gaming sinds 1997

Tom Clancy’s HAWX

Alle uitgekomen Tom Clancy games speelden zich telkens op de grond af, maar met hun flightsim Tom Clancy’s H.A.W.X. probeert Ubisoft de franchise letter en figuurlijk naar nieuwe hoogten te brengen. Is het een snelle manier om wat geld te verdienen of voegt het effectief iets toe tot het Tom Clancy universum? Je leest het hieronder!

In HAWX (High A[ltitude Warfare eXperimental squadron) neemt de speler de identiteit aan van majoor David Crenshaw, een squad leader in de luchtmacht van de Verenigde Staten. Nadat kapitein Mitchell en zijn Ghost Recon team gered zijn door Crenshaw wordt de financiering van het team stopgezet en wordt er besloten om te gaan werken voor Artemis, een globaal PMC of ook wel Private Military Corporation genoemd.

Het is namelijk zo dat zulke bedrijven in 2012 na enkele akkoorden de toelating kregen om zowat elke militaire opdracht uit te voeren. Dit betekent dus dat een bedrijf voor veel geld een complete oorlog op zijn eentje kan uitvechten. Het zou natuurlijk geen Tom Clancy game zijn als er niet enkele plotwendingen in het spel zaten, want na enkele “meningsverschillen” met de huidige werkgever besluit het team om terug aan te sluiten bij de luchtmacht van de Verenigde Staten.

De singleplayer bestaat uit negentien missies en hoe verder men vordert in de campagne, hoe meer gevechtsvliegtuigen er worden vrijgespeeld. Voor men aan een missie start, wordt er standaard een bepaald vliegtuig aangeraden. Er is de mogelijkheid om een ander vliegtuig te selecteren, maar voor sommige missies is er een bepaald wapen nodig, bijvoorbeeld voor het compleet tot as herleiden van een basis en dan is de standaard keuze meestal de beste. Het spijtige aan al deze vliegtuigen is dat er op vlak van besturing weinig verschil is. Men zou toch verwachten dat een straaljager van 1970 iets lastiger te besturen valt dan een hypermoderne opvolger uit de 21ste eeuw. Dat de ontwikkelaars niet voor het realisme gegaan zijn is vrij duidelijk als er een voorraad van 200 raketten wordt meegesleurd, maar wat variatie in de besturing was desalniettemin welkom geweest.

Al deze vliegtuigen beschikken ook nog eens over verschillende uitrustingen die zich specifiek toeleggen op grond- of luchtdoelen. Een foute keuze maken is vrij moeilijk als men in het begin van de missie bijvoorbeeld zegt dat er 90% luchtdoelen zullen zijn. Meer vliegtuigen en uitrustingen kunnen vrijgespeeld worden aan de hand van een experience-systeem. Door missies uit te spelen en vijanden te doden krijgt de speler ervaring die hem in level doen stijgen. In totaal zijn er 40 levels en het behalen van deze hogere ranking bekomt men in zowel de single- als multiplayer.

In de missies zelf zal de speler het zelden in zijn eentje opnemen tegen de vijand, aangezien men vrijwel altijd wingmen heeft meevliegen en naargelang de missie ook andere vriendelijke eenheden hun duit in het zakje doen. De missies zelf zijn vrij actievol en gaan van het escorteren van een vliegtuig of helikopter tot het ondersteunen van verscheidene grondeenheden die op drie verschillende plaatsen proberen door te breken. Het leuke aan zulke ondersteuningsmissies is dat andere units effectief continue hun ding doen en niet gewoon wachten tot de speler voor hen de weg vrijmaakt.

Een nadeel aan de twee collega’s die de speler constant vergezellen is dat men ze slechts twee opdrachten kan geven. Oftewel kan men hen de opdracht geven om een specifieke vijand aan te vallen of men laat ze jouw vliegtuig dekking geven. Het zou ideaal geweest zijn mocht men andere opties hebben, zoals een VIP blijven escorteren terwijl de speler met de vijandelijke eenheden afrekent, maar dat paste waarschijnlijk niet in de toch eenvoudige opzet van het spel.

Twee belangrijke features die de speler na enkele missies ontdekt zijn het ERS en Assistance Off. “Enhanced Reality System” of kortweg ERS is een systeem dat automatische driehoekige figuren projecteert, die je kan volgen wanneer je een raket wil ontvluchten of wanneer je een vijandelijk vliegtuig wil onderscheppen. Indien er mooi door deze dynamisch gegenereerde tunnel wordt gevlogen, kom men perfect achter een vijand terecht of wordt er een raket ontweken.

De tweede nieuwigheid is de Assistance Off, welke gebaseerd is op een feature van Blazing Angels, een andere Ubisoft game. Wanneer de functie wordt geactiveerd, gaat de camera veraf van het vliegtuig en kan men het zeer snel omdraaien om achtervolgende eenheden neer te halen. Nadeel is het risico op ‘stalling’ wat gebeurt bij te lage snelheid en er voor kan zorgen dat het vliegtuig een niet zo zachte “landing” meemaakt. Deze laatste functie vergt toch wat oefening, maar eenmaal men het onder controle heeft, zal je de ene na de andere tegenstander vliegensvlug kunnen neerhalen.

Grafisch kampt HAWX met dezelfde problemen als zijn voorgangers. Terwijl de vliegtuigen er prachtig uitzien, ziet de omgeving er prachtig uit… op 3000 meter hoogte. Als men dichtbij de grond gaat vliegen, merkt men al snel de vrij povere textures en de toch wel gebrekkige afwerking van de grondeenheden op. Toch mag het gezegd worden dat mappen zoals Rio de Janeiro en Chicago er zeer knap uitzien door de vele gebouwen en wolkenkrabbers. Het is spijtig om andere mappen niet dezelfde standaard te zien halen. Een ander minpunt, is de erbarmelijke kwaliteit van de tussenfilmpjes. Meestal zijn het steeds dezelfde fragmenten van een persoon die gewoon een andere tekst aan het aflezen is, en ook in-game kampt men met hetzelfde probleem. Zo zal het Ghost Recon team telkens tegen een muur naar de speler staan schreeuwen, terwijl ze zogezegd in een kamer een laptop aan het hacken zijn.

De stemmen op zich zijn vrij deftig, maar het is spijtig dat de oneliners van verscheidene personages in het spel vrij beperkt zijn. De speler zal regelmatig van zijn overste dezelfde zin te horen krijgen maar echt irritant wordt het niet. Op vlak van geluid konden we niks baanbrekend noteren, maar de regelmatige intense momenten worden op gepaste wijze voorzien van een passend streepje muziek.

Als laatste “troef” is er de multiplayer. Dit een troef noemen is misschien niet de beste keuze, aangezien er alleen de mogelijkheid is om in co-op de singleplayer te doorspelen, naast de optie om tot met acht spelers elkaar aan stukken te schieten. Voordeel aan de co-op is dat men zonder problemen een missie kan meedoen of verlaten tijdens een gevecht. Hierdoor kan de host van de co-op gerust al op voorhand starten.

Klein pluspunt bij de deathmatch is dat als er meerdere kills na elkaar gemaakt worden, men bonuswapens krijgt, zoals een EMP waarmee alle spelers hun vliegtuig gestald worden of een kracht waarmee meer damage kan gedaan worden. Toch blijft het een magere oogst qua multiplayer en zal het wellicht snel genegeerd worden door de talloze spelers.

Mocht HAWX een deftige multiplayer bevatten en tal van andere minpunten weggewerkt hebben, dan zou men kunnen spreken van een echte klassieker. Spijtig genoeg blijft het nu een doorsnee flightsim game met de Tom Clancy naam er op geplakt.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Tom Clancy’s HAWX
geplaatst in: Reviews, Ubisoft, X360
tags: , ,


Leave a Reply