gaming sinds 1997

The Outfit

The Outfit is een spel dat je niet zomaar in een hoekje kan duwen. Niet alleen omdat de 3 hoofdrolspelers je waarschijnlijk eens goed zouden afrossen, maar ook omdat THQ elementen uit strategie- en actiegames heeft willen samensmelten tot één hoog-explosief geheel. Het resultaat is zonder twijfel explosief, maar of het een geheel is, is een totaal ander verhaal.

Eenvoudig is het uitgangspunt wel: je krijgt 3 keiharde soldaten voorgeschoteld (Tommy, Deuce en J.D. Tyler), elk met hun eigen sterke en zwakke punten op het gebied van vuurkracht, uithoudingsvermogen, snelheid en health. Erg verschillend zijn ze echter niet (stop Duke Nukem in een soldatenpakje tijdens WO II en je hebt ze alledrie omschreven) en hun opdracht blijft overigens krak hetzelfde: knal alles overhoop, in het bijzonder die vervloekte Duitsers en elk gebouw, voertuig, boterbloem, heuvel en electriciteitsbakje dat het aandurft je pad te kruisen.

Politieke correctheid is totaal afwezig en persoonlijk vond ik de harde en realistische toonzetting wat vloeken met de grafische voorstelling en de gameplay. Dat is echter maar bijzaak want al bij al is het verhaal enkel een uitvlucht om je weer op weg te zetten naar een volgend stukje destructie op je Xbox 360. In totaal zijn er 12 missies waarbij je telkens je hoofdpersonage kan kiezen.

De levels zijn simpel opgebouwd en vooral immens lineair, iets wat je onmiddellijk zal opvallen en constant als een donker wolkje boven het spelplezier blijft hangen. Dit soort games smeekt eigenlijk om meer vrijheid, iets wat duidelijk wordt bij de multiplayer. In de SP zal je van hotspot tot hotspot moeten lopen, meestal langs duidelijk aangegeven wegen. Enkele zij-objectieven zorgen voor wat afwisseling en verkenning (en natuurlijk het unlocken van X360 Achievements) en bieden de verzamelaars onder ons extra herspeelbaarheid om ze allemaal te zoeken.

Nu en dan dien je ook bepaalde punten (radiotoren, wapendepot, …) te veroveren, wat dan later dient als spawnpoint en wat je ook toegang geeft tot meer spullen om te bestellen (zie onder). Je zal meer dan eens sterven, maar dankzij deze veredelde save-punten is dat allemaal niet zo erg en op dezelfde manier zorgen ze ervoor dat je nooit vast komt te zitten.

Naast je eigen persoontje kan je ook een team van vier soldaten aansturen en enkele eenvoudige bevelen geven. Die reageren zoals ze moeten, maar verwacht hier niet meer dan wat 3D-modellen die je ondersteuning geven en dienen om kogels op te vangen.

Gelukkig kan je ze met één druk op de Y-knop terug aanvullen mochten ze het loodje leggen. Via de Field Units (een soort krediet dat je kan verdienen door allerlei stuff te doden en te veroveren) kan je supersnel onder andere nieuwe collega’s, tanks, anti-tankwapens, mitrailleurnesten en bombardementen bestellen die seconden later letterlijk uit de lucht vallen voor je voeten. Rekening houdend met het feit dat je aantal FU’s gelimiteerd is en dat je vaak moet beslissen waar en wanneer wat te kopen, voegt dit een welgekomen stuk strategie toe aan de gameplay.

Erg jammer is echter dat ondanks die afwisseling (voertuigen besturen, zelf schieten, jeepje of tankje rijden, vliegtuigen afknallen, etcetera) mijn frustratieniveau heel snel, heel hoog opliep. De besturing van de voertuigen is in één woord erbarmelijk, schieten komt nogal slap over en bovendien is het mikken meer een kwestie van geluk dan van kunde. Je weet immers nooit wanneer je nu iets geraakt hebt of niet (en de manier waarop dat wordt bepaald is gewoon slecht) en dikwijls staan er objecten in de weg die er niet zouden moeten zijn. De hitboxes zijn dus gewoon krakkemikkig en vergallen héél veel van het inherente plezier.

De multiplayermodus brengt gelukkig wat soelaas. De klassieke deathmatch is er, net als een mogelijkheid waarin je een aantal punten moet veroveren. Ook co-op is aanwezig overigens, wat nog altijd voor heel wat aangename uren in de huiskamer kan zorgen. Dankzij de geslaagde mappen en het feit dat het spel plots een stuk leuker wordt dankzij de brains van menselijke tegenstanders, wordt The Outfit ineens een stuk genietbaarder dan tijdens de alleenspeelcampagne.

Grafisch valt The Outfit wat tegen om eerlijk te zijn. De animaties komen houterig over, textures maken nooit indruk en ook de algemene presentatie is minder scherp dan je zou willen. Gelukkig (en wellicht is dat ook de onderliggende reden van de mindere graphics) wordt dat ruimschoots goedgemaakt door de interactiviteit. Je kan heel veel opblazen, om niet te zeggen alles (bomen, muren, gebouwen,…), met de nodige eye-candy en bijhorende explosies. Algemeen zijn we natuurlijk wat verwend met de Xbox 360 dus al bij al zijn de graphics nog steeds erg knap, in acht genomen dat heel wat resources worden gebruikt voor de interactiviteit en destructie-mogelijkheden.

The Outfit beloofde veel goeds en heeft zeker zijn sterke punten, maar de combinatie van verschillende genres valt uiteindelijk wat op zijn gat. In de singleplayercampagne slaat de verveling snel toe door de lineariteit en de repetitiviteit van de missies. De erbarmelijke voertuigcontrols en de slechte aiming voegen dan nog wat frustratie toe. Ik ben zeker dat multiplayerfans en mensen die houden van eenvoudige games met veel actie en een vleugje strategie hier zullen van houden, maar voor mij is het een tegenvaller.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Outfit, The
geplaatst in: Reviews, THQ, X360
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>