gaming sinds 1997

Xenoblade Chronicles

Xenoblade Chronicles is losjes gebaseerd op de Japanse RPG Xenogears, een spel dat een stuk langer dan tien jaar geleden op de markt kwam. Interessant is ook om te weten dat onder meer Tetsuya Takahashi meehielp aan de ontwikkeling van het spel. Hij stond eerder in voor toppers als Chrono Trigger en Secret of Mana. Het was dan ook met enige verwachting – en scepsis want de Wii is niet erg actief bij ons de laatste tijd – dat we de game opstartten.

Maar net zoals bij die bovengenoemde games voel je al vanaf het eerste uur dat dit iets bijzonder wordt, en even episch als die klassiekers. Het eerste dat opvalt – na een intens gevecht tussen twee titanen die de originele toon van de game zetten – zijn de prachtige en weidse omgevingen zoals we er al tijden geen gezien hebben op de console van Nintendo. De wereld van Bionis is betoverend en met gevoel voor dramatiek uitgewerkt; je voelt je onmiddellijk op avontuur dankzij de uitgestrektheid van wat voor je voeten ligt. Bovendien zit het ook met de details helemaal snor en zal je met evenveel plezier het gras tussen je tenen voelen of je vergapen aan de mooie architectuur.

Je hoeft hier met andere woorden geen Achievement, unlockables of collectibles te krijgen om de wereld te verkennen. Hij ziet er zo aantrekkelijk uit, en is zo open dat je zélf er op uit wil trekken. Let wel op want het betekent allerminst dat het een lachertje wordt. De makers nemen je niet teveel bij het handje en je kan wel degelijk snel het loodje leggen als je te grote tegenstanders aanpakt of onvoorzichtig bent bij het rondlopen.

Jij speelt Shulk en na een korte maar intense introductie in deze mooie wereld gaat al snel alles naar de knoppen. De twee titanen uit het begin vochten immers een robbertje uit eeuwen en eeuwen geleden waarna hun lichamen planeten werden waarop allerlei fauna en flora ontstond. Shulk bevindt zich dus op Bionis, onderaan zijn been, en wordt plots geconfronteerd met de Mechons, een soort robottegenstanders die plots zin hebben om je eigen volk in de pan te hakken. Een jaar later blijkt dat de aanval werd afgeslagen, vrede is teruggekeerd en je vrienden hun weg hebben gevonden. Niet voor lang echter, want de Mechons blijken hun ambities niet te hebben bijgesteld en het verhaal begint dan ook echt wanneer ze terug op je voordeur kloppen.

Dat betekent knokken natuurlijk en de vele gevechten spelen zich af in de spelomgeving, wat verfrissend werkt in deze JRPG. De makers hebben dan ook een goeie combinatie gemaakt tussen wat Westerse en Japanse gamers zo leuk vinden aan rollenspellen. Tegenstanders kunnen worden ontweken zodat je geen random gevechten moet verduren en bovendien zullen zwakke beestjes snel weglopen als ze je sterke team zien opdoemen.

Wat ook helpt om dit een geloofwaardige wereld te maken is het hoofdverhaal zelf maar vooral ook hoe extra missies netjes worden verweven tussen de verschillende verhaallijnen. Bovendien zijn die bijkomende quests leuk en afwisselend en zal je niet onnodig heen en weer moeten reizen. Je kan ook perfect een heleboel opdrachten tegelijk doen zonder de draad te verliezen of dat het spel of de makers je straffen omdat je alles dat je tegenkomt wil oppikken. Niet dat je teveel tijd wil verliezen want de vele gebeurtenissen houden je steeds nieuwsgierig over wat komt, iets wat wordt versterkt door het knappe stemmenwerk dat er voor een keer niet voor zorgt dat ik zo snel mogelijk op de skip-knop duw.

De RPG-elementen stellen allesbehalve teleur overigens. Het uitbouwen van je personage is flexibel en krachtig en lijkt nog het meest op wat de laatste Dragon Quest je voorschotelde. Het beste stuk is echter het vechten zelf dat toegankelijkheid en fun combineert met meer dan voldoende diepgang. Je neemt controle over jouw personage en laat die automatisch aanvallen wanneer je in de buurt komt van je tegenstander.

De tactische uitdaging ligt hem in het uitvoeren van de speciale aanvallen, defensieve moves of spreuken die vanzelfsprekend maar om de zoveel tijd kunnen worden geactiveerd. Als extra laag is er een meter die zich vult bij goed teamwerk en waardoor je aanvallen op elkaar kan afstemmen en geniaal is ook het feit dat je soms een kort visioen krijgt waardoor je weet wat de vijand plant te doen. Op die manier kan je je volgende acties plannen en is er geen nood om je eerst een paar keer te laten sterven door verrassing of onwetendheid vooraleer je de uitdaging echt kan aangaan.

Eigenlijk is deze Xenoblade Chronicles een immense verrassing en eentje die de Wii weer volledig van onder het stof haalt. Een episch avontuur in een ongekend open en knappe wereld die propvol zit met originele gebeurtenissen, tegenstanders, personages en gameplay. Vooral dat laatste is indrukwekkend omdat het lijkt alsof de makers al het beste uit RPGs van de laatste tien jaar hebben verzameld en er een pareltje uit hebben gepuurd. Wie graag een rollenspel speelt moet dit game kopen, al is het maar omdat het bewijst dat de Wii nog meer in zijn mars heeft dan datgene waar we ons de laatste paar jaar bij hebben neergelegd.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Xenoblade Chronicles
geplaatst in: Nintendo, Reviews, Wii
tags: ,


Leave a Reply