gaming sinds 1997

Trine

Elk jaar zijn er twee grote categorieën games. Er zijn games waar je al een eeuwigheid naar uitkijkt en waarvan je gewoon voelt dat ze fameus vet gaan zijn en dan zijn er natuurlijk ook de vele spellen die je gewoon niet interesseren omdat ze gedoemd zijn om te falen of omdat ze gewoon niet in je genre liggen. Gelukkig komt er elk jaar ook wel een game totaal uit het niets. Tijdens zijn hele ontwikkeling kan het spel rustig onder je radar cruisen, maar wanneer diezelfde radar de game eindelijk oppikt, is het al lang te laat om je nog voor te bereiden op de fenomenale explosie waarmee je omvergeblazen zal worden. Dit jaar gaat die eer naar Trine.

Trine is gebaseerd op een van de oudste concepten in de gamewereld, de platform sidescroller. Je kan het spel nog het best vergelijken met Lost Vikings, gemaakt door Blizzard’s voorganger Silicon & Synapse. In die game diende je met drie Vikings doorheen een resem levels te ploegen, terwijl ze allemaal anders speelden maar toch voorbij dezelfde obstakels moesten geraken. Old-schoolgames zijn natuurlijk wel een leuke brok nostalgie, maar ze zijn wat ze zijn: old oftewel oud. De gemiddelde gamer neemt tegenwoordig geen genoegen meer met een goed (her)uitgevonden concept. Nope, de dag van vandaag moet bij een game alles kloppen van begin tot einde en worden er zo goed als geen fouten getolereerd. Is je spel geen uitschieter op elk niveau waar het tracht van belang te zijn, dan zal je als ontwikkelaar/uitgever onherroepelijk aan de kant geschoven worden.

Frozenbyte heeft de boodschap begrepen en voegde drie belangrijke elementen toe aan deze platformer met drievoudige persoonlijkheid. De eerste nieuwigheid merk je meteen wanneer je het eerste level op je scherm getoverd krijgt. De presentatie, en vooral die van de achtergronden, is gewoonweg fenomenaal. Ze lijken zo weggelopen uit een collectie schilderwerken van een Vlaamse Meester. Het is bijna spijtig dat het geen 3D-platformgame is, want ik zou best wel op avontuur willen vertrekken in de prachtige landschappen en omgevingen.

Terwijl we het dan toch over 3D hebben, de tweede toevoeging aan het concept zijn de zogenaamde 2.5D-graphics waarbij alle objecten driedimensionaal opgebouwd zijn, maar je toch gebonden blijft aan een tweedimensionaal zicht. Dit lijkt misschien slechts een klein detail, maar dat is in mijn ogen een foute opvatting. Het feit dat je in 2D speelt, neemt niet weg dat alle personages en voorwerpen toch met elkaar interageren zoals het hoort. Dit geeft een veel leukere beleving dan wanneer je gewoon met getekende ‘platte’ personages speelt en nog veel belangrijker, het geeft de voorzet voor de derde en belangrijkste gameplay-injectie.

Die derde toevoeging is niet echt een toevoeging, het is eigenlijk de kern van het spel. Het maakt twee derden van de fun uit, het is… ‘physics’. Yep, als een van de drie personages kan je lekker gaan gooien met kratten, stenen, pilaren en vijanden. Begint dat wat te vervelen? Waarom dan niet gaan rondslingeren met je touw zoals een Middeleeuwse Tarzan. Niet alleen leuk, maar ook handig om op die moeilijk te bereiken plaatsjes te geraken waar toevallig ook de beste loot verstopt ligt. Mocht je geen fan van slingeren zijn, dan kan je ook een of andere constructie uit je hoed toveren.

Natuurlijk is Trine niet de eerste game die physics integreert, maar voor zover ik weet, is het wel de eerste game op deze schaal die er totaal op gebaseerd is. Terwijl de meeste dergelijke games zich beperken tot minigames of flashspelletjes op het net, biedt dit spel ongeveer zes à zeven uurtjes plezier met fysica en zwaartekracht. Terwijl dat een reus lijkt vergeleken met andere games in hetzelfde segment, blijft het echter een dwerg als je het naast de meeste andere games zet. Maar dan nog, zelfs al is met maar voor enkele uurtjes, de puzzels zijn best wel entertainend en mooi geïntegreerd en bezitten een lekkere leercurve. In het begin zijn ze echt makkelijk en kan je ze meestal met eender welk personage de baas. Vooruitgang in het spel dwingt je echter om creatiever te worden en twee of drie personages te gebruiken om verder te geraken.

Om de uren van puzzeltjes en skelet-crushen aan elkaar te weven, verzon Frozenbyte een mooi sprookje over een ridder, een dief en een tovenaar wiens zielen aan elkaar gebonden raken door een mythische schat. Ze dienen vele vergeten werelden af te schuimen om verlost te raken uit hun netelige situatie en terwijl ze dan toch bezig zijn, waarom dan ook niet meteen orde en vrede herstellen in het ooit zo feeërieke paradijs. Verwacht geen dubbele verhaallijn met meerdere plots en subplots, maar aanvaard het verhaal voor wat het is: een charmerend sprookje om je af te leiden terwijl de levels aan het laden zijn.

Elke film of tekenfilm gebaseerd op een sprookje heeft een dijk van een soundtrack nodig om serieus genomen te worden en ook op dit gebied laat Trine het niet afweten. De deuntjes zijn zeer passend en werken nooit ergerlijk. Na een uurtje spelen begon ik ze mee te neuriën, maar nog enkele uren later kon ik ze me voor geen geld van de wereld nog herinneren. Naast een knappe score hebben zulke producties natuurlijk ook een goede dramatische voiceover nodig. De verteller zet de toon voor het dramatische gedeelte, terwijl de andere stemmen ook van hoge kwaliteit zijn. Goed om te weten dat kleinere producties tegenwoordig ook degelijke stemacteurs kunnen krijgen in plaats van de gebruikelijke conciërge en cafetariavrouw.

Trine biedt spelers ook de mogelijkheid om met meerdere spelers op dezelfde PC aan de slag te gaan op voorwaarde dat je genoeg controllers hebt. Iedereen bestuurt één personage terwijl je dezelfde werelden van de singlepayer afhaspelt. Dit lijkt misschien wel een killer van een concept, maar de hele ervaring voelt nogal bèta’ish en ongepolijst aan. Terwijl de ene speler nog enkele skeletten aan het verpletteren is, kan de andere van het scherm dwalen en sterven. Indien je er toch in slaagt in hetzelfde scherm te blijven, is het niet echt makkelijk om elkaar te helpen. De helft van de tijd sta je in elkaars weg en dat zorgt wel voor enige frustratie.

Daar heb je het dan, Trine is een ongerepte diamant van een spel. Het is fun, uitdagend en entertainend, maar het voornaamste is toch dat het niet pretendeert meer te zijn dan het is. Op de multiplayer na is er niet echt iets op aan te merken. Ben je iemand die houdt van dit soort flashgames, dan ga je deze titel helemaal opeten. Toegegeven, er waren wel enkele kleine foutjes zichtbaar na de installatie, maar niets dat de dichtstbijzijnde patch niet aankon. Wie bezorgd is om de lengte van Trine, moet gewoon de rekening maken: voor een miezerige twintig euro op Steam krijg je meer spelkwaliteit per euro dan de gemiddelde vijfendertigste sequel van een uitgemolken franchise.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Trine
geplaatst in: PC, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply