gaming sinds 1997

Vampire: The Masquerade – Bloodlines

Vampieren hier, vampieren daar. De afgelopen jaren mochten deze nachtwezens al in tal van games als hoofdpersonages opdraven. Er was daarbij echter geen enkele echte roleplaying game (RPG) aanwezig. Tijd om dat eens te veranderen, dacht men bij Troika Games. Met de hulp van de geavanceerde Valve Source-engine heeft men een spel ontwikkeld dat zich afspeelt in het befaamde ‘World of Darkness’-universum (wat ook gebruikt wordt in een hele resem pen and paper RPG’s). Het is een setting die het vampier-zijn wat meer nuances meegeeft en waarin ook weerwolven, demonen en andere occulte wezens hun opwachting maken. Stof genoeg om je een aantal weken gekluisterd aan je scherm te houden, want Vampire: the Masquerade – Bloodlines is inderdaad een zeer verslavende ervaring geworden. Nochtans begint het eigenlijke spel na de karaktercreatie met een serieuze afknapper, namelijk het in-game introductiefilmpje. Ik ben er nog altijd niet uit of de makers de zéér opvallende fouten er als een soort van flauwe kitsch hebben ingestopt of niet. Hoe dan ook, dergelijke sfeerbrekers worden snel vergeten eens je je eerste stappen hebt gezet als nieuwbakken vampier in het nachtelijke Los Angeles.

Cool, je twee bovenste hoektanden zijn wat groter en scherper geworden en hey, je bent dood! Ademen is er niet meer bij. Nooit zonlicht meer? Wie kan het wat schelen, ‘s nachts begint de echte fun pas. En dan die speciale krachten en dat regeneratievermogen zeg, zware verwondingen genezen volledig vanzelf. Yes, ik ben onoverwinnelijk, ik… ah, wat is dat? Zo’n honger, bloed nodig. Wat zegt dat baardmens daar? Regels? Camarilla, wat zijn dat? Nog wat bloed overlaten in mensen zodat ze niet sterven? Zucht, Draculaatje spelen is niet zo simpel precies, alsof je nu ook nog enige keus hebt. Eerder op de avond besloot je nogal bleke one-night-stand om je een stevige beet in de hals te geven, waarna ze je haar eigen bloed liet drinken.

Daarmee beging ze een zware overtreding tegen de beruchte Masquerade, die bloedzuigers ‘verplicht’ om normale stervelingen niets te laten merken van de vampierensamenleving. De feeks wordt terechtgesteld en jij blijft verweesd achter om als nieuwe loopjongen te dienen voor vampierenprins LaCroix die L.A. tracht te besturen. Later zal blijken dat hij lang niet de enige is die aan je mouw wil trekken, er zijn immers meer facties dan enkel de officieel gezagvoerende Camarilla. De verdere verhaallijn wordt deftig uit de doeken gedaan maar is lange tijd zeer rechtlijnig. Tot je op een bepaald punt duidelijk een keuze moet maken die zal leiden tot één van de verschillende eindes van het spel.

Je zal ook in het begin van het spel keuzes moeten maken, onder andere beslissen welke clan je voorkeur wegdraagt? Ben je net ontsnapt uit een psychiatrische instelling dan is Malkavian echt je ding. Altijd al een rebelse vechtjas geweest? Dan komen de Brujah zeker en vast in aanmerking. Magie-liefhebbers zoeken hun heil best bij de Tremere en diegenen die van zichzelf vinden dat ze dicht bij de natuur staan kunnen de Gangrel uitproberen. Dan heb je nog altijd de verleidende Toreador, de ijdele Ventrue en de aartslelijke, sneaky Nosferatu. Elke clan krijgt zijn eigen, drievoudige combinatie van speciale krachten (Disciplines), plus het algemene Blood Buff. Sommige Disciplines zijn alleen voor één clan beschikbaar. De Tremere beheersen als enigsten Thaumaturgy dat hen toelaat om tegenstanders vanop afstand leeg te zuigen of te doen uiteenspatten (geen enkel behang in dit spel blijft trouwens vrij van bloed). Malkavians op hun beurt kunnen via Dementation hun vijanden radeloos maken van gekte. Disciplines kunnen zo vaak gebruikt worden als je wil, zolang je over genoeg bloed beschikt. De bloedmeter rechts blijft op een constant peil staan als je niets doet maar vroeg of laat heb je wel een extra troef nodig.

Het verticale lichtblauwe balkje links duidt je levensstatus aan. Vampieren mogen dan wel onsterfelijk lijken op de lange termijn, ze kunnen maar een maximum hoeveelheid schade verdragen tot ze definitief het loodje erbij neerleggen (lees: in as opgaan). Beide indicatoren kunnen aangevuld worden als je je te goed doet aan dat zoete, rode levensvocht.

Met bovenmenselijke krachten alleen red je het niet, je Attributes (basisstatistieken zoals Strength, Charisma, Intelligence en Appearance) en Abilities (bvb. Firearms, Computer, Finance en Stealth; vaardigheden die je jezelf of bij een NPC kan aanleren) dienen ook regelmatig verbeterd te worden. Ze beïnvloeden je Feats, de scores die tijdens de meeste spelsituaties gecontroleerd worden. Heb je veel experience punten aan bvb. het Attribute Charisma en/of de Ability Scholarship gespendeerd dan zal je hogere Persuasion-Feat het toelaten om via extra dialooglijnen NPC’s beter te overtuigen.

Om zowel je Disciplines als Attributes en Abilities te kunnen verhogen zijn er sommige personages die je iets kunnen bijleren en het gekende bijeensprokkelen van ervaringspunten. Hiervoor dien je een shitload aan quests op te lossen.

De variatie in de (sub-)quests is vrij groot. Er zijn pure stealthopdrachten, pure combatlevels of een mix van beide om je in uit te leven. Riolen, bloederige villa’s, angstwekkende catacomben, een autokerkhof, een spookhuis, een museum, groezelige hotels, hippe clubs … men heeft veel variatie kunnen proppen in een louter stedelijke omgeving. Praat mensen om, bedreig of verleid ze, breek die sloten open, hack wat computers en ontdek gaandeweg de meer duistere (en perverse:) ) kantjes van L.A..

De navigatie van dit alles vereist praktisch geen map omdat de gebieden redelijk klein zijn. In de publieke plaatsen heeft men wel een mini-map voorzien aan de bushaltes. De grote map van de stad krijg je enkel te zien als je langs de riolen of via een taxi naar andere delen wilt gaan.

Het leveldesign is redelijk goed en soms kan je dus je aanpak zelf kiezen. De minder leuke momenten komen duidelijk voort uit de combatmissies. Heel af en toe stuurt men zelfs constant respawnende vijanden op je af. Het gewone voetvolk naar de verdoemmenis sturen levert je daarbij geen ervaringspunten op, enkel wat extra munitie of een wapen.

Is het combatsysteem op zich dan zo oninteressant en de AI zo belabberd? Hm, ja en nee. Men heeft het (voor een RPG) te simpel gehouden; vuurwapens bedien je in 1st person mode, het derde persoons camerastandpunt wordt opgelegd als je met dolken/katana’s of met je vuisten begint te vechten. De schade die je berokkent en de kans om iets te raken worden allebei berekend aan de hand van je statistieken. Close combat heeft veel weg van een beat’em up game met een paar combo moves en de Disciplines die daar doeltreffend zijn. Je hakt/klopt er dus maar op los tegen vijanden die je vooral pijn kunnen doen als ze tesamen aanvallen of je beginnen te flankeren. Tijdens bossfights is er wat meer uitdaging maar de moeilijkheidsgraad ligt op een handvol uitzonderingen na (Octopussy… *shivers*) toch iets te laag. Overigens zijn geweren, revolvers ed. lange tijd behoorlijk nutteloos. Meer tegen het einde van de hele trip door L.A. aan leer je de punch van een magnum of een (Spaz) shotgun wel waarderen, zeker als je als Toreador of Brujah automatisch over de bullet-time Discipline Celerity beschikt.

Een vlammenwerper is zelfs ongehoord sterk maar zuipt snel munitie op, best bewaren voor de moeilijkere momenten dus. Items in het algemeen zijn vrij beperkt gehouden tot realistische wapens, quest-items, blood packs (de ‘health potions’), maar drie soorten van kledij en wat zeldzame, versterkende occulte artifacten. Als je ‘phat lewt’ wilt zoeken dan ben je hier dus aan het verkeerde adres, je karakter zelf gaat terecht met alle aandacht lopen. Een vrij sobere aanpak die nooit storend wordt.

De AI van de tegenstanders is middelmatig. Soms komen ze achter je aan als je je even terugtrekt, of verschuilen ze zich achter een obstakel om dan af en toe de kop op te steken om je vol lood te schieten of vluchten ze zelfs weg. Anderzijds gebeurde het meermaals dat ze in het decor bleven steken. Het valt ook op dat de moeilijkheid veelal bepaald wordt door vijanden die je niet zag aankomen, omdat ze via een script (achter je rug) plots gespawnd waren. Het vechten is al bij al wel leuk hoor, maar op sommige plaatsen steekt het na een tijdje erg snel tegen, wanneer men je telkens niets anders dan dezelfde soort mobs voorschotelt.

Ten allen tijde dien je via de quests ook de Masquerade in stand te houden. Ah die Masquerade toch; zelf mag je normaal gezien in non-combat gebieden dus geen superkrachten activeren als mensen het kunnen merken. Iemand leegzuigen in het midden van de straat is op zijn zachtst gezegd ook niet zo bevorderlijk om mensen in de waan te laten dat vampiers niet bestaan. Kan je het een keer toch niet laten dan verdwijnt er één van de vijf Masquerade-punten die aan elk beginnend personage werden toegedeeld. Heb je geen punten meer dan is het doodweg game over. Het beest dat in iedere vampier schuilt moet ook onder controle gehouden worden. Onschuldige mensen van kop tot teen leegzuigen getuigt niet van al te veel mededogen. Als gevolg daalt je Humanity, wat het risico verhoogt dat dat innerlijke monster naar buiten komt in een korstondige, oncontroleerbare uitspatting van razernij (ook wel Frenzy genoemd).

Deze gebeurtenis doet zich meestal voor als je net heel wat schade te verwerken kreeg en/of je bloedmeter laag staat. Je statistieken krijgen tijdens Frenzy een boost en alles wat je dan maar kan vastgrijpen zal gegarandeerd geen druppel bloed meer overhouden of je het nu wil of niet. Frenzy is soms handig als je net in de hoek zit waar de klappen vallen, om ineens een serieuze comeback te maken, maar indien je op straat door het lint gaat heeft het rampzalige gevolgen voor de Masquerade en je Humanity. Een geluk dat er nog genoeg opdrachten zijn waarbij je Masquerade- en Humanity-punten kan terugwinnen.

Het sterkste punt van deze RPG is zonder twijfel de betoverende charme die men de non-playing characters (NPC’s) heeft toegestopt. Gebruikmakende van de Source facial animation mogelijkheden heeft Troika zichzelf werkelijk overtroffen door voor elke betekenisvolle NPC zo’n levendige gezichtsuitdrukkingen te voorzien. Voeg daarbij nog eens een heleboel quasi perfect gecaste stemmen en je hebt een spelonderdeel waar alle andere RPG’s maar van kunnen dromen.

Ook wat ze zeggen maakt indruk, je lacht je echt een breuk met mannen als Jack of Fat Larry of je voelt gewoon dat een personage je echt aan het inpalmen is (wat niet altijd via spraak hoeft te gebeuren, de ‘attributen’ van Jeanette en VV op zich zijn al genoeg – owkay, iets te hard van stapel gelopen nu). Wees gerust, je gaat een hele tijd zoet zijn met deze gesproken dialogen die amper vervelen. De gewone mensen op straat (de commoners) doen evenwel niets buiten wat rondlopen, je kan er zelfs geen kort praatje mee slaan of zo. Het zijn gewoon domme, bewegende bloedbronnen.

De achtergrondmuziek in onverkende gebieden ondersteunt op sublieme wijze de geheimzinnige griezelsfeer. De hubs (publieke plaatsen) op hun beurt kregen ook passende klanken mee (vooral in Chinatown is de sfeer optimaal). In de clubs is het feesten geblazen op de zalige muziek van groepen als Ministry, Tiamat, Chiasm en Lacuna Coil. Harde beats worden afgewisseld met meer dromerige tunes. De unieke undergrounduitstraling die Vampire sowieso door z’n setting al had wordt door deze gelicenseerde tracks nog eens grondig versterkt.

De sfeer die gecreëerd wordt is niet zeer grauw of alleen maar duister van aard, nee, het heeft meer iets erotisch, iets mysterieus verleidelijks in zich. Het geheel is erg aanlokkelijk in elkaar gestoken en des te meer is het zonde dat het spel al in een dikke 30 uur uitgespeeld is. Zo één avontuur op zich geeft je al waar voor je geld en opnieuw spelen loont de moeite omwille van de eerder aangehaalde verschillen tussen de clans, de manieren waarop je quests kan oplossen en de reacties van NPC’s die sterk kunnen uiteenlopen, wanneer je eerst met een Toreador en later met een Nosferatu iemand aanspreekt.

Moeten we niets zeggen over het grafische/technische aspect? Tuurlijk wel, voor hun eerste 1st/3rd person spel doet Troika het vrij goed zelfs met de V-Source engine. Er zitten pareltjes van locaties en dito modellen tussen. De technische kwaliteiten uiten zich in mooie magische effecten. Langs de andere kant zijn de commoners waarover ik het daarnet had niet even goed afgewerkt en bewegen ze zich soms alsof ze een plank in hun broek hebben steken. Vijanden lijden teveel aan het kloon-syndroom. Physics zijn aanwezig maar komen meestal enkel voor als objecten moeten gemanipuleerd worden om een zeker doel te bereiken.

Minder realistisch natuurlijk, maar als je daarvoor de aankoop van een RPG zou laten dan is het ook maar zielig eerlijk gezegd. Het spel is zo al belastend genoeg voor je PC trouwens. Met de voordelen van Source komen de nadelen ook natuurlijk. De vele laadtijden omwille van de opvallend kleinere locaties zullen in het begin storend aanvoelen. Je went er wel aan maar het zou toch niet mogen dat er daarbovenop geregeld schokken optreden. Toen er in een eindlevel op een bepaald moment zeven vijanden tegelijk op me afkwamen, veranderde het hele boeltje op slag in een ordinaire slideshow. Recent heeft men een patch (v1.2) uitgebracht die de meest opvallende crashbugs (waaronder één die je totaal verhinderde van door te gaan met het verhaal of je moest zelf het volgende level via de console laden) zou moeten verhelpen. Maar nog lang niet alles is in orde dus, laat staan dat een (late) patch enig excuus is voor een spel dat duidelijk veel te vroeg is uitgebracht. Hopelijk beseft men dat Vampire nog meer grote en kleine problemen bevat die gamers een hoop irritaties bezorgen. Ik heb meerdere typo’s in de ondertiteling zien staan, een paar keer wilde er een script niet triggeren of trad er een crash op wanneer ik een savegame wou laden, stemmen beginnen plots veel luider te klinken tijdens dialogen… hoogst vervelend allemaal en niet onbelangrijk om te onthouden voor de eindquotering.

Dit spel had een hogere score kunnen behalen, indien men meer tijd had besteed aan een finishing touch en een laatste, echt grondige QA-sessie. Laat dat je echter niet weerhouden om dit spel te kopen als je van RPG’s houdt en geen afkeer hebt van niet-isometrische camerastandpunten. Ondanks de wat minder verfijnde combat en de niet weggewerkte flaters hier en daar zal Bloodlines je toch blijven intrigeren. Memorable NPC’s, uitvoerige dialogen en kickass muziek vullen de coole setting zeer goed aan. Vampire doet je constant afvragen waarom er nog zo weinig spellen op World of Darkness gebaseerd zijn. Als je het mij vraagt is Vampire: The Masquerade – Bloodlines de RPG van het jaar op PC, zonder veel moeite zelfs, door het spijtige gebrek aan deftige concurrentie.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Vampire: The Masquerade – Bloodlines
geplaatst in: Activision, PC, Reviews
tags: ,


Leave a Reply