gaming sinds 1997

The Lord of the Rings: War in the North

Laat ik meteen beginnen met een bekentenis: ik heb nog nooit, never, jamais de Lord of the Rings-films bekeken. En buiten het eerste deel, heb ik ook de Godfather-reeks nooit gezien. Dit alles om er even op te wijzen dat ik door velen bestempeld wordt als ‘cultuurbarbaar’. En om te zeggen dat ik zonder enige voorkennis begon aan Lord of the Rings: War in the North. Benieuwd wat een leek als ik er van maakt? Lees dan vooral snel verder!

J.J.R. Tolkien pende de verhalen over Midden-Aarde en de mysterieuze en befaamde ring waar alles om draait jaren geleden neer, maar het was vooral na de verfilming van de trilogie dat populariteit van de reeks piekte en een hele resem videogames volgden. Nu, toch al even na de hype, krijgt die laatste categorie er nog een titel bij.

Lord of the Rings: War in the North biedt je gelukkig een compleet nieuwe verhaallijn maar kruist af en toe toch nog het pad van de bekende protagonisten. De nieuwe hoofdrolspelers die in dit spel de held mogen uithangen zijn dan weer een soort van drie-eenheid. Eradan is een Ranger die getraind is in het doden met zwaard en boog, Farin de Champion (een dwerg natuurlijk) heeft een voorliefde voor close combat en richt zo onnoemelijk veel schade aan, en tenslotte is er Andriel die als Elf dan weer over magische krachten beschikt waarmee ze zowel tegenstanders onder de zoden stopt als haar bondgenoten een handje helpt door hun opgelopen schade te laten verdwijnen. Elk z’n eigen sterktes en zwaktes dus, waardoor het trio een complementair geheel vormt.

Geen twee vriendjes die je constant kunnen komen vergezellen bij het co-op gamen? Geen probleem, de AI neemt dan de overige twee plekjes in zodat je je nooit alleen moet voelen. Ook de Great Eagle genaamd Beleram komt je regelmatig een vleugeltje toesteken, en ook andere en meer gekende personages duiken op tijdens je strijd tegen het kwade.

Ikzelf koos meestal voor Eradan en maakte daarbij vaak handig gebruik van Andriels toverkunsten om mijn healthbar terug op peil te brengen terwijl Farin lustig verder ramde met z’n hamer of bijl op alles wat ook maar van ver op een bondgenoot van Agandaûr, handlanger van Sauron en slechterik van dienst, leek. Het loont echter ook de moeite om soms eens op een ander lid van je bende over te schakelen, want elk heeft z’n eigen bijkomende specialiteiten. Je dwerggenoot Farin kan edelstenen opgraven en Andriel kan haar magische kennis gebruiken om potions te brouwen die altijd wel van pas komen in latere gevechten.

Zo vaak zal je die potions niet nodig hebben overigens, of het zou tijdens de boss fights moeten zijn. Over het algemeen komen de gevechten steeds op dezelfde hack-and-slash-strategie neer. Zeer genietbaar in het begin, maar vrij tot zeer afgezaagd nadat je voor de vijfduizendste keer een orc z’n hoofd van z’n romp scheidt. Je vindt echter wel quasi constant nieuwe uitrustingen voor je helden waardoor je je regelmatig eens een volledig nieuwe uitrusting kan aanmeten voor nog betere statistieken en grotere schade.

Een nadeel aan het spel is daarbij wel dat je niet op elk moment kan wisselen van personage en je je computergestuurde compagnons niet zelf kan uitrusten met de nieuwste snufjes die je onderweg vindt. Pas wanneer je een bepaald deel achter de rug hebt – of als je terug naar het hoofdmenu gaat en daar een ander personage kiest – kan je kiezen in welke eigenschappen ze zich verbeteren en welke accessoires ze aantrekken.

Enkele tegenstanders en eindbazen zorgen wel degelijk voor een uitdaging op wapenkundig vlak. Sommige bad guys laten zich niet zo snel als anderen een kopje kleiner maken en ook bij de bazen zitten enkele exemplaren die vrij veel tot schrikbarend veel weerstand bieden bij het gedood worden. Het geeft je iets om naar uit te kijken en dan neem je die paar hordes minderwaardige vijandjes er wel bij.

De zogenaamde ‘skilltree’ zorgt er wel voor dat je je arsenaal aan aanvallen (of defensieve moves) verder kan uitbreiden naargelang je vooruitgang in het spel. Een nadeel is dat je tussen alle slachtpartijen door vrij weinig diepgang krijgt in de verhalen van de drie afzonderlijke hoofdpersonages. Ze blijken zeer oppervlakkig uitgewerkt (de sidequests helpen soms nog een beetje om dit te verbeteren) en ook het dialoogsysteem, waarbij je zelf enkele opties voorgeschoteld krijgt van wat je net kan zeggen of vragen, mist diepgang en consequentie. Jammer, want op zich zijn de personages pretty cool.

De multiplayer is eigenlijk niets meer dan de singleplayer maar met échte gamers die je bijstaan in plaats van AI. Veel variatie ten opzichte van de singleplayer-ervaring is er dus niet. Bijkomend punt van irritatie: terwijl er al twee man staat te wachten om naar het volgende gedeelte te trekken, zit het derde groepslid nog de volledige omgeving uit te kammen om toch nog maar iets te vinden. Dat wachten hoeft daarom niet altijd even ergerlijk te zijn want de omgevingen zien er mooi uit, maar het haalt natuurlijk wel de vaart uit je spel.

Lord of the Rings: War in the North is een erg genietbaar spel. Ik heb de boeken en filmreeks nooit gevolgd en toch slaagde de game erin mij te blijven boeien: geen makkelijke opdracht. Fans van de reeks zullen waarschijnlijk nog meer plezier uit het spel puren gezien de vele verwijzingen naar het grote verhaal. Deze ‘spinoff’ mag dan misschien wel geen échte topgame geworden zijn, maar vormt zeker en vast meer dan een simpel tussendoortje. De kleine foutjes en tekortkomingen zijn jammer maar de oorlog in het Noorden is het vechten waard.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Lord of the Rings: War in the North, The
geplaatst in: Reviews, Warner, X360
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>