gaming sinds 1997

Wii Music

Shigeru Miyamoto zegt dat Wii music niet echt een spel is en ook geen echt muziekinstrument. Shigeru Miyamoto kan natuurlijk zeggen wat ie wil, maar daarom moet ik zijn praatjes nog niet geloven. Wii Music is inderdaad geen echt spel en als muziekinstrument slaagt het al helemaal niet. Hoe dat nu juist zit, zal ik jullie even haarfijn uitleggen.

Wii Music speelt een beetje als een snelcursus muzikale opvoeding. Je hebt een maestro, en die zal je gaandeweg uitleggen hoe het spel in elkaar zit en wat juist de bedoeling is. Wat daadwerkelijk de bedoeling is, blijft nog altijd onduidelijk voor mij, maar ik heb me laten vertellen dat je zelf je eigen doelen moet stellen en zelf bepaalt hoe goed je bent en wilt worden. Klinkt nog altijd leuk, maar het grootste probleem van Wii Music is de manier waarop het zichzelf profileert. Het wil geen spel zijn voor grote muziekliefhebbers; gamers zijn snel uitgekeken op Wii Music en muzikaal gehandicapte personen hebben sowieso een broertje dood aan dit soort spellen.

In Wii Music bepaal je zelf hoe goed je bent. Je zal dan ook geen quotering krijgen op je eigen solo’s en muziekstukken, maar je geeft na elke sessie gewoon jezelf een score. De uitdaging is dan ook ver te zoeken, aangezien het spel vooral bestaat uit aanmodderen met de talrijke muzikale effecten.

Je kunt meer dan zestig instrumenten bespelen, maar jammer genoeg zijn ze niet allemaal even fantastisch uitgewerkt. Het goede nieuws is dat de drums nagenoeg perfect weergeven wat ik verwachtte van het spel. Uiteraard is het nog altijd erg simplistisch en heb je voor het echte instrument veel meer kunde nodig, toch kreeg ik het gevoel alsof ik echt achter mijn drumstel zat. Bezitters van Wii Fit kunnen die ervaring overigens nog vergroten doordat je zo ook je voeten bij het spelen kan betrekken voor een lekkere bass. Het slechte nieuws is dat al de andere instrumenten nutteloos zijn of niet voldoen aan de belofte van creativiteit.

De piano bespelen lijkt eerst een leuke bezigheid, maar al snel merk je dat de computer zelf de noten kiest en dat je al erg veel moeite moet doen om slecht uit de hoek te komen. Hetzelfde geldt voor de blaasinstrumenten, die wel op automatische piloot lijken te spelen. Helemaal nutteloos zijn de vreemde instrumenten zoals daar zijn: kat- en hondgeluiden, cheerleaders, bellen en een vreemd uitgewerkte draaitafel. Ook gitaar spelen lijkt eerst wel leuk, maar al snel besef je dat je helemaal geen reet zelf bepaalt en dat Nintendo wel erg op de vlakte blijft qua creatieve inbreng of moeilijkheidsgraad.

Nintendo zorgt wel voor genoeg liedjes om je het gevoel te geven dat je een creatieve meester bent. Helaas, driewerf helaas zelfs, dateren de liedjes meestal van voor de tijd dat er platen of cd’s bestonden en moeten we het doen met midi versies van saaie en weinig inspirerende songs. Hits zijn er nauwelijks, maar je kan je gelukkig wel uitleven op Nintendo klassiekers zoals Super Mario Bros, Legend of Zelda en F-Zero. Nu kan ik me voorstellen dat de doelgroep van dit spel nog nooit van F-Zero heeft gehoord, dus waar die song goed voor is blijft me een raadsel. Akkoord, de liedjes zijn simpel zodat iedereen er mee aan de slag kan, maar het gaat vaak over folk en stokoude volksliedjes die eigen zijn aan een bepaalde cultuur, en waar andere culturen en mensen weinig voeling mee hebben.

De minigames zijn van een bedroevend niveau en hoewel ze in theorie leuk zijn, is dit in de praktijk dus niet het geval. Het dirigeren ziet er nog tof uit, maar is in feite niets meer dan snel of traag met je remote zwaaien. Het spelletje met de bellen is een sterk afgezwakte versie van Guitar Hero (Bell Hero is inderdaad even lam als het klinkt) en de educatief bedoelde vragen over toonhoogten en muzikale vorming zijn allerminst educatief maar wel erg saai.

Wii Music geeft je ook de mogelijkheid om wat te jammen, en ook dit leuk idee wordt op vakkundige wijze de nek omgedraaid. Omdat je weinig inbreng hebt (buiten wat sneller spelen of enkele nieuwe noten in het stuk gooien) blijft het jammen telkens steken in ongeveer hetzelfde monotone deuntje. Als iets daarna de tutes (je begeleidingsband) mee komt jammen ben je helemaal verplicht om ze te volgen en blijft er wederom weinig over van de creatieve belofte van Nintendo. En waarom je niet online kan spelen is me in dit geval helemaal een raadsel. Je kan wel je eigen muziekvideo’s online gooien, maar daar zit natuurlijk niemand meer op te wachten.

Een misser van formaat en dat zien we niet veel van Nintendo. Het idee is briljant, het uiteindelijke resultaat is het duidelijk niet. Het drummen is echter meer dan behoorlijk en zelfs waarheidsgetrouw, al de rest doet me denken aan seks met een juten zak om je lul. Het zou wel leuk moeten zijn, maar echt veel merk je er niet van. Volgende keer minder betutteling en meer creativiteit graag! We zijn namelijk niet allemaal lezers van Dag Allemaal, inwoners van een bejaardentehuis en we kunnen ondertussen ook al de woordjes aap, boom en maan onderscheiden.

PS: de graphics zuigen kont, maar dat is in dit geval niet erg.

Onze Score:
5.0
gerelateerd spel: Wii Music
geplaatst in: Nintendo, Reviews, Wii
tags: , ,


Leave a Reply