gaming sinds 1997

Without Warning

Het verhaal en het spelconcept van Without Warning klinken -hoewel vrij cliché- veelbelovend. Een Amerikaanse chemische fabriek is overgenomen door een groep terroristen met een Frans (!) accent en een speciale eenheid van de V.S.A. moet nu zo snel mogelijk de controle terug overnemen en aldus de wereld redden. Als speler kruip je in dit spel in de huid van maar liefst zes personages, gaande van de leden van het antiterrorisme-squad tot een onfortuinlijke cameraman. Zet die veiligheidspal af, meet het licht en actie!

En dan ineens gaat alles mis. Even denk je dat het aan jezelf ligt. Waarschijnlijk had je net niet hard genoeg op het knopje gedrukt of reageerde je gewoon te traag. Het zal wel door Tiger Woods 2006 komen, want voor dat spel had je immers niet meteen supersnelle reflexen nodig. Gewoon even doorbijten en dan zal het allemaal wel terugkomen…

Niet dus. Al vanaf de eerste seconde zal je vloeken op de controls. Ik weet niet wie die configuratie bedacht heeft maar Al Quaeda mag hem meteen ontvoeren, de keel oversnijden en met het hoofd live trefbal spelen op Al Jazeera. Geen goede controls beschikbaar voor dit spel? “Wel…”, dacht Capcom, “Dan smijten we er direct een crappy A.I. bij, zodat het spel de gamer niet te veel zal frustreren en hij makkelijk vorderingen maakt.” Het probleem is echter dat je een mislukt gameplay-element niet kunt wegmoffelen door er een ander gefaald gameplay-element tegenover te plaatsen.

De slechte A.I. zorgt er samen met de irritante controls voor dat je je nog meer gaat opjagen. Je ziet de vijand immers allerlei idiote toeren uithalen, maar je krijgt hem godverdomme niet in het vizier. Je zult dus een heleboel kogels moeten verspillen om toch maar die ene op en neer springende vijand achter dat doosje neer te leggen, wat dus zorgt voor veel frustratie en woede (en dat met nieuwjaar… Shame on You Capcom! -red.). Ineens krijg je dan enkele minigames voorgeschoteld, die nog wel het leukste aspect van heel het spel blijken te zijn. Het onschadelijk maken van explosieven en het openporren van allerlei deuren is echt wel leuk en hun funfactor is torenhoog in vergelijking met de rest van het spel.

Laat je echter niet misleiden door die leuke onderdelen. Het grootste deel van het spel zal je zitten vloeken op de controls, de A.I. , de slechte wazige graphics en de korte levels. Het is bij wijze van spreken voldoende om een trap op te lopen, door een deur te wandelen en een knop in te drukken om dan weer naar een “loading next level”-scherm te zitten staren. De enige raad die ik kan geven is om héél erg ver weg te blijven van dit spel. Het is in se Crazy Frog Racer, maar dan met geweren, SWAT-teams en gijzelaars

Onze Score:
4.0
gerelateerd spel: Without Warning
geplaatst in: Capcom, PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>