Towers. Niet alleen zag het geheel er schitterend uit, we konden ook nog eens genieten van een solide gameplay, doorspekt met interviews, informatie en artwork van de film. Iedereen tevreden dus; behalve over de speeltijd was er een hoop te klagen. Na een paar uurtjes spelen rolde de aftiteling al van het scherm af. Spijtig, want het smaakte naar meer. Maar kon EA wel meer verzinnen dan enkele luttele uurtjes non-stop actie zonder pretentie overgoten met de heerlijke Lotr saus? EA weet natuurlijk ook dat ze goud in hun handen hebben. Maar zijn ze slim genoeg om dat goud zinnig te gebruiken?

Is een spel slecht als hij exact hetzelfde met je doet als zijn voorganger? The Return of The King bood me hetzelfde gevoel van actie en adrenaline aan. Ik was meteen verkocht maar vergat de kleine lettertjes te lezen. Ruim 70 % van de missies komen me namelijk wel héél bekend voor. De missie tijdens de slag om Helms Deep bijvoorbeeld, met de ladders, laat weer van zich horen. Deze keer ben je echter Gandalf die als een gek ladders van de burcht moet stampen. Ik ergerde me echt dood aan het feit dat ook deze keer niemand je voorbeeld volgt. De burcht wordt ingenomen door duizenden Orcs op gigantische ladders, en alleen jij bent precies sterk genoeg om die ladders omver te duwen. Je bondgenoten blijken zich namelijk te specialiseren in het dom rondlopen zonder echt schade toe te richten aan de vijand. Het lijkt wel alsof je wordt verraden door je eigen vrienden, en dat zou niet mogen in een verhaal waar vriendschap en moed vooraan staan.

Deze keer kun je het gevecht niet alleen aangaan met Aragorn, Gimli of Legolas. Je zult ook de controle krijgen over Sam en Frodo tijdens hun avonturen op weg naar De Doemberg. Ook gouwe ouwe Gandalf kan natuurlijk niet ontbreken. Elk character heeft zo zijn eigen soort missies. Zo zal Gandalf het meer moeten hebben van snelle reddingsacties en hebben de drie krijgers het meer voor het hardere knokwerk. Sam en Frodo doen het echter rustiger aan, en gaan een lichte stealth toer op. Zij hebben namelijk de mogelijkheid om tijdelijk onzichtbaar te worden. Altijd handig als je net een leger Orcs voorbij moet. Ook deze keer kun je na het uitspelen nieuwe personages en missies vrijspelen. Wat me opvalt, is dat de vrijgespeelde interviews beduidend korter zijn als in The Two Towers. Veel wijzer word je er overigens niet van. Vaak zijn het nietszeggende propagandafilmpjes voor het derde deel uit de trilogie. Een echte fan zal echter tevreden zijn met zijn nieuw verworven features.

Een van de weinige toevoegingen aan het tweede deel is het lichte gevoel van interactiviteit met de omgeving. Op de voorziene momenten kun je een bijvoorbeeld een katapult afvoeren, of een ketel kokende pek leeg gooien op je belagers. Dat is leuk, maar ik had toch het gevoel dat dit gewoon scripted events zijn, en dat je zelf bijzonder weinig inspraak hebt tijdens deze handelingen. Een gemiste kans volgens mij, want stel je eens voor dat je echt je gang kon gaan in het immense slagveld.

Waarschijnlijk krijgen jullie nu het gevoel dat dit een slecht spel is. Zo wil ik het echter niet stellen. Er zijn heus wel enkele punten die het spelen bij momenten erg aangenaam maakten. Zoals ik al zei is de adrenalinerush die door je heengaat bij het doorklieven van een orc terwijl gebouwen achter je instorten, grote grottrollen je de weg versperren en ringgeesten over je heen vliegen onbeschrijfelijk. De prachtige muziek versterkt het gevoel van ‘de held te zijn’ zodat je stiekem gaat dromen over het echte heldendom. Elke ring wordt dan plots magisch en keukenmessen bezitten plots over de kracht van het machtigste zwaard. Dat gevoel dat je krijgt wanneer je uit je stoel kruipt na een poosje spelen laat voor een tijdje alle nadelen vervagen. Maar als deze adrenalinerush is uitgewerkt, en je plots gaat beseffen dat je niet in Midden-Aarde woont, maar in een wereld waar mensen met elkaar vechten op een heel andere manier, ga je terug rationeel nadenken.

Naast de prachtige graphics, buitengewone sfeer en meesterlijke muziek biedt het spel vooral oude koek. Ooit was het een lekkernij, maar door het op te warmen in de magnetron verliest het een deel van zijn charme. De score kon veel lager geweest zijn, maar omdat ik The Two Towers zo lekker vond, eet ik The Return of The King ook maar op. Ik riskeer dan wel serieuze buikkrampen, maar een sfeervolle ervaring pakken ze me niet meer af.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Lord of the Rings: The Return of the King
geplaatst in: Electronic Arts, PS2, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply