gaming sinds 1997

Tony Hawk’s Underground

Ettelijke trauma’s heb ik er aan over gehouden. Wat bezielde die mensen? Waarom lieten ze me niet gewoon met rust, wat had ik hun misdaan? Zoveel vragen staken de kop op, maar geen enkele kreeg een antwoord. Nu heb ik je aandacht hé? Please, do go on!

Het was zo’n veel te hete zomerdag, midden juli en m’n geluk kon niet op. Samen met een goede vriend trok ik door de stad, op zoek naar een schaduwrijk terrasje. Na de auto geparkeerd te hebben, waren we genoodzaakt door het horecacentrum van de stad te lopen. Meestal zit hier geen kat overdag, maar vandaag was het anders. Om de één of andere reden wemelde het van de feestbeesten. We passeerden het eerste terras en wat leek op een goede afloop, bleek heel wat anders te zijn. Net toen we dachten feilloos het terras te hebben genegeerd, klonk er een welgemeende “skatehomo” over het plein. Koel als ik toen was, reageerde ik niet. Wie weet hadden ze het wel tegen iemand anders ? Toen ik eens goed rondkeek kwam ik tot de akelige conclusie dat er niemand anders was en een luide “hey” kreeg m’n volle aandacht. Ik draaide me om en besefte maar al te goed dat die eerste kreet op mij gemikt was. Nog steeds koel, stak ik gewoon m’n hand op en lachte vriendelijk naar deze nozem. Ik had nog zo hard willen roepen: “Ik ben geen skater”, maar zo koel was ik nu ook weer niet. Kijk, dat iemand me homo noemt tot daar aan toe, een mens kan al eens twijfelen aan andermans seksuele geaardheid, maar gewoon op basis van m’n kleding beoordelen dat ik aan skateboarden doe, vind ik persoonlijk niet door de beugel kunnen. Wanneer zullen mensen eens ophouden met overal namen op te plakken?

Gefrustreerd zetten m’n vriend en ik (lees: niet DE vriend, daar er een vriendin in mijn leven is) onze zoektocht verder. Een paar straathoekjes verder kwamen we het perfecte terras tegen. Onder het genot van een koude Hoegaarden bleven we doorratelen over dat stomme incident. Onbewust voelde ik me genoodzaakt deze titel na te leven. Natuurlijk ben ik zelf te klungelig om op zo’n vierwielbordje te gaan staan en ook m’n seksuele voorkeur wil ik er niet voor veranderen maar waar een PS2 en Teunie Haak is, is een weg, niet waar? Ik besloot me dus heer en meester te maken over alle truckjes en flipjes in Tony Hawk. De manuals werden naadloos aan elkaar gekoppeld en de teller sloeg tilt. Ietwat ziekelijk werd ik een echte polygonenskater, met m’n zelfgemaakte “ik” gaf ik de competitie het nakijken. M’n skater zag er exact hetzelfde uit met het ene verschil dat hij wel op zo’n houten plank kon blijven staan. Van de haardos tot de sokken, het was gewoon de outfit van weleer. Het leek wel één grote marketingstunt van Activision. Kijk niet raar op als er in THUG plots één of andere dakloze “skatehomo” roept…

Genoeg over m’n trauma, tijd voor de review! Sportsgames (daarbij reken ik nu ook even de extreme sportsgames) krijgen ieder jaar een nieuwe update. Spelers spelen niet meer bij dezelfde club, een paar teams hebben ze in een nieuw jasje gestoken en meteen de uitgewezen kans voor developers om hun product te perfectioneren. Hier zit natuurlijk een hele grote adder onder het gras, namelijk het feit dat dat perfectioneren bijna nooit leidt tot vernieuwende concepten. Ja, de graphics zijn opgepoetst en ook de gameplay is wat strakker, maar het merendeel blijft onveranderd. Nu heb je bij een skategame wel iets meer vrijheid, moet je natuurlijk wel een ontwikkelaar hebben die daar nuttig gebruik van maakt. Activision heeft daar wel wat aanleg voor en met hun vijfde deel willen ze dat even heel duidelijk maken.

Sinds GTAIII zoeken gamers naar meer vrijheid in hun spellen. Genregrenzen vervagen, wat eens een racer was, wordt nu een RPG en die platformer van weleer heeft nu akelig veel weg van een skategame (lees: korreltje zout aub). Ook onze Teun kan niet aan deze trend weerstaan. Om alles wat aantrekkelijker te maken, kan je je eigen gezicht op je skater plakken. Dit doe je door een recente foto in te scannen en te uploaden op de site van THUG. Hierna zal je een code krijgen die je dan op zijn beurt online moet invoeren in je spel. Je Eye Toy komt er dus helemaal niet bij te pas, vreemd genoeg. Ik heb het zelf even uitgeprobeerd en ik moet de meiden gelijk geven, zelfs met een polygoontje meer of minder ben ik een heuse hunk (ahum ahum)! Mocht Activision denken hier het wiel heruitgevonden te hebben, zitten ze er toch flink naast, een zekere EA Sports deed namelijk al hetzelfde met NBA Live 2000 voor de pc. Maar goed, dat was de pc en we hebben het hier over de PS2, dus toch even petje af voor Activision. Nog een kleine vermelding, deze techniek is exclusief in de PS2 versie te vinden. Xboxers en Gamecubers zullen het met de standaard kopjes moeten doen.

Nadat je klaar bent met jezelf te polygoniseren kan je aan je avontuur beginnen. De bedoeling van de hele career mode is dat je je opwerkt van skate “homo” tot heuse skate “oppernicht”. Het spel is nog steeds opgesplitst in verschillende levels, maar dan wel nog ietsje groter. Een ander nieuwtje is de toevoeging van cut-scenes, weeral een truk om ons wat meer in het spel te betrekken. Voel je hem al komen? Binnenkort komt ieder genre vroeg of laat in aanraking met een verhaallijn en eerlijk gezegd vind ik dat geen slechte zaak. Ze moeten natuurlijk niet gaan overdrijven met de cut-scenes, maar bij een spel als Tony Hawk mag dat normaal gezien geen probleem zijn.

Na vier delen weten we wel ongeveer hoe de controls in elkaar zitten, gaat ‘ie dan niet veel te simpel zijn voor de “die-hards”? Het spel bevat verschillende moeilijkheidsgraden, van easy voor de noobs tot sick voor de freaks! Waar je bijvoorbeeld in easy maar drie voorwerpen moet verzamelen, moet je in sick er zes verzamelen. De sickmode, hoe moeilijk hij ook mag klinken, is voor de doorgewinterde Tony Hawker nog redelijk simpel. De replaywaarde is ook van mindere kwaliteit aangezien je nu gekoppeld zit aan een verhaallijn en er simpelweg minder vrij te spelen valt. Zo kon je bij Tony Hawk 4 het spel met iedere proskater uitspelen en telkens nieuwe dingen unlocken. In THUG daarentegen is het enkel mogelijk de storymode te spelen met je eigen skater. Buiten het feit dat het einde snel in zicht is, is deze verhaallijn toch een zeer aangename toevoeging aan de reeks.

Voor diegene die niet graag balanceren op een houten plank is er ook de mogelijkheid om te wandelen. Op die manier kan je voorheen onbereikbare plaatsen verkennen. Het manual principe is nu nog verder uitgewerkt doordat je tricks aan elkaar kan koppelen door een klein stukje te rennen, weer een manual, een grind, een manual, een jump, … Kortom, één grote oneindige trick, als je je evenwicht kan houden natuurlijk! Er is tevens een tijdbalkje verbonden aan het lopen. Je kan dus niet een paar halfpipes en grinds nemen, een kilometer wandelen en daar weer verder gaan met je combo. Veel nieuwe gameplay brengt het trouwens niet teweeg. Het normale manualsysteem is nog het beste als je echt hoog wilt scoren. Naast je voeten krijg je zo nu en dan ook de beschikking over een vier-wieler, hetzij een auto, hetzij een grasmaaier. Deze missies zorgen voor de nodige afwisseling maar het leukste blijft toch het skaten.

Natuurlijk bevat het spel ook alle mogelijke pro skaters gaande van the man himself Tony Hawk tot Jackass wacko Bam Margera. Aangezien je in de careermode, zoals reeds vermeld, je eigen skater moet aanmaken zijn deze profs enkel speelbaar in de andere gamemodes zoals free run en de gebruikelijke multiplayer modes.

Nu moet die DVD toch bijna vol zitten, hoor ik je denken. Ach wat, daar kan nog goed een hele create-a-… zooi bij! De create-a-trick mode is verreweg het meest indrukwekkend. De naam geeft je al een idee waarschijnlijk, je kan dus inderdaad je eigen tricks uitvinden. Je kan aanpassen hoe lang het duurt om die bepaalde flip of grab uit te voeren en op basis van de moeilijkheidsgraad worden de punten toegekend. Dus hoe moeilijker het is om te landen, des te meer punten! Verder kan je ook nog je bord voorzien van je eigen kunstwerkjes. Oh en neem daar de mogelijkheid nog eens bij om je eigen goals te maken en Teun is één en al customizable.

Net zoals de vorige twee delen is THUG online speelbaar. Maak dus een ongelofelijk moeilijke goal en kijk eens of die geflipte Amerikanen er iets van bakken.

Grafisch moet je geen wonderen verwachten. Het ziet er allemaal gelikt uit en van vertraging is er nooit sprake. De NPC’s (lees: non-playable characters) zien er deze keer zelfs ietsje beter uit. Ook de cut-scenes doen hun werk goed en de lipsyncing is lang zo slecht nog niet. Tony Hawk games staan ook bekend om hun gevarieerde soundtrack en THUG is daar geen uitzondering op. Van Kiss tot Bad Religion en van Jane’s Addiction tot L.A Symphony, voor ieder wat wils.

Het facemapping-systeem, de nieuwe storymode en tal van create-a- mogelijkheden maken van THUG een erg complete game. Helaas is het verhaal wat aan de korte kant en ligt de replay-waarde een stuk lager dan bij de vorige delen. Toch is THUG verplichte kost voor alle fans, al is het maar om jezelf te kunnen aanschouwen in polygonen!

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Tony Hawk’s Underground
geplaatst in: Activision, PS2, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>