gaming sinds 1997

Tomb Raider: Anniversary

Lara Croft was één van de eerste exponenten die een breder publiek aanspraken in een tijd waar games alleen maar groter werden. Zowel qua omvang als bereik veranderde de wereld snel. Het was een wereld die Nintendo en Sega met veel zorg hadden geschapen, waarvoor dank. Maar het was Sony die, toevallig of niet, ervoor zorgde dat gaming de business werd die het nu is. Lara Croft was een voorvechter van die aanpak, en dat heeft het personage geen windeieren gelegd.

Zo’n tien jaar na het origineel jaag ik me alweer op aan de eerste Tomb Raider. Vroeger kwam dat omdat de besturing niet altijd even accuraat was. Tomb Raider was een fantastisch spel maar het had ook z’n foutjes. Wie herinnert zich niet de talrijke bugs, waardoor het spel vaak onspeelbaar werd? Lara keek door muren, bleef steken in rotsen, zakte letterlijk door de grond of deed gewoon niets. Vroeger werden die foutjes vaak met de mantel der liefde bedekt, maar vandaag moet je niet komen aanzetten met die ongein. Tegenwoordig voldoet Lara Croft gelukkig aan de wensen van de 21ste eeuw. Ik jaag me gewoon op omdat het soms nog altijd zwoegen is.

En juist omdat Tomb Raider 1 zo fantastisch maar onvolmaakt was, brengt Eidos nu Tomb Raider: Anniversary uit. Dat is in feite een bewerkte versie van Tomb Raider 1, maar dan wel een remake die heel bijzonder is. Aan alles merk je dat ze moeite hebben gedaan om er een mooi verjaardagscadeau van te maken. Dat mocht ook wel, want na het uitstekende Tomb Raider: Legend kan de serie er weer een paar jaar tegenaan.

De graphics springen natuurlijk het meest in het oog. Zo heeft Lara Croft geen vierkante tieten meer maar mooie rondingen. Het zijn weliswaar borsten van het meest onwaarschijnlijke merk maar Lara Croft is nu eenmaal groot geworden met haar volumineuze en onrealistische vormen. En voor een verjaardagsfeestje mag je wel eens overdrijven, nietwaar? Nu beweren we wel niet dat Anniversary een grafisch hoogstandje is, maar alles is beter dan een blokkendoos uit 1996. De graphics doen hun werk, zijn meestal wel sfeervol en vertonen eindelijk geen bugs.

De engine is overgenomen van Legend en dat blijkt ook uit de omgevingen en attributen. Zo is de grapple hook weer aanwezig en dat is verfrissend voor de level opbouw. Het zorgt ook voor enkele nieuwe puzzles en opdrachten. Een voorbeeld: je kunt nu met een koord tegen muren lopen of constructies naar je toe trekken met behulp van je touw. Sowieso is de levelopbouw aangepast aan het jaar 2007 en dat scheelt toch.

Helaas speelt de camera niet altijd een glansrol, waardoor ik me toch weer moest ergeren. Wat heb je nu aan een camera die veel te dicht bij je personage staat? Vooral tijdens hectische situaties verloor ik meer dan eens het overzicht. En wat gebeurt er als je het overzicht verliest?

Juist ja, dan val je in een put met scherpe stokken! Gelukkig zijn er voldoende checkpoints zodat je meteen de draad kunt oppikken. Wat we het team achter Anniversary wel kwalijk mogen nemen is de gebrekkige manier waarop Lara zwemt. Dit gaat helemaal niet zoals het hoort, een onveilig fenomeen, mits je maar over twee longen beschikt. Moet zeker beter in het volgend deel!

De ergernis hebben we dus al gehad, maar gelukkig blijft het beperkt. Beperkt genoeg om de game weer gevaarlijk verslavend te maken. Want hoe vaak je ook vastzit, je zult altijd weer die controller vastnemen om het mysterie op te lossen. Voor het verhaal zul je het echter niet willen doen, want dat overstijgt nauwelijks het banale. Lara Croft is op zoek naar de Scion, een machtig amulet en wordt daarbij op de hielen gezeten door boze meneren, vreemde vrouwmensen en gefrustreerde dieren. Je ziet het, bijna net zo nep als de tieten van mevrouw Croft!

Het geluid is opvallend sober en daar hou ik wel van. De talrijke tombes en grotten blijven gesluierd in een serene stilte, gevolgd door een opflakkering als het spannend wordt. Bijna rustgevend hoe het geluid van Lara’s voetstappen zich voortplant in de onmetelijke leegte van een graftombe. Maar genoeg semi-poëtisch gezever. Eigenlijk is het allemaal vet geil en wie kickt op het doorzoeken van uitgestrekte, verlaten omgevingen zal geen beter spel vinden.

Zo ook het uiteindelijke spel, dat een pluim verdient voor de vetgeilheid. Alleen jammer van de camera die het soms opgeeft. Verder blijkt dat Lara Croft de tand des tijds met glans heeft doorstaan. Ze kan zich bij het selecte groepje “ware legendes” onder de helden rekenen, samen met Solid Snake, Link, Super Mario en Master Chief. Wat wel opvalt is het relatieve gebrek aan geweld in Tomb Raider 1. Zo kom je zeker tijdens de eerste levels alleen maar een handvol verdwaalde wolven, vleermuizen en een occasionele beer tegen. Dat is tegenwoordig wel anders. Niet getreurd, het legt de nadruk des te meer op de essentie, namelijk het avontuur. En daarvoor zijn wij meer dan dankbaar.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Tomb Raider: Anniversary
geplaatst in: Eidos, PS2, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>