gaming sinds 1997

The Matrix: Path of Neo

Na mijn helse strijd met de tabellen in Football Manager 06 was het tijd voor een ander soort gevechten. Eind 2003 verscheen het laatste deel in de trilogie van de gebroeders Wachowski: The Matrix Revolutions. Enkele jaren geleden speelde Atari al op deze topper (en zijn voorganger Reloaded) in met Enter the Matrix, een spel dat slechts matig onthaald werd door de pers, maar dat toch enorm goed verkocht heeft. Ondertussen heeft Shiny veel geleerd en probeert Atari het nogmaals met The Matrix: Path of Neo. Benieuwd of ze dit keer wel een hit in huis hebben gehaald.

In Path of Neo kruip je ditmaal niet in de huid van één of ander minder belangrijk nevenpersonage, maar neem je het op, zoals de titel al doet vermoeden, als de enige, de echte Mr. Anderson! Je doorloopt alle drie delen van de trilogie in een 25-tal missies. Toch volgt het spel de verhaallijn niet helemaal nauwgezet. Zo zal Neo in één van de eerste missies, anders dan in de film, weten te ontsnappen aan Smith en zijn agenten door te vluchten naar het dak van het gebouw waar hij werkt. Ook zal hij een bewakingsagent moeten redden van een legertje SWAT-leden onder leiding van enkele Agents. Ook het laatste level verschilt enigszins van de films, maar daarover ga ik natuurlijk nog niet teveel loslaten. Ik kan je al wel meegeven dat de laatste cutscene wel erg grappig is.

Op het einde van elk level kan je vaak kiezen uit een aantal nieuwe moves die je wil aanleren. Toch heeft dit weinig zin, want uiteindelijk zal je toch alle aanvallen tot je beschikking hebben. Bovendien blijft de keuze meestal beperkt tot een tweetal bewegingen. Dit brengt me meteen ook tot het grootste pluspunt van deze game; de talloze bewegingen worden fantastisch weergegeven -vaak wordt bovendien gebruik gemaakt van een slowmotion effect- en kunnen bovendien nog eens afgewisseld worden met het gebruik van wapens zoals katana’s en werpbijlen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de verschillende vuurwapens. Pistolen, SMG’s en granaatwerpers behoren allen tot het arsenaal van onze Neo. De machinegeweren en pistolen blijken echter vaak inaccuraat of ineffectief, daarom blijft het veel efficiënter om met volle snelheid op je tegenstanders af te stormen en ze óver je rug en tégen een muur te gooien. Enig minpuntje aan de talloze moves die je ter beschikking hebt, is dat het een beetje oefening vereist voor je alle combo’s ook daadwerkelijk weet te gebruiken. Vaak zal je je toevlucht zoeken tot wat button bashing, waardoor je af en toe eens kan genieten van een opzettelijke, coole beweging. Naast een resem standaardaanvallen zal je ook gebruik kunnen maken van enkele speciale combo’s. Die kan je enkel uitvoeren door het indrukken van de focus-knop. Focus stelt je zoals gezegd in staat om speciale moves uit te voeren, maar vertraagt ook de wereld rondom je. Eén van mijn favoriete focus moves bijvoorbeeld was het net voor je tot stilstand laten komen van kogels, waarna je deze met ongelooflijke snelheid naar de vijand kan terugsturen.

Grafisch stelt Path of Neo eerder teleur. De vlakke textures en de gezichten van de hoofdpersonages die slechts matig herkenbaar zijn, zorgen ervoor dat deze titel zeker geen hoogvlieger is op gebied van graphics. Dit staat, zoals ik eerder al zei, in vrij schril contrast met de mooie animaties van de verschillende moves. Ook het geluid is niet erg bijzonder. De dialogen werden wel weer ingesproken door de sterren uit de films, wat natuurlijk een groot pluspunt is en erg bijdraagt tot de sfeer. Die sfeer is trouwens over het algemeen goed voelbaar. Na het spelen van deze The Path of Neo ging ik spontaan terug op zoek naar een screensaver die matrixcode over mijn scherm doet rollen tijdens die onbewaakte momenten van de dag. Vooral het level waarin je het in de grote hal moet opnemen tegen de hulpjes van de Merovingian is een echt pareltje en je kan natuurlijk ook hier weer volop gebruik maken van de rijen wapens die aan de muur worden uitgestald. Bovendien wordt het verhaal tussen de levels door nog eens dunnetjes uitgelegd aan de hand van scènes uit de films. Het enige nadeel eraan is dat deze tussenfilmpjes niet kunnen worden overgeslaan, waardoor je genoodzaakt bent het hele filmpje uit te kijken.

Een ander minpunt is een feature die steeds weer terugkomt in games en die steeds weer wordt afgebroken door de recensenten: die dekselse autosave! Wat haat ik het om naar de F5-knop te reiken, om me daarna te bedenken dat quicksave helemaal niet aanwezig is. Niet dat het echt van belang is in deze game, want het niveau ligt over het algemeen zo laag dat zo goed als iedereen het spel in één ruk kan uitspelen. Zelfs op het hoogste niveau vormt het spel nooit echt een uitdaging.

Met Path of Neo bewijst Shiny dat het wel degelijk geleerd heeft van Enter The Matrix. Hoewel het spel nog niet perfect is -ik denk dan aan de matige graphics en de irritante checkpoint saves- slaagt het er toch al aardig in om je in de Matrix-sfeer te brengen met de vele moves, het uitgebreide arsenaal aan wapens en de voice acting van de sterren uit de films. Kortom, een must have voor elke liefhebber van de succesvolle trilogie van de Wachowski Brothers.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Matrix: Path of Neo, The
geplaatst in: Atari, PC, Reviews
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>