gaming sinds 1997

Vrij vervelende games deel 1: Crazy Frog Racer

Welke gevolgen hebben slechte games op de gemoedstoestand van een rechtvaardige, maar ijzersterke en niet onknappe reviewer? Dat vroeg ik me wel eens af, en omdat we als medewerkers van Fragland altijd tot het uiterste gaan, nam ik de proef op de som. En dus, beste kijkbuiskinderen, trok ik mijn stoute schoenen aan en nam ik het spel uit de kast dat me tot op de dag van vandaag nog altijd koude rillingen en vliegend schijt geeft. Ik heb het over de verschrikking van het decennium en de reden waarom het nooit meer goed zal komen met de maatschappij. Ik heb het over Crazy Frog Racer voor de PS2, ook wel het spel uit de zevende cirkel van de hel genoemd.

In mijn review van enkele jaren geleden kon je al lezen dat ik niet erg te spreken was over Crazy Frog Racer. Een review kon je het dan ook niet noemen, eerder een opsomming van bullshit waar ik me doorheen de jaren aan had geërgerd. Als ik de review opnieuw lees, merk ik dat de ergernissen van toen er nog altijd zijn, al dan niet in geëvolueerde vorm.

Wat de bestaansreden van dit spel is, zal altijd een vraag zonder antwoord blijven. Toen die ellendige kikker zijn eigen spel kreeg, was de populariteit van Albert Motard – want die bijnaam kreeg het ding in kringen waar ik liever niet vertoef – al in sneltempo aan het dalen. Digital Jesters, het bedrijf dat verantwoordelijk was voor het onding, heeft dus altijd achter de feiten aangehold en de resultaten spreken dat niet meteen tegen.

Nu had ik in mijn reviewerscarrière al een hoop onzin te verduren gekregen, maar de manier waarop Crazy Frog Racer zich een weg baande doorheen de andere onzin valt niet te bevatten. Ik ga niet beweren dat ik een trauma heb opgelopen, maar ik ben er rotsvast van overtuigd dat telkens als iemand Crazy Frog Racer koopt, God een hulpeloos katje vermoordt.

Crazy Frog Racer kopieert Mario Kart en combineert dit met de grafische stijl van Crash Team Racing, maar doet dit op zo’n ontiegelijk flauwe en onafgewerkte manier dat je er letterlijk onpasselijk van wordt. Deze spellen zijn niet gemaakt voor intelligente mensen met zin voor cultuur en een minimum aan ontwikkeling. Ze zijn gemaakt voor dezelfde kinkels die een kikker op een onzichtbare brommer grappig vonden. Mensen zonder smaak, cultuur of een ontwikkeld intellectueel systeem! Jongens en meisjes die dit spel voor hun plezier spelen zijn de missing link tussen aap en mens, en dat zeg ik zonder schroom, maar waarschijnlijk wel met een misplaatst gevoel van arrogantie.

Na het spelen van het spel kreeg ik een onuitwisbare fascinatie voor middelmatige games en spellen die neigen naar legendarisch slecht. Daarom is het ook zo jammer dat de nieuwe consoles grafisch erg sterk zijn, de Wii niet inbegrepen dan. Tijdens de glorierijke PS2-periode kon je je nog dik maken over baggergames met baggergraphics. Tegenwoordig zien zelfs complete schijtgames eruit alsof ze gemaakt zijn door een erg begaafd grafisch team, terwijl ze er zo uitzien omdat dat gewoon kan.

Gelukkig zijn er nog genoeg games die gewoon slecht zijn, met een pijnlijke soundtrack en prehistorische gameplay. Want het allerleukste aan reviewer zijn, is natuurlijk het moment dat je al je ergernis uitwerkt op een spel dat het gewoon verdient om in de grond te worden geboord.

Maar ik ben even gelukkig met het feit dat we leven in een tijd dat Sony games uitbrengt als LittleBigPlanet, dat er originele en breeddenkende developers opstaan die hun games uitbrengen via Wiiware en dat de grootste blockbusters in de gamesbusiness steeds meer filmallures krijgen. Gelukkig apprecieer je het goede net dat beetje meer als je net enkele wansmakelijke titels hebt zien passeren.

gerelateerd spel: Crazy Frog Racer
geplaatst in: Specials
tags:


Leave a Reply