gaming sinds 1997

Torino 2006

Dat sommige titels het van de naam alleen moeten hebben, wisten we al langer. Dat er games gemaakt worden die niet veel meer inhoud hebben dan een naam alleen dat vind ik, zelfs als bochtfetisjist zijnde, toch op zijn minst verbazingwekkend. Je kan dat zelfs letterlijk opnemen: de CD is slechts voor 535 Megabyte gevuld. Ter vergelijking: NFS:MW bevatte meer dan het achtdubbele aan ééntjes en nulletjes, en het verschil zit hem heus niet in de tracklist!

Vanuit een didactisch standpunt daarentegen, is Torino 2006 wel uitermate interessant: als je wil duidelijk maken hoe het niet moet, toon dit spel dan even. Een krachtigere bevestiging voor je statement kan ik niet bedenken. Waarom Torino 2006 nu zo slecht is, zal ik even voor je opsommen.

De “realistische” commentaren waarover de officiële site het heeft, zijn alleen maar realistisch als sportverslaggevers in het echte leven allemaal volslagen idioten zouden zijn. Zo vinden ze het publiek geweldig terwijl je helemaal geen volk ziet staan. De omgevingen zijn namelijk nogal steriel. En als er dan al eens publiek verschijnt dan is dat pixelbrij eerder dan de enthousiaste menigte waarover ze het hebben. Veel zinnigs hebben ze overigens niet aan te merken en de weinige zinnen worden klakkeloos herhaald. Het lijkt wel of ze daar twee papegaaien hebben gezet.

Verder zou je ook overdonderd moeten worden door het adembenemende landschap. Als huismus ben ik redelijk snel onder de indruk van indrukwekkende vergezichten, maar de kleine, klinische omgevingen waren allesbehalve indrukwekkend. Een prentje van twee bij twee dat bij een bubbelgum zit, heeft meer overtuigingskracht dan deze wereld. Toegegeven, het ziet er niet aartslelijk uit maar dat heeft het spel alleen te danken aan zijn simplistische karakter. Twee bomen en een skiër in een 3D-wereld neerpoten is heden ten dage niet meer genoeg. Let wel, ik heb het over de PS2 versie dus de screenshots (waarschijnlijk op een atoombom van een pc genomen) zijn een eufemisme in het kwadraat.

Als het spel dus vijftien jaar terug zou gemaakt zijn, dan was het redelijk spectaculair geweest. Het probleem is echter dat er toen al zo’n spel bestond en dat draaide perfect op een 286 vanaf een diskette. Die diskette maakte overigens een pak minder en ongezond klinkend lawaai dan de CD van Torino 2006. Ik had bijna medelijden met mijn PS2: nog zo moeten afzien op pensioengerechtigde leeftijd. Simpelweg niet humaan. Was dat spel in de tijd dan even goed? Ja, het was zelfs beter, want in die tijd was het revolutionair en bijzonder verslavend en dat kan je van dit hoopje rommel niet zeggen.

Mocht je de bedenking nog niet zelf gemaakt hebben: natuurlijk ziet Torino 2006 er grafisch stukken beter uit. Daar stopt het echter letterlijk bij want qua gameplay is er werkelijk totaal geen innovatie. Hoezeer ik de herinneringen ook koester, zulke debiele, simpele mini-games zijn voorbijgestreefd. Van variatie moet dit spel het trouwens al evenmin hebben, er zijn slechts een achttal “verschillende” sportdisciplines:• Alpine skiën
• Schansspringen
• Schaatsen
• Cross-country skiën
• Biatlon
• Bobslee
• Luge
• Normandic Combined

Acht disciplines maar slechts vier echt verschillende spelletjes! Cross-country skiën is eigenlijk biatlon zonder het karabijnschieten. Skiën op zich is zo immens saai dat je het met één teen kan spelen dus die vijf schoten dat je dan mag lossen zijn een verademing. Toch is dat in wezen vrij onnozel: je hebt een trillend vizier en je duwt op x als je wilt vuren. Dat doe je in een FPS tweeduizend keer per uur en toch kan zoiets banaals een enorme meerwaarde bieden aan Torino 2006!

En toen waren er nog zes. Dan komen we bij de bobslee: woorden schieten me tekort. Zo abominabel dat ik met verstomming geslagen ben. Volgens mij hebben ze een bocht naar links, een bocht naar rechts en een stuk rechtdoor gemaakt en die willekeurig achter elkaar gesleept. Het deed me echt denken aan een Musti-aflevering van de jaren ’60: drie achtergrondschermen die voortdurend lopen terwijl Musti in de trein zit. Bovendien kan je niet eens crashen, dus wat is er dan nog spannend aan bobsleeën? Nu goed, je kan amper draaien, wat wil je dan spreken over uit de bocht vliegen. Op naar de volgende tak: luge oftewel, bobslee met één persoon. Een verschil dat je overigens alleen opmerkt bij de start want voor de rest speelt het helemaal hetzelfde: afschuwelijk.

Four bottles of beer on the wall, four bottles of beer. Normandic Combined: eerst schansspringen en vervolgens opnieuw het slaapverwekkende cross-country skiën. Hier wordt de recyclage dus niet eens meer verstopt, men komt er gewoon openlijk voor uit. Het feit dat je strafpunten bij het skiën kan oplopen door een slechte prestatie bij het schansspringen zal natuurlijk menig gamer nagelbijtend en/of klappertandend op het puntje van zijn stoel houden.

Drei Luftballons. Bij het schaatsen zijn ze er zelfs in geslaagd om button-bashing slecht toe te passen. Het is immers niks meer dan een makkelijke variant op het balanceren van een bol op een halve cirkel. Kortom één klein gameplaydeeltje van Tony Hawk wordt hier als volwaardig speltype naar voren geschoven. Een letterlijke kopie was nog toffer geweest want zelfs afkijken en imiteren lukt de ontwikkelaar niet. Dan blijft er nog alleen alpineskiën over: als flashgame kon het misschien een argeloze surfer in de luren leggen maar om nu geld voor neer te tellen?

Het feit dat je telkens je naam moet intypen (met een controller) na dertig seconden spelen is al erg genoeg. Als je daarna nog steeds als Player1 tussen allemaal spelers die “computer” heten staat, dan wordt het toch te gek voor woorden. Bij één discipline hebben ze volgens mij zelfs de “Are you sure?” vergeten in te programmeren. Zoals ik al zei, zelfs copy-paste lukt niet. De instructies zijn ook alles behalve leesbaar, waarschijnlijk op het laatste moment nog ingetypt door de programmeur die toen zijn weekloon al aan cannabis had gespendeerd. Allemaal details die het alfa-stadium waarin Torino 2006 zich bevindt, bevestigen.

Zo, nu weet je ook waarom Torino 2006 marginaal is: een gebrek aan diepgang, duurzaamheid, inventiviteit, kwaliteit, vooruitgang tegenover games van vijftien jaar geleden en inhoud in het algemeen. Vergelijk het met een magnum champagne die maar voor één procent is gevuld is en waarvan je 0,99 procent onmiddellijk bij het klein, gevaarlijk afval gooit. Naast de white spirit en het zwavelzuur. Die luttele 0,1 procent die je wel hebt binnen gekregen, zal je echter voor de rest van je leven tekenen.

Onze Score:
2.0
gerelateerd spel: Torino 2006: XX Olympic Winter Games
geplaatst in: 2K Games, PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply