gaming sinds 1997

Tom Clancy’s Splinter Cell

De afgelopen maanden werden we door Ubisoft overstelpt met screenshots en korte ingame filmpjes van hun nieuwe stealth titel Splinter Cell. En hoe meer we van het spel te zien kregen, hoe meer onze verwachtingen stegen. In november lag deze XBOX titel eindelijk in de winkelrekken en konden we met Sam Fisher aan de slag. En wonder boven wonder, het spel oversteeg zelfs de toch al hoge verwachtingen, iets wat we de laatste tijd niet meer al te vaak zien…

In tegenstelling tot wat je zou vermoeden, is Splinter Cell niet ontstaan uit de pen van Tom Clancy, de beroemde schrijver van politieke thrillers die al eerder zijn medewerking verleende bij de ontwikkeling van games. Ubisoft zorgde voor een verhaal van eigen bodem en vroeg daarna ome Clancy zijn goedkeuring om zijn naam aan het spel te kunnen geven. Splinter Cell speelt zich af in 2004, hoofdpersoon van dienst is Sam Fisher, een getrouwde man met een dochter en werkzaam bij een geheime eenheid van de Amerikaanse veiligheidsdienst NSA. Zijn divisie heet Third Echelon en heeft als doel informatie te verzamelen om zo het vaderland te beschermen. Het verhaal begint wanneer de NSA een mannetje nodig heeft om in Georgië 2 vermiste CIA-agenten op te sporen. Nadat je een trainingsparcours hebt voltooid, word je als geheim agent op pad gestuurd met een team dat je van informatie en hulp zal voorzien tijdens je missies. Al gauw vind je beide agenten vermoord terug en mag je gaan uitzoeken wat er precies aan de hand is. Zo wordt duidelijk dat de president van Georgië geen braaf zieltje is, maar aanslagen op de VS voorbereidt. En iemand moet hem stoppen… (red. wie? wie? wie?)

Wie al screenshots van Splinter Cell heeft gezien merkt meteen op dat alles er verdomd knap uitziet. Voor dit spel heeft Ubisoft de Unreal engine eens flink onder handen genomen en de lichteffecten heel realistisch nagebootst. Door elk voorwerp dat licht voortbrengt (een lamp, computerscherm,…) worden real-time schaduwen gevormd van werkelijk alles gaande van Sam zelf tot kippengaas of fladderende vlindertjes. Onbeschermde lichtbronnen kun je trouwens ook laten kennismaken met een kogeltje, waardoor je een kamer volledig in het donker kan hullen. Zo zal een zichtbaarheidsmetertje onderaan je scherm dalen en word je zelf niet opgemerkt, terwijl jij alles helder kunt zien met je night- of thermalvision. Dit zijn je onafscheidelijke vrienden, want het hele spel speelt zich grotendeels ’s nachts of in donkere locaties af.

Splinter Cell strekt zich uit over 9 erg variërende missies over de hele wereld. Een ambassade, politiebureau, een presidentieel paleis, een boorplatform te midden de oceaan of het hoofdkwartier van de CIA, geen enkele plaats is veilig met Sam Fisher in de buurt. Tenminste als hij zijn gadgets ter hand heeft, zoals een lockpick, een optic cable om onder deuren te kijken en uiteraard je trouwe zakcomputer waar je informatie over je missie kunt raadplegen. Met je lockpick moet je trouwens zelf deuren openen door met je linker thumbstick rond te draaien tot je het slot hoort klikken. Dit moet je enkele keren herhalen en dan springt het slot open, bijzonder leuk gevonden van Ubisoft. Het is uiteraard je opdracht om zo weinig mogelijk in het zicht van de bewakers te springen, maar als je toch ontdekt wordt, heb je nog een pistool en een ultralicht machinegeweer klaarstaan om je uit de dringende nood te helpen. In sommige missies mag je echter geen bewakers neerschieten en dan moet je je behelpen met je vuisten, elektrische apparaatjes of metalen ringen om ze buiten westen te slaan.

Naast hulpmiddelen kan Sam ook nog op zijn eigen atletisch lichaam rekenen. In de handleiding worden maar liefst 4 pagina’s besteed aan de verschillende bewegingen die je kan uitvoeren. Surrealistische bewegingen zoals de muursprong of spagaatstand springen natuurlijk het meest in het oog, maar dat is slechts het topje van de ijsberg. Je kunt ook op vijanden springen om ze bewusteloos te slaan, rappellen, om de hoek van een muur schieten, noem maar op. Gelukkig zijn de controls heel eenvoudig en is het echt niet moeilijk om al deze bewegingen onder de knie te krijgen. Met de linker thumbstick beweeg je Sam in de gewenste richting, terwijl je met de rechter thumbstick de camera rondom hem laat draaien. De richting waarin je Sam beweegt is steeds afhankelijk van de stand van de camera. Het is aanvankelijk wat wennen, maar nog voor de trainingsmissie ten einde is, kun je al heel soepel rondsluipen. Alle bewegingen zijn in het spel gestopt via motion capturing, waardoor alle personages zich heel realistisch voortbewegen.

Bij een spel als dit moeten we uiteraard ook aandacht besteden aan de AI van de tegenstanders. Deze is goed, maar echt uitzonderlijk is het helemaal niet. Als een vijand een glimp van je opvangt, zal hij eens argwanend komen turen. Dan is het best dat je jezelf vlug uit de voeten maakt, of op een heel donker plekje gaat zitten. Wanneer de bewaker niets vindt, zal hij gewoon mompelen dat het vast een schaduw of een straatkat was en keert hij terug naar zijn wachtroute. Begin je echter voor zijn neus te dansen, dan zal hij niet aarzelen om meteen alarm te slaan en je overhoop te knallen. Het afgaan van een alarm kan in kritieke momenten van een missie al betekenen dat ze afgeblazen wordt, maar anders kun je het noodsein doen ophouden door een tijdje heel goed uit het zicht te blijven of door alle bewakers in de buurt om te leggen. Maar aangezien je zelf ook heel sterfelijk bent (één bewaker met een flink machinegeweer kan in enkele seconden al je dood betekenen), maak je jezelf best uit de voeten. Slechts in enkele van de laatste missies zul je op sommige momenten wel moéten knallen, wanneer je moet verhinderen dat enkele vijanden de gijzelaars ombrengen of wanneer een team van special forces het op jou gemunt heeft. Maar hoewel je in het begin van het spel er soms naar snakt om je wapen eens boven te halen, zijn de zware actiemomenten nog het frustrerendst van allemaal. Engelengeduld, goeie timing en veel herproberen zijn dan de enige uitweg, maar het spel heeft meer dan genoeg leuke momenten om deze te compenseren. En achteraf is het natuurlijk berecool om een kamer vol lijken al sluipend de rug toe te keren.

Het enige échte minpunt aan Splinter Cell vind ik persoonlijk de soms té lineaire opbouw. Met uitzondering van enkele stukken is er vaak maar 1 mogelijke manier om op een andere plaats te geraken. Dit heeft als voordeel dat je vlug doorhebt wat je net te doen staat, maar het laat weinig ruimte voor creatieve geesten. Alleen in de missie in het CIA gebouw konden vlugge jongens door het ventilatiesysteem naar binnen (altijd het ventilatiesysteem…), terwijl anderen op de regenpijp en door de hal moesten zien te geraken. Maar het resultaat was alweer hetzelfde en wat je ook doet, het heeft geen invloed op je personage of op het verhaal. Daardoor heeft het spel ook weinig replay value, tot 14 maart 2003 aanbreekt natuurlijk. Dan komt XBOX Live uit in Europa en zul je via het internet nieuwe levels kunnen downloaden voor Splinter Cell. En dat kunnen we alleen maar toejuichen !

Sinds de launchtitels kent de XBOX een gebrek aan megatitels, maar met Splinter Cell heeft Microsoft eindelijk nog eens een topspel voor haar groene doos. Het spel toont eindelijk dat het stealth-genre meer te bieden heeft dan alleen frustratie. Vergeet Metal Gear of Prisoner of War, Splinter Cell is één van de meest uitdagende en spannendste games aller tijden. En met nooit eerder geziene beelden, een karrenvracht aan moves en hebbedingetjes en een spannende plot mag het zich gerust consolespel van het jaar noemen! Tot slot nog een raad voor ongeduldige mensen die meteen aan het spel willen beginnen: neem toch nog eens de tijd om het introfilmpje te bekijken, het is damn cool!

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Tom Clancy’s Splinter Cell
geplaatst in: Reviews, Ubisoft, Xbox
tags: , ,


Leave a Reply