gaming sinds 1997

Warhammer 40.000: Dawn of War II

Het is altijd leuk om een nieuwe game van Relic in je brievenbus te vinden. Als je een RTS-fan bent zoals ik, dan kan je niet anders dan op z’n minst een beetje respect hebben voor de jongens en meisjes uit Vancouver. De laatste jaren waren zij één van die studio’s die nog altijd toegewijd zijn aan innovatie in het RTS-genre eerder dan te investeren in sequels en spinoffs die gewoon meer van hetzelfde bieden. Toegegeven, de meeste van hun games zijn zo succesvol dat er meestal een sequel is, maar al die sequels hebben meer geboden dan een doorslagje en hielden rekening met de kritiek van de community. Met Dawn of War II beslisten ze echt in het RTS-principe te snijden en alle rommel weg te gooien zodat enkel de pure kern overbleef. Maar blijft er nog genoeg over?

Met al dat gewicht dat overboord is gegooid, zou je je kunnen afvragen wat de opruimactie overleefd heeft. Wel, het grootste verschil met mainstream strategie games is het ontbreken van het bouwen van een basis. Inderdaad, geen town hall, barracks of towers, niets van dat alles is nodig. Alleen jij als opperbevelhebber en enkele eenheden onder jouw controle, dat is waar het om draait.

Dus terwijl de meeste andere RTS-titels enkele militaire missies hebben om het bouwritme te doorbreken, heeft deze game niets anders dan dat. Geen zorgen, want er zijn genoeg features om je bezig te houden tijdens de campagnes. Om te beginnen werden om de leegte die de verdwenen RTS-elementen achterlieten enkele RPG-elementen toegevoegd. Je commander en je squadleaders verzamelen experience points als ze vijanden doden en objectives volbrengen. Elke keer ze een level stijgen, krijg je skill points die over verschillende categorieën verdeeld moeten worden om hen te verbeteren en speciale vaardigheden vrij te spelen. Een tweede RPG-invloed wordt aangewend om de economie en tech tree te vervangen. Je moet namelijk kisten en dozen verspreid over de map leegroven om wapens, items en armor te verzamelen.

De veranderingen in de gamestructuur worden onmiddellijk duidelijk in de gameplay van zodra je de eerste missie opstart. De actie die de kern van dit spel uitmaakt, is gewoon pure fun. Het ontbreken van een basis staat je toe in het spel te duiken. In het begin is er alleen je commander, zijn squad en wat brute vuurkracht. Het is vrij spectaculair om je eenheden aan het werk te zien wanneer je voor de eerste keer een groepjes slechteriken verslaat.

Na enkele missies, wanneer je andere eenheden onder je bevel krijgt en dewelke allemaal nieuwe vaardigheden en specialiteiten hebben, begint de nood aan tactiek duidelijk te worden. Je moet het spel nu spelen als een micromanagement RPG. Inderdaad, de tactiek van deze game vereist serieus wat microvaardigheden als je perfecte ratings wil en zo veel mogelijk doden wil vermijden, maar de game zelf speelt grotendeels als een online RPG.

Je hebt enkele snelle manschappen om het gebied te verkennen, een tank met serieuze mêleevaardigheden om de meeste vijanden aan te trekken, ranged maar trage units, enzovoort. De basisopbouw van een spelletje trekt ook veel op die RPG’s. Je begint op punt A en moet naar punt B om een ‘boss’ te verslaan. Onderweg ontmoet je groepen vijanden die steeds moeilijker te verslaan worden naarmate je dichter bij je bestemming komt. Wanneer je die laatste baas verslaat, word je beloond met wat mooie dingen om je commanders up te graden.

De campagne van de game bestaat uit meeslepende en intensieve gameplay en uitdagende tactieken waarbij je echt je innerlijke warlord kan loslaten om op een sluwe manier vijanden en bazen te verslaan. Het is een echte kick om je vijanden met hun rug tegen de muur te dwingen, en dit volgens een vast stramien. Na het uitspelen van wat crossfire, samen met goed getimede mêlee-aanvallen laat je de Assault Marines ertussen springen met hun jetpacks zodat de vijanden allemaal neervallen. Hierdoor kunnen je scouts hun explosieven in het midden van die groep gooien, en het resultaat is niets anders dan een stapel doden.

Er is één enorme teleurstelling: al heel snel krijgen we een déjà-vu. De meeste missies zijn veel te voorspelbaar: begin hier, verover dit en dat om versterking te krijgen, verzamel een paar aanwijzingen, laat mission control je gidsen totdat je de boss moet verslaan. Als je dat niet doet, ben je ofwel bezig met iemand of iets te beschermen of ben je bezig met een sidequest, die er meestal op neerkomt dat je een toren moet vernietigen, geallieerde troepen moet bevrijden, of één of ander voorwerp moet verzamelen.

Gelukkig zijn de meeste missies voorbij na 15 tot 20 minuten als je het bij het hoofddoel houdt, maar als je alle missiedoelen wilt volbrengen of alle vijanden wil doden dan zal je vastzitten met dezelfde repetitieve doelen voor een lange tijd. In het begin hield ik van deze game, maar na een missie of twintig vond ik het steeds moeilijker om terug naar het spel te gaan na een moeilijke dag op kantoor. Laat dit dus een waarschuwing zijn: Dawn of War II zou wel eens een hele opdracht kunnen worden na enige tijd als je echt alles wil doen.

De multiplayer is echter iets heel anders. Je ben niet beperkt tot enkel de Space Marines, maar je kan kiezen uit alle facties. Het grootste verschil met de campagne is het feit dat er wél een tech tree is en dat je wél een basis moet opbouwen. Eenmaal een factie gekozen, moet je één van de drie beschikbare Commanders kiezen. Elk biedt een verschillende speelstijl van offensief over ondersteuning tot defensief. Ook al moet je deze keer wel in zekere mate een basis opbouwen, toch blijft de focus op de gevechten en de tactiek.

Er zijn twee modes, de klassieke vernietig-alles-dat-de-vijandelijke-speler-heeft en de meer innoverende Control Point Victory. In deze laatste hebben jij en je vijand een aantal Control Points die langzaam verminderen. Hoe meer punten je controleert, hoe sneller de punten van je vijand zakken. Eenvoudig genoeg, maar het garandeert tonnen spanning en plezier. Ook al kan je 1v1, 2v2, 3v3 of FFA spelen, het plezantste (en het meest gespeelde) is toch de 3v3 mode. Met de beschikbare opties kan men echt een bepaalde manier kiezen om de vijanden te bevechten. Het moet gezegd worden: dit werkt echt heel goed.

Jammer genoeg zijn er ook enkele problemen met de multiplayer. Ten eerste lijkt het erop dat veel spelletjes virtueel gedaan zijn van zodra een kant een bepaalde unit kan ontwikkelen (ik ga niet zeggen dewelke) die enkel vernietigd kan worden door een bepaalde andere unit. Veel spelers realiseren zich dit niet en zijn echte schietschijven. Dit terwijl andere spelers niets anders doen dan deze eenheden ontwikkelen waardoor het een kat-en-muis spelletje wordt met dezelfde vijf units totdat de ene meter 0 bereikt, seconden voordat de andere de nul zou bereiken.

Het andere probleem is meer technisch: verbroken verbindingen. Op een zeker punt kwam dit bij zowat de helft van mijn gespeelde games voor, ofwel bij mezelf, ofwel bij iemand anders. Erg frustrerend…

Om te besluiten: Dawn of War II is een sterke game met bepaalde foutjes en veel sterke punten. Op sommige momenten voelde het aan alsof Relic het een beetje te haastig had afgewerkt en zo de opportuniteit gemist had om er een fantastisch game van te maken. Het is de eerste keer dat één van hun games sneller dan verwacht zijn aantrekkingskracht verloor. Nog steeds een dikke aanrader dus, maar wellicht niet de verwachte, absolute topper.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Warhammer 40.000: Dawn of War II
geplaatst in: PC, Reviews, THQ
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>