gaming sinds 1997

The Saboteur

Nazi’s en esthetiek, het is een gevaarlijk onderwerp en eentje waar The Saboteur zich, net zoals aan zoveel dingen, waagt maar er niet in slaagt het te begrijpen en laat staan het op een volwassen en intelligente manier te integreren in de gameplay en het verhaal dat er rond wordt opgehangen.

Het door Nazi-Duitsland bezette Frankrijk en Parijs wordt in dit actiegame weergegeven in zwart en wit om zo de onderdrukking van de bezetter tot leven te brengen. Slaag jij erin op je eentje een gedeelte van de stad of het platteland te bevrijden – dat dit een nogal vreemd concept laten we nu even in het midden – dan keren de kleuren terug en wordt alles terug peis en vree. Jammer genoeg ziet alles er veel cooler en spannender uit zonder die saaie en zo afgezaagde groen-bruine kleuren. Vooral de combinatie van het zwart-wit met enkele details zoals helrood bloed, dreigende swastika’s of het opflikkeren van vurende wapens geeft de game een unieke en meeslepende look, en een sfeer die we nog wel ’s opnieuw willen ervaren.

Je kan je overigens vrij bewegen in die gebieden, want dit is een open-wereld game. Je kiest zelf of je te voet rondslentert of liever een wagen gebruikt om je te verplaatsen naar pakweg de Eiffeltoren of een andere bezienswaardigheid van de lichtstad. Alhoewel de wagens niet om over naar huis te schrijven zijn, blijven ze leuk om mee te rijden, vooral omwille van het feit dat je niet alle dagen met voertuigen uit die tijdsperiode kan spelen. Minder goed uitgewerkt is het klauteren op gebouwen. Het voelt eerst en vooral oninteressant aan, en bovendien ziet het er onnozel uit om tussen vijandelijke soldaten en in een wereldoorlog 2 game als een aap rond te hossen op daken.

Dat er altijd wel iets onnatuurlijk aanvoelt wordt ook versterkt door het hoofdpersonage. Jij speelt Sean Devlin, een Ier, die vooral houdt van whiskey, auto’s en vrouwelijk schoon, maar ook vloekend als een ketter hele golven van nazi’s met de grond gelijk maakt zonder een druppeltje zweet te laten of zich zorgen te maken. De aanzet voor zijn persoonlijk kruistocht is overigens de moord op zijn goeie vriend door een Duitse officier. Erg ongeloofwaardig allemaal, en je zal er even aan moeten wennen, maar uiteindelijk zit er onder dat laagje ongemakkelijkheid wel heel wat zorgeloos plezier.

Die clash tussen ‘Allo ‘Allo! en de nood om volwassen aan te spreken vinden we ook terug bij de rest van de stereotypische personages en het verhaal. We worden constant herinnerd aan hoe verschrikkelijk de oorlog wel is en welke grote en kleine drama’s zich elke dag afspeelden een halve eeuw geleden, maar de ontwikkelaars waren wel zo vriendelijk om met wat gratis DLC ervoor te zorgen dat de dames van lichte zeden – inclusief geslaagde stripacts – hun tietjes ontbloten. Niet dat die aangeklede tepels nog erg veel aan de verbeelding overlieten!

Naast vrouwtjes kijken moet je natuurlijk ook echte opdrachten uitvoeren. Die draaien meestal rond het opblazen van een bepaald objectief, of het uitschakelen van een bepaalde tegenstander. Leuk is dat je in principe zelf kan kiezen of je met het grote geweld binnenvalt, of een meer stealthy aanpak gebruikt om eerst de omgeving te verkennen of à la Assassin’s Creed je te verkleden of te laten verdwijnen in een groepje bijstanders. Heel relaxed vond ik persoonlijk dat de moeilijkheidsgraad erg meevalt en dat je daardoor niet al teveel vast komt te zitten noch je zorgen moet maken als je hele plan in duigen valt. Een stuk minder geslaagd zijn de man-tegen-man gevechten waardoor je al snel je wapens bovenhaalt. Gelukkig springt de game gul en handig om met de daaruit resulterende vuurgevechten, hopen gealarmeerde tegenstanders en spectaculaire ontploffingen zodat er constant iets te beleven valt voor de actiejunkies.

Wat ook goed is uitgewerkt zijn de zogenaamde mini-games en extra opdrachten. Er mocht wel wat meer te rapen vallen, maar je kan allerlei races afwerken, pluimvee afknallen en bepaalde waardevolle materialen van den Duits vernietigen voor extra centjes.

The Saboteur is dan misschien geen topper, en de game heeft het moeilijk om zijn over-the-top actie, karikaturale personages en vrouwelijk schoon te combineren met de dramatische setting die Wereldoorlog 2 ontegensprekelijk is, maar het eindresultaat blijft niks meer en niks minder dan een genietbaar actiespel. De Duitse bezetting levert wel knappe en stijlvolle beelden op bij momenten en er valt meer dan genoeg te beleven voor wie houdt van erop los knallen.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Saboteur, The
geplaatst in: Electronic Arts, PS3, Reviews
tags: ,


Leave a Reply