gaming sinds 1997

Vancouver 2010

Om de vier jaar roept een stad al zijn manschappen bij elkaar om een van werelds grootste sportevenementen te organiseren. Dit jaar mogen we ons naast het WK voetbal in Zuid-Afrika ook aan de Olympische Winterspelen in Vancouver verwachten. De laatste sneeuwvlokjes smelten hier geleidelijk weg, maar in Canada staat de winterstorm nog op barsten.

Je kan je hand ervoor in het vuur steken: games gebaseerd op de Olympische Spelen worden steevast ondergedompeld in een arcade-achtige speelstijl waarbij het spelen van simpele quick-time events of minutenlang buttonbashen de favoriete bezigheid is. Ook ditmaal zul je op deze manier de verschillende disciplines tot een goed einde moeten brengen, al moet ik toegeven dat dit jaar timing, precisie en souplesse ook een grote rol spelen.

Bij het opstarten van Vancouver 2010 wordt de pret al meteen gedrukt door het aantal opties waaruit je kunt kiezen, of beter gezegd het gebrek hieraan. Naast Training, Olympische Spelen en Challenges kan je alleen nog maar naar de credits kijken. Daarnaast is de trainingsmodus quasi identiek aan die van de Olympische Spelen met als enige verschil dat je hier geen kans maakt op een eremetaal.

Ook het aantal disciplines en verschillende onderdelen zijn vrij beperkt gebleven. In het totaal heb je 14 verschillende onderdelen verdeeld over acht disciplines. Het erge eraan is dat de helft ervan haast identiek zijn: neem nu de Snowboard cross en de Ski cross als voorbeeld. Bij beide race je over hetzelfde parcours waarbij je over identieke controls beschikt; alleen sta je in het ene onderdeel op ski’s en bij het andere onderdeel op een snowboard. Hetzelfde geldt ook voor bobslee en skeleton, slalom met ski´s of snowboard en schaatsen 500m of 1500m. En daarenboven spelen bijna alle ski en bobslee disciplines zich op dezelfde track af. Realistisch misschien, maar ook saai.

Daarnaast zijn helaas niet alle sporten die we in Vancouver te zien zullen krijgen volgende maand in deze game verwerkt. Zo kan je niet vechten met je tegenstanders tijdens een potje ijshockey, als een gek heen en weer borstelen bij curling, als een sierlijke pauw over het ijs paraderen bij kunstschaatsen of enkele keren raak schieten bij de langlaufdiscipline biathlon. Het is overduidelijk dat SEGA zich geen vier jaar heeft voorbereid op deze game.

Wat de game van een totale afgang weet te redden, zijn de zogenaamde Challenges. Hierin moet je bepaalde opdrachten vervullen zoals het ontwijken van sneeuwmannen in een afdaling, het overschrijden van een bepaalde snelheid of ergens een bepaald gemiddelde behalen. De dertigtal opdrachten zijn snel uit te voeren en relatief makkelijk (trophyhunters go ahead), maar dit is slechts een kleine pleister op de wonde.

Gelukkig bevat Vancouver 2010 een multiplayer. Niet dat ik deze met de vrienden ga spelen maar zowel splitscreen, LAN als online mogelijkheden worden ondersteund. Online kan je servers joinen of zelf een privaat spelletje maken dat gesloten of open is voor niet-vrienden, de game spelen in een van de vijf ondersteunde talen (wat hebben we hier nu aan?), de microfoon al dan niet activeren en tenslotte kan je kiezen met hoeveel tegenstanders je wilt spelen (2-4 spelers). Allemaal vrij basic dus….

Grafisch ziet de game er degelijk uit. De omgevingen zijn vrij gedetailleerd en het witte sneeuw ziet er realistisch donzig uit. Maar de graphics komen niet overeen met de sfeer, want de game is totaal zielloos. Zo zijn alle omgevingen helemaal verlaten, lijkt het wel of de atleten niet meer dan levenloze poppen zijn en kon ik de strijdlust en commotie van de Olympische disciplines niet voelen. De soundtrack gaat van het catchy openingsliedje van de rockgroep Sum 41 tot de grandioze uitschuiver ‘I like it when you touch me’.

Het is best jammer dat na al die jaren dergelijke games er nog steeds een tekort is aan variatie en innovatie. De gameplay en controls zijn op zich niet slecht, maar er is gewoon te weinig diversiteit om van een goede game te spreken. Het gemis van enkele topsporten, het gebrek aan verschillende modi en de afwezigheid van spanning zorgen ervoor dat Vancouver 2010 de mist ingaat. Gelukkig hebben liefhebbers van de Olympische Spelen nog iets om naar uit te kijken in februari, want deze game laat je best gewoon liggen.

Onze Score:
5.0
gerelateerd spel: Vancouver 2010
geplaatst in: PS3, Reviews, Sega
tags: ,


Leave a Reply