gaming sinds 1997

Tom Clancy’s Rainbow Six 4: Lockdown

Rainbow Six: Lockdown is geen gemakkelijk spel om een score aan toe te kennen. Op console dwaalde de serie reeds eerder af van de realistische en onvergevende speelstijl die we kennen van de PC-spellen en die lijn wordt bij deze opvolger ook onverminderd verdergezet. Fans van Rainbow Six die realisme eisen zullen niet blij zijn met deze evolutie, gamers die echter meer houden van een FPS met een tactische twist zullen de veranderingen met open armen ontvangen.

De makers hadden ongetwijfeld als bedoeling om zowel de hardcore als de meer casual gamer aan te spreken en gingen daarom lekker door op de ingeslagen weg van meer arcade gameplay, gekruid met wat tactische elementen. Het gevaar daarbij is dat je een soort combinatie van genres krijgt die op geen enkele van de 2 gebieden echt uitblinkt. En net dat lijkt bij dit spel nu het geval, al zijn er gelukkig voldoende positieve elementen die het spel redden.

De gameplay bestaat voornamelijk uit wat we gewend zijn van de Rainbow-spellen: kamer na kamer, gang na gang, locatie na locatie ontdoen van lokale terroristen en ander onbenul. De missies, iets meer dan een dozijn, kennen de typische objectieven zoals het redden van gijzelaars, het uitschakelen van terroristen en het uitkammen van gebouwen. Niks nieuws onder de zon dus, maar dat stoort op geen enkel moment. Om je levensbelangrijke opdrachten tot een goed einde te brengen heb je vanzelfsprekend een grote keuze aan wapens (je uitrusting kan je overigens nog steeds bepalen bij het begin van je missie) en natuurlijk bijkomende hebbedingetjes zoals flashbangs, granaten, explosieven en de nieuwe heartbeatsensor.

Die laatste is een goed voorbeeld van hoe de serie zijn wortels een beetje verraadt: het toestelletje tovert een soort 3D-beeld op je scherm van de aanwezig personen in je buurt zodat je makkelijk kan zien hoeveel tegenstanders er zich in de volgende kamer of locatie bevinden. Het grote voordeel is dat je hierdoor sneller kan vorderen, maar het doet afbreuk aan de spanning: je weet immers altijd wat er je te staat te wachten. Anderzijds is het wel nog steeds cool om je team een deur te laten inbeuken en binnen te stormen, terwijl jij aan de andere zijde binnenvalt om zo de nietsvermoedende vijand te verrassen.

Nietsvermoedend zijn ze in ieder geval, want hoewel de intelligentie van je team goed meevalt, zijn de tegenstanders niet gezegend door moeder natuur. Stil zijn doen ze nooit, soms blijven ze gewoon naast je schieten en andere keren zijn ze dan weer veel te mikvast, ze werken nooit samen zoals we al jaren gewend zijn uit Halo en dikwijls kan je ze gewoon één per één afknallen zonder dat een andere gepast reageert.

Dit alles zorgt ervoor dat je in Lockdown zonder al te veel problemen tekeer kan gaan als in een andere FPS. Gewoon binnenlopen en knallen is mogelijk, terwijl je daar in de PC-versies nog niet eens kon aan denken zonder het loodje te leggen. Dit klinkt negatief, maar vreemd genoeg kon de singleplayer campagne mij wel boeien, ondanks de vele tekortkomingen. ‘Leuk’ is het juiste woord hier, maar door het gebrek aan diepgang komt het déjà-vu gevoel wel sneller opzetten dan je zou willen.

De leiding nemen over je team wordt nu ook regelmatig onderbroken door sniper-intermezzo’s, waarbij je je team van op grote afstand moet beschermen door de bad guys een extra tochtgaatje te bezorgen. Deze zijn best genietbaar en als afwisseling van het normale verloop van het spel zorgen deze stukken voor wat extra toegankelijkheid en aantrekkingskracht voor nieuwelingen van de franchise. Dat doet overigens ook de mogelijkheid om je spel te bewaren op elk moment tijdens je missie.

De reden van al dit bloedvergieten is overigens niet bijster origineel. Een dodelijk virus wordt gestolen, en natuurlijk is dit eentje van het soort dat een immense bedreiging vormt voor de bevolking. Aangezien Jack Bauer al bezig is met een 24 uur durend spelletje kaart mag jij als Ding Chavez weer de hete kolen uit het vuur halen, samen met je kompanen van Rainbow Six. Zoals altijd is dit slechts een uitvlucht om je alle uithoeken van de wereld te laten zien. Dat het verhaal geen Oscar zal winnen is dan ook maar een kanttekening.

Zoals we gewend zijn van UbiSoft is de afwerking van het spel wederom topklasse. De menu’s zijn handig en zien er mooi en compleet uit, de tussenfilmpjes zijn ambitieus en knap en de soundtrack is stukken beter dan wat we gewend zijn van de gemiddelde shooter. De graphics tijdens het spel stellen ook geenszins teleur, met erg afwisselende settings (buiten en binnen), heel wat details, uitstekende animaties en modellen, spectaculaire explosies en effecten en tenslotte realistisch klinkende wapens en voice-acting. Origineel is ook dat je alles doorheen je veiligheidsbril ziet (of hoe noem je zo’n ding). Zo zie je de regen eraf lopen, is het beeld lichtjes gebogen en zal je barsten zien verschijnen als je health gevaarlijk daalt.

Ook wat betreft multiplayer hebben de makers mij verrast. Meestal is dit aspect snel besproken (CTF, Deathmatch, weinig mensen online), maar deze keer krijg je toch tenminste wat meer dan een achterafje. De versus modes, deathmatch, conquest en de teambased modes (tot met 16 spelers) zijn standaard, maar daarnaast krijg je ook een lekkere co-op mode (ook via Xbox Live, cool!) en natuurlijk alle bijhorende rankings.

De meest geslaagde nieuwigheid is echter PEC. Daarin kan je een personage aanmaken, waarbij je moet kiezen uit vier klassen: commando, spec op, engineer en medic. Elke klasse heeft zijn eigen specifieke mogelijkheden (zo heeft de “spec. op” natuurlijk een snipergeweer) en bovendien kan je met de xp en het geld dat je verdient tijdens je spelletjes later nieuwe items en wapens unlocken. Ook moet je constant je wapens etc. herstellen en kan je je personage verbeteren (dankzij experience points) op bepaalde vlakken. Dit voegt aan deze tactische shooter een geslaagd RPG-aspect toe dat zeker fris aanvoelt en tegelijk het online gebeuren heel wat aantrekkelijker zal maken.

Lockdown is uiteindelijk best genietbaar geworden, maar heeft toch heel wat moeite om zijn identiteit te behouden. Daardoor wordt de singleplayer campagne nu en dan wat onevenwichtig en minder intens of spannend als ze had kunnen zijn. Gelukkig is er de uitstekende visuele en auditieve afwerking om dit te verdoezelen. De snipergedeeltes zorgen ook voor wat afwisseling. Ook de multiplayermogelijkheden zullen de fans van online geknal niet teleurstellen, dankzij onder andere de altijd leuke co-op mode en de nieuwe RPG-mode. Lockdown is wat vlees noch vis, maar uiteindelijk toch een best genietbaar pulpje, netjes geserveerd met alles erop en eraan. Voor een volgende aflevering zal UbiSoft echter wel een keuze moeten maken!

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Tom Clancy’s Rainbow Six: Lockdown
geplaatst in: Reviews, Ubisoft, Xbox
tags: , ,


Leave a Reply