gaming sinds 1997

Viking: Battle for Asgard

Er moet nog maar het woord ‘fantasy’ gezegd worden of er beginnen een heleboel personen te denken aan orks en elven. Toch omvat het woord veel meer dan dat alleen. Ook Creative Assembly had dat door. In plaats van verwijfde mannen en groene beesten krijgen we stoere vikings en helse legers op ons bord! Kan het spel zijn mannetje staan tussen al dat fantasygeweld, of is het een spel dat beter te mijden valt?

Viking: Battle For Asgard is het nieuwste spel van Creative Assembly en haalt zijn inspiratie uit de Noorse mythologie. Hoofdpersonage van het spel is Skarim en om het verhaal al direct op gang te trekken wordt hij in de allereerste minuut door een demon van de godin Hel opgespietst! Gelukkig kijkt de Noorse godin Freya toe en besluit ze om Skarim te promoveren tot haar kampioen. Vanaf dat moment is het aan de speler om de vikingen van Midgard te helpen in hun gevecht tegen de legers van Hel.

Wat onmiddellijk opvalt is dat je geen paden moet volgen, maar zelf kunt kiezen waar je naartoe wilt. Je bent natuurlijk verplicht om bepaalde opdrachten te doen, maar niets houd je tegen om het eiland grondig te verkennen. Toch zul je uiteindelijk alle opdrachten moeten vervolledigen, aangezien het anders niet mogelijk is om aan het eindgevecht beginnen. In het spel zul je drie eilanden bezoeken, die telkens groter worden. Op elk eiland zijn er enkele belangrijke steden die je moet bevrijden. Om een aanval te lanceren moet je wel zelf eerst een groot genoeg leger hebben. Het verzamelen van je troepen gebeurt eigenlijk altijd op dezelfde manier: je zoekt een vijandelijk kamp met een gevangenis, je hakt je door de vijanden en breekt de poort open. Vanaf dat moment zullen de gevangen vikingen meevechten en, eens alles veilig is, zich bij je aansluiten. Er zijn wel enkele uitzonderingen, zoals een hinderlaag opstellen, maar die kun je op één hand tellen.

De kampen kunnen variëren van kleine buitenposten tot overgenomen zagerijen of mijnen. Het merendeel van de opdrachten draait telkens rond het bevrijden van de locaties en de vikingen die er gevangen genomen zijn. Halfweg het tweede eiland begint dat aardig te vervelen, aangezien je telkens dezelfde aanpak moet gebruiken. Je kunt het repetitieve gedeelte vergelijken met het non-stop racen in een racegame of het constant omver maaien van vijanden in een FPS. Je houdt er nu eenmaal van of niet, het hangt van persoon tot persoon af.

Eer je de vikingen kan bevrijden, moet er eerst genoeg bloed vloeien en daain komt één van de positieve punten van het spel naar voren. De makers hebben precies veel God of War gespeeld, want de talloze onthoofdingen en amputaties doen je er direct aan denken. Telkens een vijand bijna dood is, krijg je de mogelijkheid krijgen om een finishing move te doen. Dat kan variëren van een onthoofding, tot het in twee stukken hakken van de torso. Bij de grotere vijanden moet je op een hele reeks knopje drukken, zoals gekend uit de God of War-games en dat is zeker geen slecht punt.

Naast deze finishing moves zul je ook tal van andere gevechtstechnieken kunnen leren. Die gaan van een vijand geruisloos in twee stukken hakken, tot een techniek waar je zeven keer op een vijand hakt en slaat. Alle technieken kosten goud, maar daarvan zal je meer dan genoeg hebben door de vele kisten en urnen die in het landschap verspreid liggen. Het spel speelt zich natuurlijk in de Noorse mythologie af, dus wat magie kon niet ontbreken. Je kunt je wapen versterken met de magie van ijs, bliksem en vuur. Het aangename is dat ook je troepen van die bonus kunnen genieten. Niets is toffer om een heel vijandelijk leger in brand gestoken te zien worden.

Op bepaalde momenten in het spel zul je moeten infiltreren in de steden en alhoewel het voor de nodige afwisseling zorgt, is het niet goed uitgewerkt. Je moet maar één keer gezien worden en je zult al snel de helft van het garnizoen op je nek krijgen en met een garnizoen bedoel ik niet een paar verdedigers, maar enkele honderden zwaarbewapende vijanden! Daarnaast zul je af en toe ook wat platformwerk mogen doen, zoals springen en klimmen. Toch is dat allemaal redelijk beperkt en vormt het geen belangrijk onderdeel van het spel.

Het laatste grote onderdeel zijn de belegeringen en die zorgen voor enkele prachtige ervaringen. Iedereen zal wel een spel in handen gehad hebben waar je zogezegd in een oorlog meevecht, maar dat je uiteindelijk maar een vijf à tien soldaten meekrijgt; wel, in dit spel krijg je er honderden!

De belegeringen zijn eigenlijk grootschalige gevechten in verschillende fases. Je start telkens buiten de poorten en je baant je een weg naar het centrum van de stad om dan de leider te verslaan. Aan elke kant van het slagveld staan sjamanen die legers oproepen. Om te winnen moet je de vijandelijke sjamanen doden eer je overrompeld wordt door een overmacht. Naast je gewone troepen kun je ook rekenen op draken. Toch moet je niet denken dat die het strijdtoneel beheersen. Door het doden van sjamanen en andere grote vijanden in de belegeringen, krijg je zogenaamde ‘runes’, die je kunt gebruiken om je draken te laten aanvallen. De keuze wordt daarbovenop nog eens beperkt: meestal kun je slechts kiezen om sjamanen te doden of een bataljon boogschutters in brand te steken met je draak.

Grafisch is het spel zeker mee met zijn tijd. Je kunt overal naartoe op het eiland en de steden, zonder ook maar één laadscherm tegen te komen. Dat is vrij indrukwekkend als je de omgevingen van het spel ziet. De vijanden en vikingen zien er meestal allemaal hetzelfde uit, maar dat is ook niet verrassend als je enkele honderden troepen op een slagveld moet laten vechten. Als elke eenheid zijn eigen looks had, zou het detail sterk teruggeschroefd moeten worden. De bloederige gevechten worden ook goed in beeld gebracht en het geeft een echte adrenalinekick om je zwaard tientallen keren in een luitenant zijn hoofd te rammen!

Het geluid is slechts gedeeltelijk in orde. Tijdens het rondzwerven op het eiland is er amper muziek, maar tijdens de slagvelden hoor je opzwepende deunen die je echt doet inleven. De geluidseffecten van de magie en wapens zijn ook in orde en tijdens het vechten zelf hoor je regelmatig je soldaten roepen om hulp of advies geven.

Is dit spel dan een klassieker? Nee, spijtig genoeg niet. Hoewel het spel prachtig is om te spelen, heeft het ook enkele negatieve kanten. Zoals vermeld, vecht je in naam van de vikingen tegen de godin Hel, maar veel meer kom je niet te weten. Skarim zelf praat nooit en alle hoofdpersonages worden meestal bij de tweede ontmoeting al afgemaakt. Herspeelbaarheid is spijtig genoeg ook een probleem. Door het verplicht gebruik van een autosave-systeem, kun je gevechten op het einde van het eerste en tweede eiland slechts herbeleven als je het hele spel vanaf nul herspeelt. De kans is dus groot dat je het niet snel terug zal spelen eens je het één keer hebt uitgespeeld. Wat ook prachtig zou geweest zijn, is een co-op- of multiplayerfunctie. In het verleden zijn er al games geweest waar je met je leger tegen elkaar kon vechten. Het is spijtig dat zoiets hier niet mogelijk is, aangezien het een ware verademing zou geweest zijn op multiplayergebied.

Viking: Battle For Asgard is een zeer aangenaam spel, maar door zijn minpunten toch geen klassieker. Toch kan ik iedereen die eens in een ware oorlog wil meevechten het spel aanraden. Laten we hopen dat, als er een opvolger komt, men de minpunten wegwerkt, want dan kunnen we misschien spreken van een echte topper!

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Viking: Battle For Asgard
geplaatst in: Reviews, Sega, X360
tags: ,


Leave a Reply