gaming sinds 1997

Wolfenstein

BJ Blazkowicz, de heroïsche OSA agent die eerder reeds een Hitlerspin plat trapte in de eerste first person shooter ooit gemaakt, is terug. Net zoals Nazi’s die een Ubermensch proberen te creëren door gebruik te maken van energie uit een parallelle dimensie! Kan niet slecht zijn, wel? Wel, met Raven Soft achter het stuurwiel van deze shooter werd mijn interesse al snel gewekt toen de originele aankondiging de wereld ingestuurd werd. Maar eerst wat meer over het verhaal.

BJ Blazkowicz wordt naar het Duiste stadje Isenstadt gestuurd waar de Nazi’s geheime experimenten aan het uitvoeren zijn in een nabije archeologische vindplaats. Met de hulp van het lokale verzet alsook een ondergrondse groep van wetenschappers kom je erachter dat de Nazi’s zogenaamde “Black Sun” energie aan het tappen zijn uit een parallelle dimensie genaamd “The Veil” en proberen om deze aan te wenden voor de creatie van onstopbare Ubersoldaten alsook een ultiem wapen dat genoeg kracht heeft om het Derde Rijk voor eens en altijd heerser van de hele wereld te maken. Werelddominatie… hebben we dat al niet eerder gehoord?

Het gevoel dat je krijgt tijdens het lezen van bovenstaande tekst over het verhaal is waarschijnlijk een van bekendheid. Bekendheid die in dit geval betekent dat we teruggaan naar de oude dagen van de first person shooter en niet op een goede manier. Het verhaal is vrij standaard, de graphics – nog steeds gebaseerd op een gemodifieerde Doom 3 engine – kunnen niet wedijveren met die van nieuwe shooters tegenwoordig, en je krijgt het ene laadscherm na het andere te zien wanneer je rondloopt in de stad terwijl je probeert de lineaire missies tot een goed einde te brengen. Het is effectief alsof de (goede?) oude tijd teruggekeerd is!

Toch zijn er wel enkele leuke zaken in het spel. Verscheidene “krachten” zijn beschikbaar zoals Veil Sight welk je toestaat om verborgen doorgangen of zwakke punten bij je tegenstanders te vinden alsook om sneller te lopen. Mire zorgt ervoor dat de tijd vertraagt (yup, bullet-time) terwijl Shield doet wat zijn naam suggereert; het geeft bescherming terwijl vijanden hun kogelladers op je legen. Laatste in het rijtje is Empower wat ervoor zorgt dat je extreem accuraat begint te schieten en ook nog eens extra schade aanricht. Wanneer je deze kracht een upgrade geeft kan je ze zelfs zo sterk maken dat je plots door bij voorbeeld betonnen obstakels en zo kan schieten.

Over upgraden gesproken, niet enkel je krachten kunnen verbeterd worden maar ook je wapens. Doorheen het spel zijn er zwarte markten (niet in Tienen dit keer) waar je het goud dat je overal vindt kan gebruiken om upgrades te kopen. Er is niet genoeg goud om alle wapens tegelijk compleet te boosten maar wanneer je keuzes moet maken kan je altijd nog gekochte upgrades terug verkopen aan de helft van de initiële prijs en dat geld dan gebruiken om je geliefkoosde schietijzers te verbeteren.

Keuzes maken lijkt noodzakelijk aangezien er veel wapens beschikbaar zijn en je niet op voorhand weet welke je nodig zal hebben maar dat idee zal je enkel in het begin hebben. Al snel kom je er achter dat sommige wapens (de MP40, KAR98 en MP43) meer dan voldoende door je vijanden gedropt worden en ammo is dus bijgevolg nooit een probleem. Je andere wapens kunnen bijvullen is minder voor de hand liggend maar je zal deze dan ook raar of zelden nodig hebben. Enkel bij boss battles komt het zwaardere geschut handig van pas, maar voordat je de confrontatie aangaat kan je ervan op aan dat je wel een ammo dump plaats tegen zal komen. Tel daarbij ook nog het feit dat je constant geisers of containers, gevuld met een of ander spul dat je Veil krachten bijvult, tegenkomt en je snapt dat het hele RPG-gedeelte van het spel nogal nutteloos is. Een spijtige zaak aangezien andere games er wel in geslaagd zijn om een gelijkaardig system succesvol te implementeren.

De AI van de Duitse soldaten is redelijk goed. De Nazi’s zullen dekking zoeken, proberen om je uit je schuilplaats te krijgen door granaten te werpen, en zelfs proberen om dekking te zoeken als je zo’n granaat terugwerpt. Leuk, tot het moment dat je de sterkere slechteriken tegenkomt. Deze hebben blijkbaar hun intelligentie omgeruild voor sterkere wapens of speciale krachten want ze lopen constant naar je toe in een rechte lijn zodat ze een makkelijk doel worden, rijp voor de slachting. De Boss Monsters zijn niet veel beter op dit vlak, ze hebben enkel nog wat meer vuurkracht en kunnen meer incasseren. De laatste eindboss is waarschijnlijk zelfs de ergste want hij blijft gewoon staan als een standbeeld en zit lader na lader op je te legen in de hoop dat je op een gegeven moment even dom wordt als hij en stopt met rondlopen en zoeken naar dekking.

De muziek en geluidseffecten zouden dit spel een stuk beter kunnen maken en tot op zeker niveau doen ze dat ook, maar spijtig genoeg niet voldoende. De muziekscore zwelt goed aan wanneer je op het punt staat om een gevecht aan te gaan en past perfect bij het Wereldoorlog 2-gevoel. Echter, men slaagt er nooit in om de frustratie veroorzaakt door andere zaken in het spel weg te werken. De geluiden van de wapens zijn redelijk realistisch voor de standaard schietijzers (zoals de MP40 of de KAR98) maar missen wat punch bij de andere. De stemmen van de Duitsers zijn typisch voor dit soort van shooter; de Nazi’s klinken allemaal zoals de Duitsers in de oude BBC TV serie “Allo Allo”.

Wolfenstein is een multiplatform spel en zoals zovele tegenwoordig lijdt het aan consolitis. Je hebt constant het gevoel dat je bij de hand geleid wordt, in dit geval door een kompas dat perfect toont waar je naartoe moet lopen, en de menus zijn overgesimplifieerd. Drie keer moeten confirmeren dat je wil stoppen alhoewel alle gemaakte vooruitgang niet bewaard blijft is nogal irritant als er geen “save” optie aanwezig is. Tel daar ook nog de constante laadschermen en het gebrek aan de mogelijkheid tot buigen bij en je kan je afvragen waarom mensen beginnen met development op consoles om achteraf alles te porten naar PC. Je zou toch denken dat het makkelijker is om te verwijderen voor console dan om achteraf zaken bij te voegen voor PC?

In totaal kan je tussen acht en tien uur Wolfenstein spelen en dit als je probeert om alle verborgen goud en objecten te vinden en met zowat iedereen babbelt. Om deze levensduurte nog wat te vergroten is er ook een multiplayer gedeelte aanwezig maar dit is nogal minimaal uitgewerkt met slechts drie standaard modes (waarvan Team Deathmatch de enige “populaire” lijkt te zijn). De multiplayer slaagt er dan ook niet in om te wedijveren met deze uit andere games zoals de laatste Call of Duty or zelfs het oude Enemy Territory: Quake Wars.

Raven Soft is gekend voor hun kunde in het maken van games en met Wolfenstein hebben ze wederom een ambachtelijke shooter gemaakt. Spijtig genoeg lijkt het spel te weinig ziel te hebben en slaagt er nooit in om je interesse te wekken. In plaats van bij de ballen gegrepen te worden loop je rond in de stad, schietend op zowat alles dat beweegt zonder je ooit af te vragen wat er vervolgens zal gebeuren.

Er is niets expliciet slecht aan het spel, maar het is te simpel, mist diepte, heeft geen interessant verhaal en slaagt op geen enkel vlak om positief op te vallen. De PC versie lijdt dan ook nog eens aan versimpeling vergeleken met andere games op het platform en voor een Triple-A titel valt het spel gewoon tegen. Als je echt Wolfenstein wil spelen, wacht dan totdat het aan budgetprijs wordt verkocht.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Wolfenstein
geplaatst in: Activision, PC, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>