gaming sinds 1997

Urban Reign

Ik wacht al jaren op de reïncarnatie van bejaarde toppers als Final Fight of Streets of Rage. In die toch wel ouderwetse spellen was het de bedoeling om van links naar rechts te rennen en ondertussen zoveel mogelijk mannetjes tot pulp te slaan. “Niks aan!” zou je denken, maar het gevoel van macht bleek eens zo groot nadat je een heel legertje kerels met een roundhouse kick op een hoopje stampte. Squaresoft probeerde dat gevoel heruit te vinden met The Bouncer, maar helaas zonder succes. Misschien kan Urban Reign stomweg meppen een nieuwe dimensie geven. En kijk eens aan, Namco slaagt er geregeld in die euforie terug naar het heden te brengen, al scheelt er nog wat aan de rest van het spel.

Je bent een eenmansleger in een stad die stinkt naar corruptie en geweld. Om de bendevorming in te tomen heeft de regering de stad met hekken opgedeeld in divisies. Daarenboven hebben ze net als Big Brother miljoenen camera’s geplaatst. Als dat niet blijkt te helpen besluit je maar het recht in eigen handen te nemen en laat je je gespierde torso de gesprekken voeren. Later kan je ook samen met een zelfgekozen strijdmakker de strijd aangaan. Er zijn zo’n 60 personages, dus aan keuze is er alleszins geen gebrek.

Er zijn maar liefst 100 missies, maar die duren hoogstens een minuut of drie, dus dat stelt in feite niet zo veel voor. Doorheen deze missies leer je al snel dat eerlijk vechten weinig zin heeft. Dat wordt dus aanvallen in de rug en gevallen personages in de buik stompen. Dat moet ook wel, want je tegenstanders zijn niet bepaald lieverdjes. Meestal vallen ze in groepjes aan en dan is het wel handig om gebruik te maken van de speciale moves die je doorheen het spel leert. Later kan je ook nog eens gebruik maken van wapens zoals er zijn: messen, flessen of knuppels.

Urban Reign is Geweld met een dikke vette hoofdletter. Misschien niet zo brutaal in beeld gebracht als bijvoorbeeld Manhunt, maar het komt toch vaak tot overdreven confrontaties. De meest pijnlijke move is toch wel die waar iemand je voet vastpakt en in een zorgvuldig uitgekiende schommelbeweging in je genitaliën stampt om je daarna weg te gooien. Het lijkt wel alsof die kerel met een jojo aan het spelen was, en geloof me, je leeft mee met je personage tijdens zo’n hemeltergende move!

Jammer genoeg is het spel nogal kort en blijft alles wat te simpel om lang te kunnen boeien. Urban Reign is dan ook het ideale spel om je even af te reageren. Vijf minuten op iemands hoofd slaan als een volleerde Chuck Norris kan werkelijk wonderen verrichten in deze stresserende tijden. Er is een verhaaltje aan vastgemaakt, maar dat is dunner dan een maagdenvlies en stiekem heb ik dan ook geen aandacht besteed aan het verhaal. Dat moet ook niet, want Urban Reign is zo’n heerlijk belachelijk debiel spel dat verhaallijnen er allesbehalve toe doen.

Het blijft wel een beetje jammer dat alle omgevingen in het spel steeds terugkomen. Na tien keer in hetzelfde steegje terecht te komen had ik wel nood aan originelere omgevingen. Het zou nog beter zijn om gewoon compleet belachelijke omgevingen te kiezen. Wat is er leuker dan elkaar verrot slaan met vissen in een keuken? Volgens mij bestaat zo’n spel al op de Dreamcast, maar geen kat die die console nog staan heeft. Originaliteit is sowieso al geen sterkte van dit spel, dus waarom niet helemaal erover gaan?

Tja… Ik heb in zekere zin wel sympathie voor dit spel. Urban Reign is wat het is: een eenvoudig knokspel zonder pretentie. Mensen die diepgang zoeken kunnen dus best nog wat langer blijven zoeken en laten dit spel beter links liggen. Daarbij komt dat Namco het spel niet eens zo slecht heeft afgewerkt en het heeft dus weldegelijk zijn kwaliteiten. Misschien ligt dat volgende week, als ik weldegelijk op zoek ben naar mezelf en diepgang, wel anders maar deze week kan ik dit spel best wel hebben!

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Urban Reign
geplaatst in: NamcoBandai, PS2, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply