gaming sinds 1997

Uncharted 3: Drake’s Deception

Als je mij naar de beste game van de afgelopen vijf jaar vraagt, antwoord ik ofwel BioShock, de baanbrekende onderwaterervaring van Irrational, of Uncharted 2: Among Thieves, Naughty Dog’s quasi perfecte mix van actie, avontuur, gepuzzel, humor en onvergetelijke personages. De lat ligt met andere woorden torenhoog voor opvolger Drake’s Deception…

Terwijl Uncharted 2 je onmiddellijk van je sokken blies met een adembenemend introlevel, waarin je je een weg moest klimmen doorheen een ontspoorde treincoupé die op het punt stond in een ravijn te storten, begint Drake’s Deception veel gezapiger.

Nathan en Sully duiken een schimmige Londense pub in om een ruil te doen met louche onderwereldfiguren. Wanneer de deal onvermijdelijk fout loopt, belanden de beide heren in een wilde knokpartij. Een knokpartij die ook meteen dienst doet als tutorial. Onmiddellijk vallen de sterk verbeterde meleegevechten op: Drake reageert vlotter, hij heeft meer bewegingen tot zijn beschikking en hij kan nu ook gebruik maken van zijn omgeving. Je kan bijvoorbeeld bierflessen op iemand zijn hoofd kapot slaan of deze zelfs gewoon het raam uitkieperen. In tegenstelling tot zijn voorganger blijft de hand-to-hand combat ditmaal wél nuttig doorheen de hele game.

Op het eerste echte wauw-moment blijft het echter wachten tot het zesde hoofdstuk, dat zich afspeelt in een vroegmodern Frans kasteel. Tegen dan ben je toch al een dikke twee à drie uur aan het spelen. Nadat Drake zich met zijn hersenen en zijn trouwe AK-47 een weg geknald en gepuzzeld heeft tot in het hart van het chateau, steken enkele onverlaten de boel in brand. Jij moet ontsnappen terwijl het vuur langzaam maar zeker de boel in een waar inferno omtovert. Muren en plafonds komen naar beneden, vlammen en rook versperren de weg, maar uiteindelijk weet Drake zich toch halsoverkop te redden. De eerste aangehouden adrenalineopstoot van Uncharted 3 is een feit en in de loop van de campagne volgen er nog vele: de citadel, een zinkend schip tijdens een storm, een The Living Daylights-achtig vliegtuiggevecht. Het sloompjes beginnen is dus snel vergeten.

En eens de trein vertrokken, is er geen houden meer aan. Drake’s Deception ontpopt zich tot de goed geoliede gameplaymachine waar de reeks voor bekend staat. De cover-based vuurgevechten zijn nog steeds uitdagend, zonder te frustreren. De diverse pistolen, machinegeweren en shotguns hebben punch en reageren perfect op je input. Daarnaast kan Drake ook onheil zaaien met granaten, die je in tegenstelling tot zoveel andere games heel intuïtief en nauwkeurig kunt werpen.

De puzzels die Drake voor de kiezen krijgt, zijn talrijker en uitdagender dan in het vorige deel. Zo is er bijvoorbeeld een heel memorabele puzzel in een kamer die vol staat met palen, met daarop ijzeren stukken standbeeld. Om hem op te lossen moet je enkele stukken vanuit een zeer specifieke locatie met een toorts beschijnen om zo een schaduwtafereel te creëren.

Ondanks de opgedreven moeilijkheid van de puzzels moet je nog steeds geen IQ van 150 hebben om ze op te lossen. En zie je de oplossing niet direct, dan zullen je compagnons je wel wat hints toeroepen. Die hints zijn vaak veel te duidelijk en worden naar mijn mening ook iets te snel gegeven. Zo gaat een deel van de uitdaging verloren. Doe je echter zeer lang over een bepaald raadsel, dan zal de game op een bepaald moment voorstellen om de oplossing weg te geven, als een soort ingame GameFAQs.

Uncharted 3: Drake’s Deception is een waar genot voor oog en oor. De schoonheid van de game is bijna niet met woorden te vatten. Het design en de detailgraad van de levels zijn fantastisch, de game barst van de kleuren, de animaties zijn levensecht en de framerate blijft zelfs bij alle visuele pracht stabiel. Maar de speciale effecten zijn pas echt ongeëvenaard. Nog nooit eerder zijn water, zand en vuur zo realistisch in gamevorm vertoond. De ontwikkelaars zochten naar eigen zeggen naar een uitdaging. Wel, “challenge won”, zou ik zeggen.

De game wordt ook ondersteund door de stevige soundtrack van Greg Edmondson, ook nu weer met het magistrale Nate’s Theme op kop. Nolan North (Nathan Drake), Claudia Black (Chloe Frazer), Emily Rose (Elena Fisher) en Richard McGonagle (Victor Sullivan) mogen trouwens nu al onder elkaar uitvechten wie de trofee voor stemprestatie van het jaar mee naar huis mag nemen. Ze brengen hun dialogen, of die nu serieus of luchtig zijn, met zoveel gevoel en timing dat je de personages onmiddellijk gelooft.

Wanneer de verhaallijn er na een aanvaardbare twaalf uur opzit valt er nog heel wat te beleven in de co-op en competitive modes. Die laatste kan je op een tiental verschillende manieren spelen, waaronder klassiekers als free-for-all, team deathmatch, plunder (CTF) en king of the hill, maar ook exotischere modi zoals 3-team deathmatch en chain reaction (waarbij je zones in volgorde moet zien te veroveren). Ook de co-op (in teams van twee spelers) valt op diverse manieren te spelen. In adventure co-op kan je speciaal aangepaste singleplayerlevels uit Uncharted 2 en 3 doorlopen. Co-op arena doet je tien ronden overleven en in co-op hunter probeert een team schatten te stelen, terwijl het andere jacht op hen maakt. De jagers krijgen bovendien de steun van enkele AI-soldaten.

Wat de multiplayer zo verslavend maakt is niet enkel de brede waaier speltypes of de druk bevolkte servers, maar vooral het uitgebreide ervaringssysteem. Net zoals in pakweg Call of Duty speel je ook hier krachtigere wapens vrij wanneer je in level stijgt. Uncharted 3 heeft echter ook ‘boosters’. Die zijn vergelijkbaar met perks, maar hebben één groot voordeel: ze stijgen ook in level en worden dus krachtiger naarmate je ze meer gebruikt.

Daarnaast zijn er ook ‘kickbacks’, een soort eenmalige boosts die je kan verdienen tijdens matches door medailles te scoren. Alle andere mogelijkheden van de multiplayer opsommen (persoonlijke loadouts, een buddy system, weddenschappen,…) zou mij nog ettelijke pagina’s bezig houden, maar uiteindelijk komt het hier op neer: fans van multiplayer in third-person kunnen nu ook eens een andere game kiezen dan Gears of War.

Als je Uncharted 3: Drake’s Deception op zijn eigen verdiensten beoordeelt, zie je een totaalpakket: een singleplayer boordevol spanning en met meer hoogtepunten dan een gemiddelde bergketen en een meeslepende multiplayer met eindeloos veel opties, dat alles gedrenkt in een weergaloze audiovisuele presentatie en tot in de puntjes afgewerkt. Toch kan ik niet zeggen dat Uncharted 3 beter is dan de tweede. De game doet uiteindelijk bitter weinig nieuws, het tempo stokt soms en ook de verhaallijn haalt niet het niveau van zijn voorganger. Maar wanneer die voorganger het buitenaardse Among Thieves is, dan kan je dat moeilijk als een echt minpunt beschouwen. Want vergis je niet: Drake’s Deception is een van de beste games die je in 2011 zult spelen.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Uncharted 3: Drake’s Deception
geplaatst in: PS3, Reviews, Sony Entertainment
tags: , ,


Leave a Reply