gaming sinds 1997

Whiplash

Je verwacht het waarschijnlijk niet, maar ook ik probeer me aan een paar principes te houden. Eén van die principes is respect voor anderen en daaruit is een paar jaar geleden het idee voort gekomen om vegetariër te worden, wat de dierenrechten ten goede komt, zeker als je weet dat ik daarvoor evenveel vlees at als ons hele gezin te samen. De tweede stap is net ietsje minder drastisch, maar des te leuker: het spelen van “Whiplash”.

Je neemt het op tegen “Genron”, een bedrijf dat dieren beschouwt als luie wezens die moeten ophouden met van de mensen te profiteren en ze daarom, nuttig of onnuttig, gebruikt voor dégoutante doeleinden. Wanneer dieren niet meer gebruikt kunnen worden, gooit men ze samen in een zogenaamde “Genron hercombinator”. Dit toestel zal, zoals de naam het al doet vermoeden, twee afgedankte dieren tot één goed dier hercombineren. “Spanx” en “Redmond” zijn echter niet van plan lijdzaam toe te kijken wanneer ze naar de machine gebracht worden en weten het eerste deel van hun ontsnapping al snel tot een goed einde te brengen. Nobel als ze zijn, nemen ze echter de taak op zich om de andere dieren eveneens te bevrijden en “Genron” naar de ondergang te leiden. Dit alles doet volgens mij opvallend veel aan het verhaal van “Sonic The Hedgehog” denken, maar aangezien dat een topper van formaat is en “Whiplash” alles best grappig en vernieuwend brengt, is dat helemaal geen storende factor.

Een andere gelijkenis, maar dan met “Jak&Daxter”, is merkbaar in de gameplay. “Spanx”, een wezel, is met een stuk ketting geboeid aan “Redmond”, een konijn. Om aan te vallen zal “Spanx” “Redmond” tegen het doel aan zwieren, de vergelijking met “Jak&Daxter” is dus zo helder als een ster op de geboorte van Jezus maar daar houdt ze wel op.

Alhoewel je dieren wil redden, zal “Redmond” tal van folteringen moeten doorstaan. Zo moet je hem gebruiken als ballon door hem met helium te vullen, maak je kortsluitingen door hem in een electriciteitskast te proppen of wals je hem door een machine om deze weer aan de praat te krijgen. Op zich best wel grappig, maar de overduidelijke contradictie stoort mij.

Het vechten is erg makkelijk, gewoon wat op je controller rammen of proberen een kleine combo uit te voeren door bijvoorbeeld drie keer vierkantje en één keer L2 in te duwen. Voor de rest komt het neer op wat makkelijk springwerk en een paar raadsels oplossen die echter vrij eenvoudig zijn als je het doel door hebt. De “controls” wennen vlug (al moet ik zeggen dat de camera soms wat moeilijk doet) maar voor de rest kan je vrij snel door de levels heen gaan. Te snel om goed te zijn zelfs want soms is het te makkelijk en worden fouten niet genoeg afgestraft, zo kost het je bijvoorbeeld geen “health” als je van immens grote hoogte naar beneden dondert en dat maakt dat de spanning om een sprong tot een goed einde te brengen bijna compleet nihil is.

In vergelijking met de talloze andere platformgames die op de Playstation2 console draaien, zijn deze graphics teleurstellend wat zich vooral uit in de onduidelijke menu’s. De levels zijn niet extreem slecht maar vermits de concurrentie keihard is moet je op alle vlakken uitstekend uit de hoek komen en dat doet “Whiplash” op het vlak van graphics dus niet. Gelukkig is alles ondergedompeld in een leuke sfeer waar ook kinderen best van kunnen genieten en het grappige verhaal in de cut-scenes leidt de aandacht van de mindere graphics af.

Het geluid verdient meer eer want dat valt goed te verteren. De opmerkingen van “Spanx” zijn grappig en zeer goed gebracht. De karakters en hun stemmen passen uitermate goed in het geheel van dit platformgame wat ook kan gezegd worden voor de achtergrondgeluiden en de effecten die dit duo veroorzaken (bijvoorbeeld het breken van de talloze kilo’s glas, het getrippel op de vloer of de meppen die je uitdeelt op de dikke buik van de bewakers).

Ik weet niet zeker of het zo bedoeld is, maar ik denk dat de humor zich niet beperkt tot de simpele, lachwekkende animaties en commentaar want “Genron” zou wel eens “Enron” kunnen zijn, een Amerikaans bedrijf dat voor miljarden fraude heeft gepleegd, en “Redmond” is de stad waar de hoofdzetel van Microsoft is gevestigd. Ik ga de andere verwijzingen niet verbrodden door deze ook al te verraden maar ik wil alleen maar aantonen dat het qua humor dik in orde is.

Als “Whiplash” het niet zo liet afweten in de graphics en de uitdaging iets groter geweest was, dan had je een perfect platform spel want de gameplay is aangenaam en qua geluid heeft het niets te kort. Het verhaal doet denken aan Sonic, maar vermits het grappig en vernieuwd is kan ik dat alleen maar toejuichen. Als “Whiplash” voor één eigenschap een pluim verdient dan is het wel voor de humor. Als er minder concurrentie zou zijn, dan was deze titel zeker een welgekomen afwisseling maar vermits er , zeker voor de Playstation console, talloze platformgames bestaan die net iets grondiger afgewerkt zijn dan “Whiplash” is deze misschien het vijfde wiel wagen. Ik vind het zeker de moeite waard om uit te spelen, maar je moet het niet noodzakelijk in je collectie hebben of houden.

Onze Score:
6.0
gerelateerd spel: Whiplash
geplaatst in: Eidos, PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>