gaming sinds 1997

White Knight Chronicles 2

Laten we deze review maar beginnen zoals White Knight Chronicles II zélf van start gaat: door direct met de deur in huis te vallen. WKC2 is een typische JRPG die bijna nergens afwijkt van de platgereden paden. Iedereen met wat ervaring in het genre weet dus waaraan hij of zij zich kan verwachten.

Na een langdradig introfilmpje vol belachelijke voice-acting en talloze vreemde termen en namen die alleen bij de diehard fans van het origineel een belletje zullen doen rinkelen, krijg je de controle over een high-level personage waarmee je een korte escortmissie tot een goed einde moet brengen. Die missie is eigenlijk bedoeld als tutorial, maar de controls worden nergens uitgelegd en ook je opdracht is helemaal niet duidelijk. Na enkele minuten zoeken en dingen uitproberen, is de “tutorial” ten einde en kan het werkelijke spel beginnen. Het verhaal wordt er echter niet beter noch duidelijker op. Kort samengevat wordt het land Faria aangevallen door de luitenanten van slechterik-van-dienst Grazel (die jij in de eerste game wist te verslaan, maar die nu zint op wraak). Jij bent warempel de enige die de boel kan redden. “Cliché”, zei u?

Het is duidelijk dat Level-5 gewoon heeft aangenomen dat iedereen het origineel gespeeld heeft, ondanks het feit dat ze de eerste White Knight Chronicles ook op de Blu-Ray hebben gezwierd. Wie die game ook effectief doorlopen heeft (en zoveel waren dat er nu ook weer niet, hier in Europa), krijgt de mogelijkheid om zijn hoofdpersonage uit WKC te importeren. De rest mag beginnen met een level 35 party en een hele berg skillpoints die nog moeten worden toegewezen aan de diverse personages. Nieuwelingen krijgen daarenboven ook de kans om het uiterlijk van hun held tot in het kleinste detail aan te passen, de plaatsing van eventuele schoonheidsvlekjes inbegrepen.

Hoewel je maar een personage tegelijk kan besturen, kan je wel alle partyleden volledig customizen. Er zijn een achttal wapenklassen waaraan je skillpoints kan toewijzen (zwaarden, bijlen, bogen, diverse soorten magie,…). Je kan iedereen tot stevige allrounders uitbouwen, maar specialiseren heeft zeker zijn voordelen. Elke wapenklasse biedt meer dan vijftig verschillende skills, zodat je werkelijk een ongezien aantal mogelijkheden hebt om je personages helemaal naar wens uit te bouwen. De grote vrijheid die WKC2 je geeft is meteen ook het grootste pluspunt van de game. Aan de daadwerkelijke gameplay schort er immers heel wat…

Het vechtsysteem is een halfbakken mix tussen turn-based en real-time. Telkens je een skill gebruikt (een neerwaartse slag, een vuurbal, whatever) moet je eventjes wachten tot er zich een cirkeltje vult. Eens die gevuld is, kan je een nieuwe skill uitproberen (je kan maximaal 21 skills tegelijk equippen, die je moet selecteren via een omslachtig menu). Het vreemde aan het systeem is dat het niet uitmaakt hoe krachtig je aanval is, de wachttijd blijft hetzelfde. Je kan dus constant je krachtigste moves spammen, zonder daar nadeel van te ondervinden (althans zolang je genoeg magiepunten (MP) hebt, maar dat vormt amper een probleem). Waar je beginskills in andere RPG’s ook later nog steeds een nut hebben, omdat je ze snel kan uitvoeren of omdat ze enorm goedkoop zijn, zijn ze in White Knight Chronicles vanaf de start overbodig. Je begint immers op level 35, remember?

Terwijl je actiecirkel zich hervult, kan je jezelf verdedigen of gewoon weglopen. Niet de moedigste tactiek, wel effectief. Elke geslaagde aanval levert je verder ook ‘action chips’ op. Je kan maximaal vijftien van dergelijke punten verdienen. Zodra je er zeven hebt, kan je een Incorruptus oproepen. In andere RPG’s zouden we het simpelweg een ‘summon’ noemen. Met een Incorruptus hak je tegenstanders in mootjes aan een tempo waar menig sushichef jaloers op zou zijn. Om de grootste en sterkste monsters te verslaan, is zo’n Incorruptus zelfs zo goed als onmisbaar.

De game probeert ook een graantje mee te pikken van het succes van de vele MMORPG’s op de markt: quests kan je ook in online co-op vervullen. Zowel in single- als multiplayer krijg je linksboven een enorm storend logscherm te zien, waarop je de chat kan volgen en waarin alle damage, skills en loot worden vermeld. Een feature waar vooral Level-5 trots op is, is ‘georama’. Georama is de tool om jouw eigen virtuele stad te creëren, waarin andere gamers kunnen rondlopen. De stad doet eigenlijk dienst als een soort hub voor je online sessies. Wat de meerwaarde van al die MMO-gimmicks is, vraag ik mij al van in het begin af.

De presentatie van White Knight Chronicles 2 zal weinigen doen omkijken. De oerlineaire levels lijken wel een kleurloze en ongeïnspireerde rip-off van World of WarCraft en de doordeweekse character models zijn al niet veel beter. Nog een geluk dat de framerate foutloos blijft. We hebben al lelijker gezien, maar Final Fantasy XIII, this ain’t. Helemaal erg wordt het pas eens we bij de voice-acting belanden. Nog afgezien van de ronduit debiele namen in het spel, worden alle dialogen voorgelezen door acteurs met het talent en enthousiasme van een pas ontslagen Poolse kuisvrouw. De muziek ben je onmiddellijk vergeten en van de geluidseffecten kan ik enkel zeggen dat ze er zijn.

Het grootste gebrek aan White Knight Chronicles 2 is zijn stuitend gebrek aan originaliteit, iets waar ook het JRPG-genre in het algemeen de laatste jaren aan lijdt. Echt slecht is het niet (het geluid uitgezonderd), maar de game blinkt werkelijk nergens in uit. Ondanks zijn gebreken, blijft Final Fantasy XIII veruit een superieure game, dankzij zijn stevige combat, fascinerende vijanden en prachtige graphics. Kortom: alles wat WKC2 mist. Dat en de knappe wijven.

Onze Score:
5.0
gerelateerd spel: White Knight Chronicles 2
geplaatst in: PS3, Reviews, Sony Entertainment
tags: ,


Leave a Reply