gaming sinds 1997

The Mortal Instruments: City of Bones

mortalinstrumentsOp de back cover van “The Mortal Instruments: City of Bones” kunnen we lezen dat iemand bij Fox deze “More Exciting than The Hunger Games” vindt. Voilà, wéér iemand die naar de werkloosheid verbannen wordt. Tenzij Fox er geen probleem mee heeft dat hun geloofwaardigheid onder nul verdwijnt.

Carly, een op het eerste zicht doodnormaal meisje, begint plots overal vreemde zaken te zien die blijkbaar voor andere omstaanders onzichtbaar zijn. Haar moeder lijkt meer te weten over wat er aan de hand is, maar wanneer Carly terug thuiskomt is haar moeder verdwenen en zit er een demonische hond haar op te wachten. Ternauwernood kan ze ontsnappen aan de dood dankzij de interventie van Jace, een zogenaamde Shadow Hunter die net als de rest van zijn ras jacht maakt op demonen en allerhande monsters.

Het feit dat Carly de speciale tekens kan zien bewijst dat zij niet zo’n gewoon meisje is als verwacht maar wel degelijk eveneens een Shadow Hunter. Samen met Jace en haar vriend Simon begint Carly aan een speurtocht om haar moeder terug te vinden maar al snel wordt het duidelijk dat er meer op het spel is…

Fantasy verhalen voor jongvolwassenen zoals “The Hunger Games”, “I Am Number Four” en natuurlijk de “Twilight” serie zijn de hype van het moment. De ene is al wat succesvoller dan de andere, en kwaliteit speelt daarbij niet altijd een even grote rol (Twilight was een kassucces en we vragen ons nog steeds af waarom). “The Mortal Instruments: City of Bones” is de nieuwste film in dit genre en we hopen ten zeerste dat de boeken beter zijn.

Niet alleen vragen we ons nog steeds af waarom de subtitel “City of Bones” is aangezien deze slechts heel kort voorbij komt, het script vraagt blijkbaar een inherente kennis van de boeken om ook maar een beetje te kunnen genieten van het verhaal. Immers, hoe kan je anders verklaren waarom de film een ton aan vragen opwerpt die op geen enkel moment beantwoord worden. We willen geen echte spoilers weggeven maar bij zeker de helft van alle scènes kan je je vragen stellen waarom personages bepaalde acties doen (of niet), plots totaal anders beginnen handelen dan hun persona zou doen verwachten, of zelfs waarom ze op een bepaalde plaats terecht komen. En uitleg krijg je nooit. Je moet maar meegaan met wat je op het scherm voorbij ziet komen en aannemen dat het juist is.

Het verhaal heeft dus gaten zo groot als een ravijn, en het acteerwerk is ook al niet echt denderend te noemen. Lena Headey (Game of Thrones) heeft hopelijk veel geld ontvangen voor haar rolletje in deze prent want zij is zowat de enige die een min of meer deftige prestatie neerzet, en haar inbreng is dan nog beperkt tot het eerste half uur. De rest van de cast schittert in emotieloos lijntjes opdrammen (of doen aan overacting) en halverwege zijn enkel de special effects nog een reden om verder te kijken. En dan nog, ook deze zijn niets dat je nog niet eerder gezien hebt.

“The Mortal Instruments: City of Bones” zou het eerste deel zijn uit de “Mortal Instruments”-filmreeks maar na deze gezien te hebben vragen we ons serieus af of er nog een vervolg komt. En of we een mogelijk vervolg nog wel zouden willen bekijken. Deze film is immers allesbehalve deftig in elkaar gezet, springt zonder aanleiding van de hak op de tak, bevat minder chemie tussen de personages dan een les wiskunde, en is even spannend als een onderbroek van grootmoeder.

Zoals gezegd gaan we zeker niet doen alsof we deel uitmaken van het doelpubliek, maar we hebben toch wel een iets hogere dunk van onze populatie jongvolwassenen dan te denken dat ze dit topkwaliteit zouden vinden. Aan de andere kant was de Twilight serie wél een succes dus wat weten wij ervan?

Het beeld en geluid van The Mortal Instruments: City of Bones laat weinig over om te klagen. Huidtinten zijn natuurlijk, kleuren zijn goed gesatureerd, zwartwaarden zijn zoals ze moeten zijn, en een klein laagje grain zorgt voor een filmische ervaring. Het geluid is misschien niet zo agressief als we gewoon zijn van actiefilms maar wel gedetailleerd met redelijk wat gebruik van de surround speakers en occasioneel wat supporterende bas van de subwoofer.

Net zoals de film is de opsomming van de extra’s op de achterkant van het doosje een onlogische en onduidelijke mengelmoes maar het komt neer op het volgende: een videoclip van Ariana Grande (“Almost is Never Enough”), een min of meer interactieve extra over de bloedlijnen van de verscheidene soorten wezens in de film (Character Lineage) en enkele verwijderde scènes waarna we bij de echte feature(ette)s komen. “Bringing them to life” boomt gedurende een dikke zes minuten door over de hoofdpersonages waarna vier en een halve minuut verder gegaan wordt over Clary en Jace in “Deadly Attraction”. In “Into the Shadows: From Book to Screen” krijgen we acht en een halve minuut geblaat over hoe het boek omgevormd is naar een film waarna “Descendants of the Cup” wat meer info geeft over de vechttechnieken van de Shadow Hunters. Finaal is er dan nog “Entering the Shadow World” waarin we een kleine vijf minuten over de digitale effecten die gebruikt zijn voor de sets te zien krijgen.

box-mortalinstrumentsblu

Onze Score:
4.0

geplaatst in: BLU, Entertainment One, Reviews
tags: ,


Leave a Reply