gaming sinds 1997

Willy

Vaarwel Commodore 64, welkom XT.
Ik was een jaar of elf en mijn ouders hadden een echte computer gekocht.

Geen

10 print “leentjes”
20 goto 10

meer.

Dit was nu het betere werk, met DOS, een echt operating system!

Al gauw creëerde ik batchfiles voor een menu. Het was zo veel gemakkelijker om de programma’s aan te roepen.
Helaas, als je een programma afsloot kwam je niet terug bij het menu, iets wat ik toen nog niet had gevonden.
Dit probleempje loste ik op door een papiertje op de monitor te plakken voor de rest van de familie (post-its waren er toen nog niet of ze waren onbetaalbaar) met daarop de mededeling dat ze op de prompt menu.bat moesten intypen om het menu terug te krijgen.

Bij dit machtige computerding werd ook een spelletje geleverd: “Willy”
(Gasten,.. doe die vieze gedachten maar weg, dit was een serieus platformgame.)
Willy werd voorgesteld door middel van een é en moest zoveel mogelijk â eten en vooral oppassen voor @.
Niet echt het meest intrigerende grafische design, maar wat verwacht je van een monochrome monitor?

Mijn vader had een limiet van 1 uur computeren ingesteld. Niet dat iemand anders de computer gebruikte, maar anders zou de XT te veel te lijden krijgen.
Ook Willy mocht ik niet te vaak spelen, want dat was niet goed voor het keyboard.
Regelmatig kwam hij naar boven, om de tijd mee te delen of om te kijken of de PC nog heel was. Hij hoefde immers niet stuk!!!

We hebben onze oude XT nog steeds.
Een tijdje geleden moesten we de zolder opruimen en daar stond het oude monster.
Natuurlijk moest ik het nog eens uitproberen; alles werkte nog perfect, zelfs Willy!
Ik herinnerde me dat nooit iemand voorbij level 3 is geraakt, de sprong naar level 4 was te ver.
Met veel liefde hebben we het oude beestje achter een schot gezet, ik kon het nog niet over mijn hart verkrijgen om die weg te doen.

Eenmaal klaar met het opruimen vertelde ik mijn moeder over mijn dierbare jeugdherinneringen.
Ze vertelde dat ze er toevallig op een personeelsfeest van mijn vader was achter gekomen waarom dat hij zo er op hamert dat we voorzichtig moeten zijn met het keyboard.
Hij typt zo hard met twee vingers op het toetsenbord alsof het een oud typmachine is, dat hij zijn keyboard regelmatig moet laten vervangen. (Ik ben benieuwd wat het IT-departement van zijn werk daar van denkt)

Maar goed, ik ga stoppen met de column, anders slijt mijn toetsenbord te hard.


geplaatst in: Specials
tags:


Leave a Reply