gaming sinds 1997

Vietcong: Purple Haze

Vietnam tijdens de vroege seventies was geen pretje. Mijn huiskamer tijdens het reviewen van Vietcong: Purple Haze was dat echter ook niet. Niet dat ik last had van suïcidale spleetogen, aanhoudende regen, broeierige hitte of Asqwankaanse bloedzuigers, maar eerder van verveling, ergernis en verbazing. Waarom mijn Tour of Duty dan toch nog enigszins de moeite was zonder dat ik daarvoor beroep moest doen op ‘five bucks for fukkie-fukkie’, kan je lezen in onderstaande review van de Xbox-versie van deze Vietnamshooter!

Het introfilmpje begint nochtans veelbelovend: met authentieke beelden wordt een realistische schets gemaakt van één van de smerigste oorlogen van de vorige eeuw. Ook de muziek en het feit dat de persoon die je straks mag gaan spelen commentaar geeft bij de beelden zorgen ervoor dat de sfeer juist zit.

In het daarop volgende menu krijg je de keuze tussen 4 tutorials, aparte missies (welke je eerst dient te unlocken), de single-player campagne en de multiplayer opties. De tutorial belooft echter al niet veel goeds. De instructeur doet nogal lullig stoer en denkt de legendarische scène uit Full Metal Jacket te kunnen imiteren, terwijl hij er niet eens in slaagt om zijn lippen te synchen met zijn lachwekkende gebrul. Bovendien is het geluid zelf erg matig en hoor je hem amper uit zijn nek brabbelen. Ook de manier waarop je artillerie dient aan te roepen is volgens mij erg onhandig aangepakt en nodeloos ingewikkeld.

De singleplayer campaign dan. De eerste indrukken die ik kreeg vielen erg goed mee. Elke missie start en eindigt met een leuk filmpje. Je bent ook onmiddellijk squadleader en krijgt enkele mannen onder je hoede, elk met hun eigen specialiteit. De medic geneest je (deels) als je gewond raakt, de engineer zorgt voor de ammo, met de radioman kan je communiceren met het hoofdkwartier en de gunner kan je bevelen om een ‘base of fire’ te leggen. De ‘point man’ zal je het meest gebruiken: deze zoekt de weg en geeft aan als er vijanden of boobie-traps gesignaleerd zijn. Een erg leuk concept en het voelt ook spannend aan om met die mannen door de jungle te trekken maar… daar blijft het dan ook bij.

Er zijn echter zeker enkele sterke punten aan de gameplay, waardoor de campagne toch ergens de moeite blijft. Zo is dekking nemen achter obstakels (door te bukken) en van daaruit piepen door je ironsights te gebruiken erg geslaagd. Het draagt bovendien bij aan de claustrofobische sfeer en het maakt van de, overigens geslaagde, vuurgevechten echt een kat- en muisspelletje. De gamers die houden van Call of Duty of iets tragere en meer tactische first person shooters zullen dit zeker appreciëren. Ook de tegenstanders maken goed gebruik van dekking en vallen al bij al realistisch aan.

Maar daar blijft het bij. Het lijstje minpunten is logischerwijs een stukje langer. De A.I. van je teamgenoten is minder sterk. Hoewel ze zich trouw van hun taak kwijten, luisteren ze erg slecht naar je bevelen om aan te vallen of terug te trekken. Ook je point man loopt soms rond alsof ie zijn lenzen is kwijtgespeeld, treuzelt of moet herhaaldelijk aangesproken worden om verder te gaan. Ook miste ik wat betrokkenheid met mijn makkers. Vooral toen plots bij het begin van een missie aangegeven werd dat twee van mijn mannen K.I.A. waren, voelde ik me wat bekocht en kon het me geen Vietnamese moer meer schelen wat ermee gebeurde.

Er is ook niet echt een rode lijn te vinden in de campagne; de missies staan erg los van elkaar en sommige zijn ook gewoon stom. Zo is er eentje waarbij je ongeveer 50 m ver moet stappen en ondertussen 10 mensen neer moet knallen.. that’s it! Ook het feit dat je pick-up zone altijd 25 m verder gelegen is dan waar je missie plaatsvond doet weinig goed aan het realisme. Maar dat doen de erg kleine mappen, de lineaire structuur en de groen geschilderde vierkante muren als afgrenzing van het speelveld (letterlijk) ook niet.

De duur van deze missies is ook erg mager. Sommige heb je na een kwartier al volbracht, andere duren dan weer iets langer. In totaal zal je echter erg snel door de 19 missies heen zijn en qua replayability scoren ze eveneens laag.

Qua afwerking heb ik het geluid al kort behandeld. Buiten de slechte voice-acting zijn de sound effects te pruimen. Hetzelfde kan gezegd worden van de graphics. Deze doen hun job, de textures zijn OK en de objecten zoals bomen, struiken en rotsen zijn weliswaar wat hoekig, maar storen doen ze nooit echt. Ook de modellen en gezichten kunnen ermee door, hoewel we na het spelen van Half-Life 2 alweer een grote stap verder zijn dan wat we hier te zien krijgen. De lay-out van de controls kon ook stukken beter: zo zal je tot vervelens toe ongewild je map oproepen. Waar blijven die volledig instelbare controls?

Ook over de multiplayer hoeven we weinig te vertellen. Alles draait vlot en je kan er je zeker even mee amuseren. Het valt echter wel te vrezen dat het qua tegenstanders wat mager zal zijn met de komst van Halo 2.

Vietcong: Purple Haze was best een goeie FPS op PC. De port naar de Xbox heeft echter heel wat in het honderd doen lopen. Als je dus per se nog een Vietnam shooter nodig hebt, loop dan even om de originele versie. Deze bevat immers heel wat meer missies en is gewoon veel leuker. De Xbox-versie is ondanks enkele leuke momenten en een geslaagde sfeer een mager beestje. Niet enkel omwille van de korte singleplayer maar ook omdat het goede concept van squad-based en eerder tactische gameplay teniet wordt gedaan door de slechte A.I., de abominabele pathfinding en de soms miserabele missiestructuur en mapdesigns. Hoeft het nog gezegd dat er betere FPS-keuzes voorhanden zijn voor de console van Microsoft?

Onze Score:
6.0
gerelateerd spel: Vietcong: Purple Haze
geplaatst in: 2K Games, Reviews, Xbox
tags: , ,


Leave a Reply